Pokazywanie postów oznaczonych etykietą SQN. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą SQN. Pokaż wszystkie posty

2 wrz 2018

On Twój łosiek. Ty mój. - "Diabelski Młyn" Anety Jadowskiej

Stało się. Nadszedł koniec przygód Nikity i Robina, chyba najlepszego duetu zabójców na zlecenie jaki Polska widziała w ostatnich latach. Czekając na Diabelski Młyn, bo to właśnie on opowiada o ich ostatnich poczynaniach nie mogłam powstrzymać burzy pytań, które pojawiły się po skończeniu Akuszera Bogów. Jednocześnie trochę się martwiłam, że zakończenie może mi się nie spodobać. Aneta Jadowska mnie jednak nie zawiodła.


Nikita ledwo co dowiedziała się o swojej prawdziwej przeszłości a już musi stanąć przed kolejną misją. Tym razem ją i Robina czeka długa droga do odkrycia tajemnicy jej partnera; kim jest naprawdę i Zakon Cieni tak często decydował się na „czyszczenie” jego pamięci? Plus jest taki, że nie będą podczas tej podróży sami. W podróży do Archiwum, gdzie schowane są przed Robinem odpowiedzi na wszystkie jego pytania, pomoże im Cygański Książe. Jednak cena za jego pomoc nie należy do niskich, a na Drodze przez Bezdroża i Rubieże czeka ich masa niespodzianek.

Rozpoczynając przygodę wraz z Nikitą i Robinem zaraz po premierze pierwszej części ich przygód, Dziewczyny z Dzielnicy Cudów, nie spodziewałam się, że tak bardzo przywiążę się do tych postaci. Nikita nie jest typową bohaterką, którą możemy spotkać w podobnych opowieściach. Owszem, twarde z niej babsko i wzbudza strach wśród innych pracowników Zakonu Cieni i nie tylko. Postać Nikity przemówiła do mnie swoją historią; zmuszona do walki o samą siebie, bo jej matkę interesowało tylko, ile jej córka ma w sobie magii i ile może z niej tej magicznej mocy wyciągnąć. Dodajcie do tego ojca-sadystę oraz nordyckich bogów w rodzinie. Czy mogło być ciekawiej?


Najbardziej jednak w postaci Nikity podoba mi się to, jak bardzo w Diabelskim Młynie zmieniła się jej relacja z berserkiem wewnątrz niej, którego odziedziczyła po swoim ojcu. Od pierwszej przemiany robiła wszystko, aby bestia nie wydostała się na zewnątrz ponownie. Dla tych, którzy czytali poprzednie części wiadomo, że nie zawsze się to udawało. Ich koegzystencja zmienia się jednak dzięki pomocy niezwykłej rodzinki w postaci nordyckich bóstw i bogiń; Nikita poznaje berserka nie jako bestię, a jako jej sojusznika i przyjaciela, część niej. A sam berserk, Brynjar, okazuje się niemal tak samo pocieszny jak Robin. Oczywiście nie przez cały czas, ale ma swoje momenty i to te momenty przekonują do niego zarówno nas i Nikitę jeszcze bardziej.

Robin również nie zostaje przez Jadowską pokrzywdzony. Jakże się ucieszyłam, kiedy zobaczyłam jego imię pod tytułem jednego z rozdziałów! Dostajemy wgląd w jego samego, dzięki czemu jeszcze bardziej rozumiemy jego skołowanie i niesamowicie mocną potrzebę odkrycia prawdy. Robin, jak każdy czytelnik trylogii o Nikicie wie, nie jest zwykłym człowiekiem, a dzięki rozdziałom pisanym z jego punktu widzenia zaczynamy dostrzegać jak bardzo jest niezwykły. I jak wiele żyć ma za sobą, biedak.


O ile do Dziewczyny z Dzielnicy Cudów czy Akuszera Bogów miałam kilka zastrzeżeń, tak przy Diabelskim Młynie nie mam autorce do zarzucenia nic a nic. Wprowadzenie Cygańskiego Księcia i jego taboru było genialnym posunięciem, a ich dążenia do ponownego uruchomienia Lunaparku i zapierającego dech w piersiach Diabelskiego Młyna zapewniają wartką akcję, dzięki której nie znudzimy się lekturą ani na moment.

