Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marvel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marvel. Pokaż wszystkie posty

5 gru 2017

Jesteś wolnym człowiekiem, Frank. "Marvel's The Punisher", sezon 1 (2017)

Frank Castle to postać, która najbardziej kojarzona jest z uosobieniem zemsty. Wyjątkowo krwawej zemsty. Właśnie dlatego wszyscy oczekiwali, że serial od Netflixa będzie tak nasycony krwią, iż będzie ona wypływała litrami z ekranów naszych komputerów i telewizorów. Po seansie pierwszego sezonu Punishera mogę Wam powiedzieć tyle, krew jest, ale nie tak dużo, bo to nie jest serial o człowieku-maszynie-do-zabijania. To jest serial o Franku Castle – byłym żołnierzu, który nadal nie może sobie poradzić z codziennym życiem.


Pete Castiglione pracuje na budowie. Nie rozmawia z żadnym ze swoich współpracowników. Najszybciej przychodzi i najszybciej wychodzi. Dwóch z budowniczych wciąga w napad nowego chłopaka. Kiedy akcja idzie źle i koledzy chcą pozbyć się tego trzeciego, Pete włącza się do walki i zabija napastników. Pete to nikt inny jak Frank Castle (Jon Bernthal). Krótko później otrzymuje on telefon od Micro (Ebon Moss-Bachrach), który zmusza go do współpracy. Informacje, które Frank przyswoi podczas tego porozumienia wciągną go w kolejną wojnę. Kolejną, bo ta w jego głownie nigdy się nie skończyła.

Punisher, jak już wyżej wspomniałam, to nie jest serial pełen zmasakrowanych ciał i hektolitrów krwi. To serial o weteranach wojennych, o ich problemach z zaaklimatyzowaniem się na nowo w świecie, który opuścili wyjeżdżając na wojnę. To serial o tym, jak ciężko jest takim ludziom utrzymać się w kraju, dla którego walczyli i zabijali. Frank jest jednym z nich, z tą różnicą, że po powrocie do kraju nadal walczy na wojnach: tej w swoim umyśle oraz prywatnej, której celem jest tylko i wyłącznie zemsta na tych, którzy zabrali mu to, co dla niego najważniejsze.


Frank nie jest jedyną postacią, która żąda zemsty. Agentka Dinah Madani (Amber Rose Revah) szuka odpowiedzialnych za zabójstwo swojego partnera. Nie wie, że ma przed sobą sprawę, w którą zamieszany jest nie tylko Frank, ale ludzie na wyższych szczeblach władzy, którzy w zagrożeniu stają się bezwzględni. Im bardziej niebezpieczne wydaje się dążenie do sprawiedliwości dla jej partnera, Madani wydaje się bardziej przeć do przodu. Kibicowałam jej tak samo mocno, co Frankowi. Jest najlepiej rozpisana postać kobieca w serialu. Pojawia się również Karen (Deborah Ann Woll) i jej obecność zapowiadała się całkiem dobrze, ale znowu została zdegradowana do roli damy w opałach, a wiem, że stać ją na wiele więcej. Szczególnie z taką aktorką odgrywającą rolę.


Nie sposób nie zauważyć w serialu wątków mocno politycznych. Nie sposób ich również zignorować. Jednych mogą wkurzać, bo bez znajomości obecnej sytuacji w Stanach Zjednoczonych mogą one się wydawać bez sensu. Nie można ich jednak uniknąć w serialu o amerykańskim weteranie wojennym. Wątek z młodym chłopakiem, który okropnie boryka się z powrotem do kraju i zamienia się w lokalnego terrorystę… Mocno daje do myślenia, nawet jeśli u nas nie zdarzają się takie przypadki.

Największe brawa należą się jednak głównej postaci. Jego ewolucja jest bardzo dobrze rozpisana. Ciągle nawiedzające go wspomnienia jego rodziny, miłych i radosnych chwil spędzonych z nimi po powrocie pokazują, jak bardzo ta strata boli Franka. Wraz z nowym towarzyszem zaczyna on również inaczej myśleć o swojej prywatnej zemście. Castle nadal prze do przodu po wielu mocno okaleczonych trupach, ale stosuje też inne wyjścia. Ogromny plus za Bernthala. Jest on tak samo stworzony do roli Punishera, jak Jackman do Wolverine’a, czy Downey Jr. do Tony’ego Starka.


Złoczyńców w Punisherze jest dwóch: William Rawlins (Paul Schulze), agent, który nadzorował nielegalne akcje, w których uczestniczył Frank oraz Billy Russo (Ben Barnes) – jego najlepszy przyjaciel z wojska. Jeden to zdeterminowany i wierzący w swoją rację polityk, który nie boi się niekonwencjonalnych metod. Drugi to były żołnierz, któremu powodzi się o wiele lepiej niż reszcie; wszystko dzięki Rawlinsowi. Obaj są nawiązaniem do amerykańskiej polityki, ale tu już nie potrzeba jej dokładnie znać. I bez tego Rawlins wkurzał mnie niemiłosiernie. W przypadku Billy’ego nawet wiedząc, że będzie jednym z wrogów, na samym początku bardzo go polubiłam. Jego koniec za to był bardzo, ale to bardzo satysfakcjonujący.


