Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty

29 paź 2017

Asgardu już nie ma. - "Thor: Ragnarok" (2017)

Kiedy świat obiegła wiadomość, że Taika Waititi będzie reżyserem trzeciego Thora, aż podskoczyłam z radości. Po chwili jednak pomyślałam, że komediowy klimat, w którym specjalizuje się Waititi może nie być odpowiedni dla filmu, szczególnie, że Thor: Ragnarok  opowiada przecież o destrukcji Asgardu. Moje obawy ciągnęły się za mną aż do premiery i seansu w kinie. Czy miałam rację? Po części, tak, niestety. Jednak minus za humor został zniwelowany czymś innym.


Zostawiasz swój świat pod opieką króla, twojego ojca. Wyruszasz na poszukiwania świecących kamyczków – Kamieni Nieskończoności – i przy okazji podszkalasz swoje ruchy w walce (całkiem nieźle podszkalasz). Jednocześnie widzisz jak w dziewięciu krainach podlegających twojemu ojcu rośnie chaos, a w cieniu powstają rebelie. Kiedy wracasz do domu okazuje się, że twojego taty nie ma, a na tronie siedzi… twój brat. Co robisz w takiej sytuacji? Jesteś Thorem, masz Mjolnir. Straszysz braciszka, a potem wyruszacie na poszukiwania rodziciela podczas gdy Ragnarok i Hela się zbliżają. No raczej.

Thor: Ragnarok to trzeci już film o przygodach Thora (Chris Hemsworth) i o tym, jaki to jego brat Loki (Tom Hiddleston) jest zdradziecki, ale z dobrym serduszkiem. Marvel zgotował nam kolejne widowisko wizualnie zapierające dech w piersiach. Efekty specjalne naprawdę robią wrażenie, wliczając w to komputerowo wygenerowane sceny walki. Hela (Cate Blanchett) pokonująca całą Asgardzką armię wywołała u mnie… coś, czego nie mogę zdradzić w takim tekście. Sam Hulk, przy którym pomagał Ruffalo z motion capture, jest chyba jak na razie najlepszym przedstawieniem postaci. Wizualnie bardzo dobry, a do tego dodajmy fakt, że w końcu mówi – to daje nam kolejną ciekawą postać w filmie.


Okazało się również, że Hemsworth ma dryg do komedii, czego przedsmak dostaliśmy jeszcze przed filmem w krótkich filmach typu mockumentary. Hiddleston ponownie pokazał, że był idealnym wyborem do roli Boga Psot; teraz mam do niego jeszcze większy sentyment. Na chwałę zasługują Cate Blanchett i Tessa Thompson, czyli Hela i Walkiria. Ta pierwsza pokazała niezwykłą klasę; to jak się poruszała, sposób w jaki mówiła, jej uśmieszki, a nawet sam wzrok pokazywały, jaką bezwzględną i rządną krwi wariatką jest Bogini Śmierci. W tym samym czasie chociaż przez chwilę współczuliśmy jej losowi (przynajmniej ja).

Walkiria to damska wersja bohatera-pijaka. Po tragicznych wydarzeniach podczas próby uwięzienia Heli ląduje ona na Sakaarze, gdzie albo walczysz, albo pracujesz dla Grandmastera (Jeff Goldblum). Wielka i legendarna Walkiria wpada w alkoholizm i zaczyna być bierna na wszystko. Znaczy prawie wszystko, bo zniszczenie Asgardu nie jest obojętne dla jego, nawet byłych, mieszkańców. Dodajcie do tej postaci dużo sarkazmu, śmiałą bezczelność oraz jeszcze więcej alkoholu i macie ją. Ach, i pewnie po seansie tego nie wiecie, ale Walkiria jest biseksualistką według Thompson. Szkoda, że w filmie tego nie pokazali, bo po co.


Humor, którego nie zabraknie przez cały seans, i który jest znakiem firmowym pana Waititi miejscami pozostawiał po sobie zażenowanie. Nie wszystkie żarty i puenty przynosiły salwę śmiechu. Na samym początku tego śmieszkowania jest najwięcej, potem dominują raczej nieudane próby rozbawienia widza. Jestem zawiedziona, bo przez około połowę filmu było raczej nieśmiesznie; jakby scenarzyści nie mieli weny do aż tylu żartów. Chociaż Hemsworth naprawdę próbował, tak samo jak i Taika, który pojawił się w filmie pod postacią Korga (Taika pokazuje się na ekranie w każdym swoim filmie).