Ze szczerym sercem mogę Wam polecić całą trylogię Nikity autorstwa niesamowitej Anty Jadowskiej. To moja pierwsza styczność z jej twórczością, ale na pewno nie ostatnia. Diabelski Młyn jest idealnym zakończeniem przygód duetu Nikity i Robina, lepszego sobie nie wyobrażam. Nie miałabym jednak nic przeciwko krótkim opowiastkom o ich kolejnych przygodach, szczególnie tych, w których Robin w końcu musi współpracować z Brynjarem. To dopiero byłoby coś!

25 wrz 2017

Jej śmiech jeszcze bardziej go napędzał. - "Dygot" Jakuba Małeckiego

Rzadko kieruję się wyborem książki na podstawie oprawy. Wiadomo czemu. Nawet najpiękniejsza okładka nie poprawi koszmaru jakim może okazać się fabuła czy sam styl tego, co w środku. Zrobiłam jeden jedyny wyjątek podczas zakupu Dygotu Jakuba Małeckiego. Książka wydana przez znane już chyba wszystkim Wydawnictwo SQN, które ma dryg do ślicznych opraw graficznych. W okładce Dygotu zakochałam się, kiedy zobaczyłam zapowiedź powieści po raz pierwszy. I muszę Wam napisać, że tak pokierowanego zakupu nie żałuję. Czemu? O tym poniżej.


Dwie rodziny, których nie łączy nic. Łabendowicze mieszkają na wsi kontrolowanej przez Niemców. Wraz z żoną i synem, Jan zajmuje małą chatę i pracuje dla Frau Elbert. Kiedy ta ucieka, a Jan odmawia jej pomocy, Niemka przeklina jego jeszcze nienarodzone dziecko. Wkrótce jego żona rodzi odmieńca. Bronkowi Geldzie wraz z żoną rodzi się przepiękna córeczka. Klątwa Cyganki ściąga na nią nieszczęście – Emilka zostaje niemal całkowicie poparzona w pożarze i oszpecona na całe życie. Co łączy te dwie rodziny? Jakie tajemnice kryją przed sobą małżonkowie, a jakie będzie dane odkryć ich wnukowi, Sebastianowi?

Dygot to opowieść o życiu. Życiu w przed- i powojennej Polsce. Życiu w czasach PRL-u i na przełomie wieków. Jest to jednak przede wszystkim niesamowita opowieść o ludziach. O tym, jak małe rzeczy oraz gesty mogą zmienić niemalże wszystko. Czy wiara w zabobony i klątwy może zmienić to, jak spoglądamy na świat? Małecki używa tu klątwy oraz przekleństwa (niby to samo, ale jednak… nie) jako podstawy dwóch historii, które łączą się w jedną. Historie obu rodzin, które nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego, nie licząc właśnie wiary w klątwy i przekleństwa, które dręczą ich przez całe życie.


Najbardziej w całą opowieść wciągnął mnie wątek Wiktora, syna Łabendowiczów, który jest przekleństwem nie tylko dla rodziny, ale i całej wsi. Chłopiec jest albinosem, co ściąga mu na głowę między innymi zaczepki i ciosy ze strony kolegów. Od dnia jego narodzin w okolicy nie dzieje się zbyt dobrze – ziemie nie są już tak urodzajne, za brak plonów gospodarze są wysyłani do więzienia. Wina za to spada na małego Wikusia, który umiera po raz pierwszy jeszcze jako dzieciak. Później umrze jeszcze dwa razy.

Nie trudno się domyślić, szczególnie po opisie z tyłu książki, że Wiktor i Emilka zostaną parą. Nie to jednak połączy ich rodziny. Kluczową rolę gra tu przelotny (bo dosłownie godzinny) romans Bronka Geldy i żony Jana Łabendowicza, Ireny. To właśnie przez ten romans, przez jedno spotkanie, Wiktor i Emilia się spotykają i ich losy łączą się na zawsze. Z tej miłości rodzi się Sebastian, który wyrasta na Sebę. Całe dnie spędza z kolegami, od małego uczy się jak kraść, jak kombinować by mieć pieniądze na słodycze. Z początku niewinne działania przeradzają się w handel dopalaczami oraz uzależnienia.


