Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Grand Tour. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Grand Tour. Pokaż wszystkie posty

2 sty 2017

Rok 2016 – niech moc będzie z nami. Mini podsumowanie.

Rok 2016 to czas pełen skrajności. Dostaliśmy bowiem naprawdę sporo dobrych produkcji, które na pewno zapiszą się w historii popkultury. Ostatnie dwanaście miesięcy pełne było smutku oraz żalu po śmierci tych, którzy byli w naszych życiach praktycznie od zawsze. Każdy będzie odbierał ten rok na swój sposób, dla mnie jest on jednak neutralny. Pełen radości i przygnębienia jednocześnie, ale jest tego jakby… więcej.

Na podsumowanie tak dziwnego okresu, przygotowałam dla Was, drodzy czytelnicy, dwie króciutkie listy: Oh Yes, Please oraz How Could You. Zapraszam!


OH YES, PLEASE

1. Łotr Jeden. Gwiezdne Wojny: Historie

Nikogo chyba nie zdziwi, że ze wszystkich filmów, które pojawiły się w tym roku, mój wybór padł właśnie na ten. Przyznam się, że nie byłam przychylnie do niego nastawiona, nawet po recenzjach, które w większości były pozytywne. Byłam pełna obaw, bo historia mogła zostać źle przedstawiona. Okazało się jednak, że niepotrzebnie się martwiłam, chociaż seans nie wywołał u mnie łez. Zdecydowanie więcej za to się uśmiechałam, głównie dzięki K2S0, i to za tego droida chciałabym podziękować najbardziej, bo dostaliśmy wersję R2D2, którego w końcu możemy zrozumieć.


2. Stranger Things

Serial, który podbił moje serce... Dopiero od drugiego odcinka. Powrót do lat 80-tych, do klasyki, to jest to, czego chyba dzisiejszy świat seriali potrzebował, a co Netflix i bracia Duffer z przyjemnością nam dostarczyli. Opowiadana historia opiera się na eksperymentach na dzieciach; jednak nie mamy tu do czynienia z zombie, a z innym wymiarem. Na razie pojedynczym, The Upside-Down. W centrum całej akcji mamy czwórkę przyjaciół, z których jeden zostaje porwany. Wkrótce później w mieście pojawia się dziewczynka, na pierwszy rzut oka niema. Potem do akcji wkracza zdeterminowana matka i dociekliwy szeryf, naukowcy w pogoni za swoim eksperymentem oraz Demogorgon (tak bestię nazwali główni bohaterowie).


3. Internetowy komiks Check, Please!

Wydawany w krótkich odcinkach na tumblrze, autorstwa Ngozi Ukazu, opowiada o Ericu Bittle. Zamiast podążać ścieżką kariery łyżwiarza figurowego, w college’u decyduje się dołączyć do drużyny hokejowej. Trzeba wspomnieć, że Bitty jest fanem Beyonce i gotowania, a w szczególności pieczenia ciast i ciasteczek. Prowadzi swój własny wideo-blog, na którym opowiada o swoim życiu. Aha, no i jest też gejem.


4. Przez Stany POPświadomości

Z książek, które wpadły w moje ręce w ostatnich dwunastu miesiącach wybrałam właśnie tę, której współautorem jest mój ukochany Kuba Ćwiek. Jest ona pewnego rodzaju sprawozdaniem z podróży pana Jakuba i jeszcze siódemki innych osób po Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Pełna zabawnych anegdot oraz opisów miejsc, które tak dobrze znamy, chociaż ani razu tam nie byliśmy. Dzięki niej możemy wraz z uczestnikami przemierzać East Coast nawet nie wychodząc z domu.


5.  The Grand Tour

Oczekiwany wielki powrót świętej trójcy programów motoryzacyjnych. I to jaki! Z większą swobodą dla prowadzących, co zaowocowało jeszcze większą ilością absurdów i śmiechu.  Clarkson, Hammond i May powrócili jak zawsze z klasą i kolejną porcją ichniego, brytyjskiego humoru. Aż wstyd jest przegapić takie widowisko! Tym, co może Was zaskoczyć jest ilość osób, która ogląda show. The Grand Tour jest obecnie najczęściej nielegalnie pobieranym widowiskiem z sieci. Tak, przegonili w tym nawet Grę o Tron.