Thor: Ragnarok ratuje również muzyka. Bezbłędne użycie Immigrant Song Led Zeppelin wywoływało u mnie zachwyt i ciarki za każdym razem. Akompaniament w tle autorstwa Marka Mothersbaugha sprawdza się całkiem dobrze. Utrzymany w klimacie lat 80.-tych i pochodzących z tej dekady konsolówek o dziwo pasuje do klimatu filmu. W odpowiednich momentach kompozycje nadają scenom powagi, co było potrzebne przy takim a nie innymi motywie przewodnim filmu (Tak, chodzi mi o Ragnarok. Nie zapominajcie o tym).


Jeśli koniecznie zostałabym zmuszona do wydania temu filmowi konkretnej oceny, dałabym mu 7/10. Bez filmwebowego serduszka. Marvel musi przyswoić fakt, że śmiech i żarty nie były głównymi determinantami ich sukcesu. Strażnicy Galaktyki nam od tym względem zdecydowanie wystarczą. Po tylu latach tego samego typu humoru i śmieszków nawet w poważnych scenach mamy prawo być tym znudzeni, a pech chciał, że mnie znudziło właśnie na Thorze. Pomimo tego, ta ekranizacja trzyma całkiem przyzwoity poziom. Nie jest najlepszym filmem MCU, ale chyba nikogo nie zaskoczy stwierdzenie, że z całej trylogii o Thorze, ten film jest (o dziwo) najlepszy.

12 maj 2017

"Strażnicy Galaktyki 2" - z rodziną wychodzi się dobrze nie tylko na zdjęciach

Pierwsza część Strażników Galaktyki podbiła serca większości widzów. Zrozumiałym więc było, że druga część będzie wyczekiwana z niecierpliwością, ekscytacją oraz lekkim strachem. Wszyscy wiemy, jaką tendencją charakteryzują się sequele kinowych hitów. Czy warto jednak było martwić się o Strażników Galaktyki 2? Moimi zdaniem – zdecydowanie nie było powodu do obaw.


Po przerwie spotykamy strażników na planecie Suwerenów, gdzie podjęli się roboty pilnowania czegoś w rodzaju baterii, bardzo ważnych dla tamtejszego ludu. Dość szybko pojawia się wrogi stwór, z którym muszą walczyć. Podczas starcia nie brakuje humoru, przekomarzania się ze sobą nawzajem, a obrazu dopełnia Baby Groot (Vin Diesel), tańczący do jednej z piosenek z kasety Quilla (Chris Pratt). Misja kończy się sukcesem, drużyna dostaje zapłatę w postaci Nebuli (Karen Gillan), którą chcą oddać władzom Xandaru. Niestety ktoś – Rocket (Bradley Cooper) – kradnie kilka baterii i ściąga na całą grupę gniew Suwerenów, których jest bardzo łatwo urazić, a każda zniewaga grozi śmiercią.

W wyniku tego Milano rozbija się na jednej z pobliskich planet, gdzie Peter w końcu poznaje swojego ojca. Ego (Kurt Russell), wraz z Mantis (Pom Klementieff), na pierwszy rzut oka wydaje się być kochającym ojcem, który poświęcił lata na szukanie swojego syna. Zabiera on Quilla, Gamorę (Zoe Saldana) oraz Draxa (Dave Bautista) na swoją planetę. W międzyczasie Yondu (Michael Rooker) traci zaufanie i oddanie swoich ludzi, co kończy się dla niego tragicznie. Nie ma jednak takich kłopotów, z których nie wyjdą nasi bohaterowie. To jest jednak dopiero początek.


Strażnicy Galaktyki 2 dają nam to, za co pokochaliśmy pierwszy film i to w podwójnej dawce. Mamy tu humor nawet w sytuacjach zagrożenia życia, który często dostarczany jest nam przez małego Groota oraz Draxa. Jest też dużo dobrej muzyki z lat 80.tych, chociaż przyznam, że nadal bardziej podoba mi się Awesome Mix Vol. 1. Postacie dostają czas ekranowy na rozwój swoich wątków, za co należy się plus Jamesowi Gunnowi, który odpowiada nie tylko za reżyserię ale i scenariusz. Po zwiastunach przygotowywałam się na to, że to Drax skradnie cały film, jak to było z Grootem przy pierwszej części. Okazało się jednak, że nie wystarczy pozbawić postaci filtru mózg-usta. Mały Groot jest uroczy i kochany, ale to Yondu moim zdaniem został przedstawiony w taki sposób, że śmiało można stwierdzić, że film należał do niego. Nie zabrakło również zwrotów akcji i scen wyciskających z widzów łzy.