I za to najbardziej polubiłam Dygot. Za to, jak bardzo prawdziwie pokazana została codzienność Polaków na przestrzeni lat. Czytając, nie miałam żadnych wątpliwości, że tak to właśnie wyglądało. Mało się nasłuchaliśmy opowieści naszych rodziców, dziadków i pradziadków o tym, jak wyglądała Polska po wojnie? Mało znali oni opowieści od swoich rodziców, jak to wyglądało jeszcze wcześniej? Widać, że Małecki czerpał swoją wiedzę z takich właśnie opowieści, ale również z odpowiedniego przygotowania przez dobre, stare badania. Niemalże chciałoby się, żeby Dygot był dłuższy.

6 lut 2017

Jak udać się w podróż po USA bez wychodzenia z domu? – „Przez Stany POPświadomości”

Nie każdy ma tyle oszczędności, aby wybrać się do Stanów i jeździć po nich camperem. Większość z nas pewnie nie ma wystarczającej zdolności kredytowej, żeby pożyczyć pieniądz na taką wyprawę. Od czego mamy Jakuba Ćwieka, Bartka Czartoryskiego, Radka Teklaka, Patryka Jurka, Agatę kreskę_ Krajewską i resztę ekipy Przez Stany POPświadomości?


Kiedy pierwszy raz przeczytałam o projekcie (najpewniej na facebooku samego Ćwieka), przyznam, że byłam równie podekscytowana, co zazdrosna. Nie jestem chyba jedyną osobą, której marzy się nawet krótka przygoda w Stanach, które znamy z ulubionych filmów, seriali czy książek. Później przyszedł czas na fanpage’a ekipy i w końcu na samą podróż. Każdy update łykałam z niecierpliwością. Dlatego właśnie, jak najszybciej tylko mogłam złapałam się za książkę*.

Ekipa z Kubą na czele, wyruszyła śladem swoich najbardziej lubianych miejsc na Wschodnim Wybrzeżu. Oprócz Nowego Jorku (obviously), na trasie znalazło się miasteczko Bangor zamieszkałe przez Stephena Kinga, studio Troma (które postanowiłam sobie przybliżyć po lekturze i o, mamusiu), Providence H.P. Lovecrafta, schody Rocky’ego czy plany seriali The Walking Dead i Banshee. Wszystko to i jeszcze więcej w towarzystwie przygód w trasie, które czasami wprawiały mnie w osłupienie czy zachwyt.


Książkę tę można na pewno zaliczyć do tych podróżniczych. Sama raczej się nie lubuję w tym gatunku, ale kiedy wiedziałam, że to Ćwiek i JuEsEj, i popkultura… nie miałam innego wyjścia. Nawet pomimo tego, że w sumie to za Rockym nie przepadam, fanką Kinga też specjalną nie jestem, a The Walking Dead znam tylko z internetowych memów i relacji znajomych. Aż wstyd się przyznać, ale Lovecrafta czy Edgara Poe też nie czytałam (nie bijcie, proszę).

Nie przeszkodziło mi to jednak w bardzo miłej lekturze. Ba, to jedna z najlepszych książek jakie dane mi było przeczytać w 2016 roku. Styl Ćwieka dalej mnie porywa, chłonęłam każde słowo i nie mogłam się doczekać więcej. A było więcej, bo część napisana przez Kubę zajęła ok. 2/3 całego utworu. Najbardziej jednak podobały mi się krótkie, najczęściej jednostronicowe opisy ważnych aspektów amerykańskiej popkultury, napisane przez Bartka Czartoryskiego. Zwięzłe i treściwe, bardzo pomogły mi w zrozumieniu niektórych miejsc, czy osób oraz ich wagi w popkulturze.