HOW COULD YOU

1.  Śmierć

Dla mnie właśnie ten aspekt mijającego roku jest najgorszy. Już od pierwszych dni stycznia towarzyszyły nam wieści o odejściu kolejnej z ikon popkultury. David Bowie, Alan Rickman, Leonard Cohen, Andrzej Wajda, Prince, Gene Wilder, a w ostatnich dniach George Michael i najwspanialsza na świecie Carrie Fisher. Jest to tylko kilka osób z tych, które pożegnaliśmy w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy. Nie chcę krakać, ale może to być dopiero początek, bo wiadomo, że żadne z nas nie jest nieśmiertelne.


2. Captain America: Steve Rogers

W związku z tą serią związany był chyba jeden z większych skandali w świecie komiksów tego roku. Dlaczego? Bo Steve Rogers okazał się Hydrą. Scenarzysta, Nick Spencer niestety nie należy do ludzi, którzy myślą nad tym co piszą w social media. Po premierze pierwszego numeru i otrzymaniu od fanów wiadomości, jak bardzo złym pomysłem było robienie z Kapitana członka grupy nazistowskiej, naśmiewał się on ze wszystkiego i wszystkich. Do tego zarzekał się, że w grę nie wchodzi żadna umysłowa ingerencja, inny Steve z innego wymiaru, czy coś jeszcze innego. Jednak już w drugim zeszycie okazało się, że kłamał.

Teraz po siódmym numerze stwierdzam, iż historia nie jest zła, jednak mogłaby się ona spokojnie obejść bez takiego ruchu, jakim jest robienie z Rogersa nazisty. To tylko moje zdanie i dla mnie wielki kit tego roku.


3. Finał 11-ego sezonu Nie z tego Świata

Nie z tego Świata to jeden z moich ulubionych seriali. Jestem wierną fanką nieprzerwanie od około dziesięciu lat. Nie oznacza to jednak, że nie było momentów rozczarowania bądź niezadowolenia podczas seansów. Tak było podczas finału jedenastego sezonu, kiedy to miało dojść do starcia Boga z jego siostrą, Ciemnością (tak, siostrą). Wielki i huczny pojedynek jednak nie miał ostatecznie miejsca ponieważ… rodzeństwo się pogodziło. Dzięki komu? Oczywiście, że Deanowi Winchesterowi. Tylko szkoda, że ten wcześniej zrobił z siebie atomówkę na istoty boskie…


4. Smoleńsk

Mi naprawdę nie przeszkadzają filmy o katastrofach, które rzeczywiście miały miejsce. Pewnie, zbytnio za nimi nie przepadam, bo w większości przypadków (przeważnie, kiedy robią to Amerykanie) nie chodzi w nich o pokazanie prawdy, a o widowisko. W innych przypadkach chodzi jednak o propagandę i taki otrzymaliśmy właśnie w tym roku od naszego rodzimego kina. Smoleńsk jest historią, która ma w sobie więcej fikcji i teorii spiskowych niż ostatnie przypuszczenia odnośnie katastrofy z 10 kwietnia 2010 roku ministra Macierewicza. Nie chce mi się wierzyć, że ten film powstał, tak samo jak nie chce mi się wierzyć, że najprawdopodobniej będzie on w kolejnych latach pokazywany na lekcjach historii.


5. Pan Sapkowski kontra nieinteligentni gracze

Podczas tegorocznego Polconu fani mieli okazję posłuchać Andrzeja Sapkowskiego. Ostatnimi czasy nie trafia się często taka okazja, więc tym bardziej była ona wyczekiwana. Jak się okazało, autor powieści o przygodach Geralta z Rivii stracił wyczucie. Wszystko zaczęło się, kiedy został spytany o gry spod skrzydeł CD Projekt Red.
„Gra narobiła mi mnóstwo smrodu i gówna… Przez to, że zaczęli mi zagraniczni wydawcy używać grafiki z gry na okładkach. No i ludzie odrzucali książkę, mówiąc, że to nie jest nowe, że to jest game-related. W sensie książka napisana do gry, czego – w fantasy zwłaszcza – mamy mnóstwo. Musiałem toczyć tęgą wojnę, żeby udowadniać, kto był pierwszy.”
Zaiste, trudne to czasy, kiedy pomysłodawca serii ma problemy, bo ktoś uznał stworzony przez niego świat za tak dobry, że można go pokazać w inny sposób. Takie działanie przynosi tylko i wyłącznie korzyść autorowi, a wybrzydzanie takie jak powyżej i, nie oszukujmy się, znajdowanie dziury w całym… Komuś się chyba nudzi na stare lata.