Produkcji nie brak również kolorów, którym sama osobiście zachwycałam się w pierwszej części. Pomimo tego, że akcja dzieje się w ciemnym i mrocznym kosmosie, każde miejsce mieni się od kolorów. Planeta Suwerenów oślepia nas złotem, planeta Ego jest pełna zieleni oraz pustyń, których barwa z pomarańczu wpada w czerwień. Dzięki temu czarny kosmos nabiera barw i to dzięki tym barwom film ten wyróżnia się na tle innych produkcji tego typu.


Gunn zdołał zachować równowagę w opowiadaniu wszystkich historii, które w końcu się ze sobą łączą. Dzięki temu mamy lepszy wgląd w to, jak dokładnie wygląda działalność Ravagers, którzy jak się okazuje mają swój kodeks. Rola Sylvestra Stallone nie jest aż tak duża, ale jak już reżyser filmu zapowiadał, nie jest trudno wywnioskować, iż jeszcze zobaczymy Stakara i liderów innych grup przemytników. Tu wspomnę tylko, że wśród podwładnych Yondu można zobaczyć znajome twarze: Tommy’ego Flannagana znanego szerszej publiczności jako Chibs z Synów Anarchii oraz lidera zespołu Mindless Self Indulgence, Jimmy’ego Urine, którzy są dobrymi znajomymi Gunna.

Jeśli mogłabym się do czegoś przyczepić to do tego, że cała akcja nie wydawała się być aż tak spójna jak w pierwszym filmie. Czegoś mi brakowało, kiedy przeskakiwano z jednego wątku na drugi. Do tego, mimo podwójnej dawki akcji, nie bawiłam się na sequelu aż tak dobrze, jak na pierwszej odsłonie przygód Quilla i zespołu. Trzeba jednak przyznać, że zrobić dobry sequel jest naprawdę trudno. Mały plus daję również za muzykę, bo jak już wspominałam, soundtrack z 2014 roku był według mnie zdecydowanie lepszy.


Na Strażnikach Galaktyki 2 fani pierwszego filmu powinni bawić się wyśmienicie. Produkcji nie brakuje niczego, może poza odrobiną magii z pierwszej odsłony. Jest to jednak godna kontynuacja, przy której Gunn dał z siebie wszystko, a w tego człowieka pokładam wiarę większą niż w resztę reżyserów MCU razem wziętych. Nie pozostaje mi nic innego jak zacytować tekst jednej z piosenek na Awesome Mix Vol. 2 na sam koniec:

W czasach niedoli, pamiętajcie
Jesteśmy Groot

Recenzja ukazała się na Panteon.pl

1 lis 2016

Doktor Dziwago czy Strange? Ważne, że doktor, czyli recenzja "Doctor Strange" (2016)

Dwudziestego szóstego października w kinach w całej Polsce miała premierę kolejna produkcja Kinowego Uniwersum Marvela – Doctor Strange. Jak na fankę przystało, kiedy tylko nadarzyła się okazja, udałam się do kina obejrzeć ekranowe początki kolejnego komiksowego bohatera. Po miesiącach promocji, kilku zwiastunach, niezliczonej liczby kadrów i zdjęć zza kulis oraz sporej ilości spotów telewizyjnych można było się spodziewać kolejnego hitu. Czy na pewno to właśnie dostaliśmy?


Stephen Strange jest jedną z najbardziej ciekawych postaci w Komiksowym Uniwersum Marvela. Ukończył studia medyczne, okazał się być jednym z najbardziej utalentowanych neurochirurgów, jednak wraz z rosnącą sławą rosła jego arogancja. I to jest właśnie moment w którym poznajemy jego kinowy odpowiednik. Strange (Benedict Cumberbatch) wykonuje swoje operacje na luzie, słuchając muzyki. Wybiera sobie przypadki, którymi będzie zajmował, a jego kryterium to schorzenia ciężkie, ale wyleczalne. Wszystko, żeby nie mieć na swoim koncie ani jednego zgonu.

U szczycie kariery Stephen powoduje wypadek samochodowy. W filmie widzimy, jak do niego dochodzi i po dosyć efektownej scenie, w której samochód obraca się w powietrzu czy uderza o ziemię, fakt, że nasz bohater przeżył jest niemal niewiarygodny. W trakcie wypadku widzimy, jak zostają uszkodzone jego dłonie, czyli narzędzia pracy chirurga.