Opis całej podróży stworzony przez Radka Teklaka, uzupełnił luki, które pozostawił po sobie wyczerpujący opis Ćwieka. Nie chodzi mi jednak o luki merytoryczne, a te powstałe, kiedy cała grupa się dzieliła na dwie mniejsze. U Ćwieka dostawaliśmy relację wrażeń jego grupy, czasami kilka zdań na temat przeżyć tej drugiej. Co mi się najbardziej podobało u pana Teklaka, to jego opis pobytu ekipy w Nowym Orleanie, gdzie doszło do małej alkoholowej libacji i bitwy fortepianistów. Wcześniej nawet nie pomyślałabym, żeby się do NO wybrać, ale teraz już wiem, że muszę.

Nie można również nie wspomnieć o tych częściach książki, które są wypełnione zdjęciami. Z aparatami latali: kreska_ oraz Patryk Jurek. Są wśród nich takie kadry, które zapierały mi dech w piersiach. Są również takie, które wywoływały uśmiech, więcej zazdrości czy zachwytu, ale są też takie, przez które odczuwałam smutek, a czasami nawet i strach. Zdjęcia tej dwójki są bardzo dobrym dodatkiem do całej książki. Miejscami pokazują nawet USA z trochę innej strony.


Jeśli chcecie wiedzieć, ile Was będzie kosztować podróż kamperem po Stanach, jak bardzo tanie są fandomowe koszulki w Walmarcie, czy jak to jest przebiec się po schodach Rocky’ego, Przez Stany POPświadomości to książka dla Was. Jeśli szukacie kolejnej przygody, troszkę innej od dotychczasowych, ta lektura również jest dla Was. Bo gdzie indziej przeczytacie o tym, jak bardzo trzydziestoparoletni faceci piszczą w środku, kiedy mogą odwiedzić miejsce pracy ich idola? Albo jak to jest pchać się camperem przez wąską, klubową uliczkę Bostonu? Tylko tu, tylko w tej książce. Zazdrość jest w pakiecie, ale ta dobra zazdrość.



*- niestety było to bardzo późno, no bo ten pieniądz, no ;-;

16 lip 2016

Ponure miasto Grimm - recenzja "Grimm City: Wilk!" Jakuba Ćwieka

Jakub Ćwiek już od kilku lat jest jednym z moich ulubionych polskich pisarzy. Ma nie tylko genialne pomysły, ale i ich wykonanie nigdy nie przestaje wzbudzać we mnie podziwu – czy czytam kolejną nowość, czy tylko odświeżam sobie poprzednie pozycje. Na każdą premierę jego nowych książek czekam zawsze z tą samą „dziką” niecierpliwością; w moim przypadku można to porównać z wyczekiwaniem na kolejne części Harry’ego Pottera w czasach nastoletnich. Nie inaczej było z Grimm City: Wilk!. Książkę nabyłam na tegorocznym Pyrkonie, gdzie była ona dostępna przedpremierowo, jeśli mnie pamięć nie myli. Jednak dopiero po ukończeniu roku akademickiego mogłam do niej zasiąść bez wyrzutów sumienia (licencjat niby nie zając, a jednak mało brakowało, a by mi uciekł).


Przygodę w Grimm City zaczynamy od małego wprowadzenia w sytuację miasta, które zostało zbudowane na ciele olbrzyma. Kilka ataków na taksówki, gdzie ginęli pasażerowie – cele ataków – oraz taksówkarze – niewygodni świadkowie. Potem poznajemy postać, która odegra bardzo dużą rolę w opowiadanej historii, a wszystko za sprawą jednego dnia, kiedy to najzwyczajniej w świecie zastępował w pracy swojego przyjaciela i zarazem współlokatora. Zostaje on wplątany w morderstwo oficera policji, wysłannicy jednego z bossów rządzących światkiem przestępczym miasta próbują go dorwać, a wszystko to przez jeden z kursów, kiedy to wiózł ze sobą... Czerwonego Kapturka. Potem martwych ciał jest już tylko więcej, jednak Alfie Moore zyskuje dobrze przygotowanych kompanów.