Patrząc wstecz na cały rok, zarówno z perspektywy życia prywatnego jak i globalnego, trudno mi jest dokładnie określić, czy jestem zadowolona czy nie. Prywatnie, jak najbardziej, bo spotkało mnie wiele dobrego. Szerzej? Przeważają jednak te złe wieści i wydarzenia, co wprawia mnie w nie lada przygnębienie. Pozostaje mi tylko mieć nadzieję oraz postarać się, aby w 2017 stało się więcej pozytywnych rzeczy. I nie tylko ja powinnam się za to wziąć.

Bo jak nie my, to kto się upewni, że nie będzie gorzej? Do roboty!


P.S. Do How Could You dopisać powinnam jeszcze moją dobrą przyjaciółkę, która sprawdza mi teksty i dzięki której musiałam wywalić cały akapit artykułu i zastępować go czymś innym. Niech spłonie w czeluściach Piekła 2.0.

P.S. 2. Zmusiła mnie, żebym napisała ten pierwszy P.S.

24 lis 2016

"The Grand Tour", czyli powrót motoryzacyjnej trójcy.

tekst zawiera spoilery

Dzięki Amazon Prime na naszych ekranach po burzliwym rozstaniu z Top Gear znów pojawili się trzej muszkieterowie, choć zamiast szpad jedną dłonią trzymają kierownice, a drugą drążek skrzyni biegów. Jeremy Clarkson, Richard Hammond i James May, bo o nich tutaj mowa, powrócili ze swoim nowym programem, The Grand Tour. Pierwszy odcinek pojawił się w sieci 18 listopada na platformie Amazon. Pytanie, czy warto było na nich znów czekać?


Odkąd świat obiegła informacja, że planowane jest nowe show motoryzacyjne z udziałem brytyjskich prezenterów, fani oszaleli z radości. Każdy, kto śledził poprzednią produkcje z nimi w roli głównej, wiedział w jakich okolicznościach została ona zakończona. Przez prawie rok panowie uchodzili za bezrobotnych, gdy nagle oświadczono, że amerykańska platforma internetowa podpisała z nimi kontrakt. Prace nad programem ruszyły z kopyta na równi z marketingową otoczką i materiałami promocyjnymi. Czekających wielbicieli tej trójki podsycano krótkimi teaserami, wideo z planu, zdjęciami. Gdy do premiery został tylko tydzień w sieci codziennie pojawiał się krótki film podsumowujący cały sezon, oczywiście tak, by tylko lekko uchylić rąbka tajemnicy.

Mnie, jako fankę tego trio, oglądanie pochłonęło od razu. Pierwsza scena przedstawia Clarksona wychodzącego z siedziby BBC, czyli poprzedniego pracodawcy. Szaro, buro, pada deszcz, a i sam Jeremy ma nietęgą minę, co wprowadza widza w nostalgiczny klimat. Następnie przenosimy się na lotnisko w Californii, Jezza wsiada do Forda Mustanga, wyjeżdża z miasta, gdzie dołączają do niego wierni przyjaciele, Richard i James, również za kierownicą Mustangów. Po chwili panowie mkną po pustyni, gdzie pojawiają się inne dwu- i czterokołowe pojazdy. Motocykle, auta, te nowe i nieco starsze, ciężarowe i osobowe, super samochody i te bardziej przystępne dla przeciętnego Kowalskiego.

Szczerze? To ujęcie jest cholernie dobre, czuje się przyjemne mrowienie i ekscytacje na myśl, co stanie się za moment. A potem jest jeszcze lepiej!


Scena, grający na żywo zespół, wielki metalowy skorpion, któremu z odwłoka bucha ogień, tancerki i mnóstwo fanów, którzy na widok wysiadających trzech starszych facetów z aut wiwatują z radości. Oficjalne przedstawienie się, przywitanie z widownią, zaprezentowanie przenośnego namiotu, które służy za studio - to formalności, które musiały się pojawić, a i tak okraszone były dobrą dawką brytyjskiego humoru. Żarty ze wzrostu Hammonda, powolności Maya i porównanie aparycji Clarksona do szympansa, sprawia że nie można się nie uśmiechać.

Po krótkiej lekcji angielskiego dla Amerykanów, już wewnątrz studia, pojawia się pierwsza część porównania hiper samochodów: McLarena P1, Porche 918 Spyder i Ferrari LaFerrari. Test był o tyle wyczekiwany, ponieważ miał się pojawić w ostatnim sezonie Top Gear, niestety do emisji nie doszło. Następnie czas na pierwszą niespodziankę od twórców – Conversation Street, segment, w którym prowadzący omawiają różne zagadnienia związane ze światem motoryzacji. Ta część programu była bardzo krótka, być może dlatego, że według wcześniejszych przecieków, miało jej w ogóle nie być.