Po wielu zabiegach, które nie przynoszą pożądanych skutków, Stephen spotyka się z człowiekiem, któremu udało się stanąć na nogi po wypadku, z którego wyszedł prawie całkowicie sparaliżowany. Człowiek ten zdradza mu lokalizację miejsca, w którym został uzdrowiony, Kamar-Taj. Takim sposobem nasz bohater ląduje w Nepalu, gdzie z pomocą Mordo (Chiwetel Ejiofor) dociera do Ancient One (Tilda Swinton).

Głównym antagonistą produkcji jest Kaecilius (Mads Mikkelsen). W pierwszej scenie filmu jesteśmy świadkami ataku na bibliotekę Kamar-Taj, podczas którego zabija on powiernika zbiorów i z jednej z ksiąg wyrywa stronice opisujące bardzo niebezpieczne zaklęcie. Ancient One próbuje go zatrzymać, jednak można się domyślić, że się jej nie udaje. Cała scena napakowana jest miejscami zapierającymi dech w piersiach efektami specjalnymi.


Właśnie dzięki efektom dostaliśmy film pełen obrazów, które mogą nam przywodzić na myśl sceny z Incepcji Christophera Nolana. Chodzi mi tutaj przede wszystkim o sceny walk na ulicach m. in. Nowego Jorku. Wyginanie alej wraz z budynkami. Samochody, które przejeżdżają przez ostre krawędzie ulicy powyginanej w kształt kwadratu. Budynki zmieniające kształt i układ cegieł czy okien. Gołym okiem widać, że specjaliści od efektów mieli sporo pracy, ale nie przeszkodziło im to w dobrym wykonaniu. Można się przyczepić, że może za dużo tych efektów, jednak czy z mniejszą ich ilością film byłby dokładnym odzwierciedleniem magii przedstawionej w komiksach?

Jednym z minusów filmu jest niestety nie zwracanie uwagi na detale. Jakie, możecie spytać, ale już spieszę z odpowiedzią. Wystarczy przyjrzeć się scenom w szpitalu; nie tym pierwszym, ale kolejnym, już po powrocie Stephena z Kamar-Taj. Powiedzcie mi, który chirurg podczas zabiegu nie używa przynajmniej rękawiczek i maski ochronnej podczas operacji, kiedy znajduje się na sali zabiegowej? Niby nic, ale jednak zwraca to uwagę widza.


Wszyscy mieli wątpliwości, czy Cumberbatch jest odpowiednią osobą do roli słynnego komiksowego czarownika. Przyznaję, że moja pierwsza reakcja była dosyć mieszana. Wiedziałam jednak, że Benek jest dobrym aktorem i da sobie radę. Swoim występem pokazał, że wszyscy mający wątpliwości co do jego angażu jako słynny Doktor Strange, się mylili. Nie licząc kilku momentów, które pewnie miały być śmieszne, tylko szkoda, że tu zawiodło trochę wyczucie scenarzysty.

Mads Mikkelsen również pokazał klasę, do tego przekonując mnie, że pasuje on do roli złoczyńców. Jego akcent, tonacje, może nawet postawa były zupełnie inne niż te, które znam z serialu Hannibal, gdzie grał rolę tytułową. Co do Tildy Swinton z kolei… Kontrowersje kontrowersjami, rozumiem oburzenie co poniektórych, jednak w tym wypadku decyzja obsadzenia właśnie jej w roli Ancient One była dobrą. Plus, to jak przedstawiła ona postać, która bała się zostawić świat bez opieki, czy najzwyczajniej bała się śmierci… należą się jej wyrazy uznania, bez wątpienia.



Doctor Strange to film, który został stworzony, aby zapoznać nas z kolejnym super-bohaterem w Kinowym Uniwersum Marvela. Według mnie, przedstawienie to wyszło bardzo dobrze. Chociaż muszę przyznać, że pewnego momentu akcja rozgrywała się trochę zbyt szybko. Pomimo tego, film wydaje się być nad wyraz dobrym dodatkiem w MCU, a na pewno jedynym w swoim rodzaju wśród nadal rosnącej listy. 



Data premiery: Polska - 26.10.2016, świat - 20.10.2016
Reżyseria: Scott Derrickson
Scenariusz: Jon Spaihts, Scott Derrickson
Obsada: Benedict Cumberbatch, Tilda Swinton, Chiwetel Ejiofor, Mads Mikkelsen, Rachel McAdams, Benedict Wong