Trzeba przyznać, że Ćwiek odwalił kawał niesamowicie dobrej roboty, budując świat, który bazuje na dobrze znanych nam baśniach i chyba nie trzeba wspominać, czyjego autorstwa są te baśnie. Niektóre mają w książce udział większy, inne mniejszy; reprezentowane są przez małe easter eggi. Sam pomysł uważam za jeden z kategorii genialnych, ponieważ nawet jeśli mamy na rynku całkiem sporą ilość najróżniejszych interpretacji baśni, wersja Ćwieka jest czymś świeżym.


Jedna z głównych postaci książki, Alfie, jest ofiarą całego zamieszania. Jest on muzykiem, grającym od czasu do czasu w lokalach. Udziela również lekcji gry na pianinie, bo nawet w Grimm City sytuacja artystów nie różni się zbytnio od tej w naszym świecie. Pomocną dłoń w trudnej sytuacji wyciąga do niego Agent McShane z NS (Szlachetna Posługa, a inaczej Noble Service), stary znajomy z dawnych lat. Później dołącza do nich inspektor Evans. Razem z McShanem byli kiedyś partnerami, co tylko dodaje humoru i sprawia, że czytelnik jest ich postaciami bardziej zainteresowany.

Oczywiście w opowieści jest sporo postaci pobocznych, jak bogacz Dragosavalij, jego lokaj Mortimer Shreck czy dziennikarka Palla Di Neve. Postaci te wnoszą całkiem sporo do całej historii; autor wykorzystuje ich również, aby wprowadzić nowe wątki, które tylko zachęcają nas do czekanie na kolejne części.


Nie można nie wspomnieć o samym mieście. Zbudowane na cielsku olbrzyma nie należy do najpiękniejszych miejsc w świecie wykreowanym przez autora. W metropolii wydobywa się ropę płynącą w żyłach olbrzyma, która do tego jest pompowana przez serce stworzenia. O powstaniu miasta krąży legenda; olbrzym niosący zniszczenie i śmierć został pokonany przez pięciu śmiałków. Nazwa miasta pochodzi od pierwszych liter ich imion. Trzeba dodać, że śmiałkowie ci dotarli do olbrzyma dzięki magicznej fasoli; po zasadzeniu jej ta urosła aż do nieba, gdzie piątka śmiałków dorwała potwora, a jego ciało spadło na ziemię. Brzmi znajomo?

Najbardziej jednak zaimponowała mi nie tylko akcja książki, ale religia w niej przedstawiona. Nie mogę się nadal nadziwić, jak dobrze to wyszło i jak pomysłowo zostało to przedstawione. Mamy bowiem religię, której bogiem jest Bajarz. Wyznanie to ma kilka odłamów – jeden z nich mówi o tym, że tok życia wszystkich ludzi składa się na jedną wielką powieść; mało tego, że wszyscy postępują według określonych już schematów. Inny odłam uważa z kolei, że owszem, wszyscy jesteśmy częścią jednej powieści, ale to my decydujemy o treści zawartych w niej opowiadań. Jeszcze inny odłam zakłada, że każde życie to jedna powieść, a wszystkie z nich składają się na ogromną bibliotekę. Kapłani pierwszego odłamu nazywają się legendytami, za drugi odłam odpowiadają bajanie, a za trzeci epizodyści. Oprócz tego, w książce wykreowane zostały plemiona, a jedno z nich – Shorouki – odegra niemałą rolę w wydarzeniach składających się na akcję książki.


Nie muszę raczej pisać, że Grimm City: Wilk! przypadło mi do gustu ogromnie. Cały ten świat, jego złożoność i małe, czasem ledwo zauważalne elementy... Cóż, muszę przyznać Jakubowi Ćwiekowi rację; dobrze, że notatki o tej książce przeleżały tyle czasu i czekały na swoją porę; kto wie, czy książka ta byłaby tak dobra, jeśli zostałaby napisana dziesięć lat temu. Nie można również zaprzeczyć, iż jest to niemalże znakomite rozpoczęcie kolejnej serii. Pozostaje mi tylko napisać: czekam na więcej!