Źródło: The Grand Tour FB

Druga, znacznie bardziej zaskakująca mnie sprawa, to tor testowy. Zaznaczę tutaj, że konwencją programu jest nagrywanie każdego odcinka w innym kraju, a jak wiadomo, wielkiego kawału asfaltu nie da się zabrać ze sobą w walizkę. Sam tor znajduje się w Wielkiej Brytanii i jest... co najmniej intrygujący. Jeremy ochrzcił go nazwą Eboladrone, ponieważ z lotu ptaka kształt trasy przypomina wirusa Ebola. Poza testami aut, ma on służyć do porównywania czasów okrążeń samochodów, które będą prowadzone przez tego samego kierowcę. Chyba domyślacie się, czym to pachnie, prawda?

Oceniając całość, choć bardzo chciałabym dać 10/10, to muszę porzucić pryzmat patrzenia na program przez dziwaczną miłość jaką darzę Clarksona, Hammonda i Maya, i spojrzeć na to nieco surowym wzrokiem. Oczywiście, zdjęcia są niesamowite, zachwycałam się każdym kątem, każdym ujęciem, montaż dodaje im jeszcze więcej uroku, jednocześnie pokazując, jak wiele pracy włożono w show. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy zwraca na to uwagę, ja jestem nieco spaczona przez moje studia, proszę mi wybaczyć. Muzyka zasługuje na największe noty, soundtrack jest dobrany po prostu genialnie. Panowie nadal mają swój pazur, a dzięki temu, że The Grand Tour udostępniany jest na platformie internetowej, mogą sobie pozwolić na nieco pikantniejsze żarty i zwyczajnie większy luz przy doborze słownictwa, co da się zauważyć.

Źródło: The Grand Tour FB

Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała był kierowca testujący BMW M2 na nowym torze. Rozumiem, że takie było założenie programu; amerykański koleś musi ponarzekać na auta, które amerykańskie nie są. W tym miejscu poczułam zgrzyt, ale to niewątpliwie tęsknota za Stigiem.

Jest jeszcze jedno... Po teście super samochodów spodziewałam się... więcej. Nie ukrywam, że to, co wykonała ekipa na torze jest naprawdę powalające, ale lubię, gdy pokazują takie auta na trasie. Nie zrozumcie mnie źle, jestem świadoma, że może to wynikać z polityki marek tych samochodów, które nie zawsze godzą się na udostępnienie modeli (dlatego często auta pożyczane są od prywatnych właścicieli), ale jakoś tak... chciałabym więcej. Z tego względu daję mocne 9/10. Mimo to pewna jestem, że po kolejnych odcinkach uzyskają ode mnie najwyższą ocenę, w pełni zasłużoną.

Źródło: The Grand Tour FB

Trzeba przyznać, że program w wielu aspektach jest podobny do Top Gear. Owszem, jest to na swój sposób wspaniałe, bo w takim właśnie wydaniu pokochaliśmy Jezze, Hamstera i Capitan Slow. Pamiętać należy, że kij ma zawsze dwa końce, a jedna produkcja będzie porównywana do drugiej.

Czy to mi przeszkadza?

Ani trochę, dopóki moja święta motoryzacyjna trójca pozostanie sobą. Nie oszukujmy się, Jeremy nie pozwoli, by było inaczej. Zresztą w premierowym odcinku kilkukrotnie sami sugerowali podobieństwa, w humorystyczny sposób. To są piekielnie zdolne, inteligentne, i jak dla mnie kochane, bestie, które są świadome takich porównań i wiedzą, co powiedzieć, by ich było na górze.


Pozostałe odcinki sezonu zapowiadają się równie interesująco. Materiał promocyjny puszczony w pierwszym odcinku sprawił, za ciężko będzie mi czekać tydzień do kolejnej odsłony. Pocieszam się, że czeka mnie jeszcze 11 tygodni (jak cudownie do brzmi!) z trzema facetami, którzy przewracają się i jeżdżą samochodami, często przerobionymi na dziwaczne maszyny. Podkreślić trzeba, że Amazon zdaje sobie sprawę, jakim skarbem dysponują. Świadczy o tym przedłużenie kontraktu o 2 kolejne sezony, co w sumie daje nam 5, jeszcze przed listopadową premierą. Pamiętajmy, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, kochani. Nie wiem jak Wy, ale ja już umieram z głodu.

Po cichu liczę, że ta trójka wpadnie nad Wisłę z nagraniem, jeśli nie kilku, to chociaż jednego odcinka.

W końcu... co może pójść nie tak?

Autorka recenzji: ChemicalHouse