Punisher to serial, który spokojnie można umieścić na podium seriali Marvel/Netlfix. Między pierwszym Daredevilem i Jessicą Jones. Oprócz słabej muzyki, utrzymuje on bardzo dobry poziom przez cały sezon, czego nie można powiedzieć o dwóch poprzednich produkcjach z tej stajni. Bernthal porwał mnie swoją interpretacją Franka i nie mogę się doczekać aż go znowu zobaczę. Bardzo chętnie w drugim sezonie, gdzie narzeka na Defenders.

24 lis 2017

A jeśli Twoi rodzice naprawdę są złoczyńcami? - "Marvel's Runaways" odcinki 1-3 (2017)

Listopad był bardzo hojnym miesiącem dla fanów komiksów. Justice League, The Punisher, Thor: Ragnarok jeszcze jest pokazywany w kinach. Najbardziej czekałam jednak na serial Marvela, który od samego początku wzbudził moje podekscytowanie. Runaways zapowiadało się na produkcję najbardziej wierną komiksowemu pierwowzorowi. Jestem po trzech pierwszych odcinkach i moje wrażenia mogę opisać w dwóch słowach: HOLY SHIT.


Runaways opowiada historię szóstki nastolatków, którzy odkrywają, że ich rodzice są członkami The Pride – organizacji mającej na celu zagładę Ziemi. To pozostaje w zgodzie z komiksami. Dalej ktoś, kto zna komiksową wersję tej historii może się leciutko pogubić.

Alex (Rhenzy Feliz), Nico (Lyrica Okano), Karolina (Virginia Gardner), Chase (Gregg Sulkin), Gert (Ariela Barer) i Molly (Allegra Acosta) chodzą razem do szkoły. Byli najlepszymi przyjaciółmi dopóki siostra Nico, Amy (która również była częścią grupy), nie zginęła. Dwa lata później są dla siebie niemal jak obcy ludzie. Pomimo tych okoliczności, dochodzi jednak do spotkania starych znajomych. Podczas niego są oni świadkami rytualnej ofiary, której dokonują ich rodzice. Przyjaciele ponownie się jednoczą, aby odkryć prawdę o swoich rodzicielach, przy okazji odkrywając więcej tajemnic.


Scenarzyści serialu dokonali wielu zmian względem komiksu. We wszystkim pomagał im Brain K. Vaughan (twórca Runaways), który popierał ich zmiany. Muszę przyznać, że jak na ten moment jedynie dodają one historii atrakcyjności. Atmosfera komiksu została zachowana, postaci Uciekinierów zostają wierne swoim pierwowzorom… Po ostatnich wpadkach Marvela z serialami naprawdę dobrze było obejrzeć coś tak kapitalnie zrobionego.

Jedną z największych zmian w historii to brak rodziców Molly oraz zmiana jej nazwiska. W komiksach była Molly Hayes, w serialu mamy Molly Hernandez. Jest tego jeden główny powód, który nikogo nie powinien dziwić. Molly i jej rodzice są mutantami. Mutantów ma Fox, więc nie oczekujcie, że Molly zostanie nazwana słowem na „m” w serialu. Przez to też nie ma jej rodziców, ale to tylko sprzyja rozbudowanemu wątkowi o rodzicach dzieciaków, który będzie o wiele szerszy niż w komiksach (tam był im poświęcony bodajże tylko jeden zeszyt).


Co bardzo mi się spodobało to ukazanie postaci. Od pierwszego odcinka wiedziałam, że będą one TAKIE SAME, jak te postaci, które pokochałam podczas czytania komiksu. Gert jest social justice warrior, Nico to gotka, która czuje się strasznie samotna i szuka samej siebie (tak samo jak Karolina, ale obie chowają się pod innymi zabiegami). Alex już jest liderem grupy, Karolina to ta kochana dziewczyna, serdeczna dla wszystkich. Chase to kochany i przemiły chłopak schowany za wyglądem typowego sportowca, a Molly… Molly to pełna energii dziewczynka, jednak nie jest tak naiwna jak w komiksach.


Duży plus za Old Lace, która nie jest tylko wytworem CGI. Pewnie, są sceny, w których jest zrobiona komputerowo, ale ujęcia z bliska na jednego z ulubionych komiksowych dinozaurów są wystarczająco wyraźnie, aby stwierdzić, że część budżetu poszła na zbudowanie Old Lace w studiu. I za to dziękuję!

Cała akcja rozwija się w odpowiednim tempie. Nie posuwa się tak szybko jak w pierwowzorze, ale nie ma się co dziwić, skoro mamy zdecydowanie więcej wątków z rodzicami. Nie zapominajmy również, że jest to teen drama, więc serial nie jest dla tych, którzy za tym gatunkiem nie przepadają. Nie ma się jednak, co dziwić, skoro głównymi bohaterami jest szóstka nastolatków. Sam komiks również jest z tej samej kategorii.


Mam słabość do dobrze napisanych seriali dla nastolatków, a Runaways jest niemal tak dobre ja Riverdale. Archiemu rośnie konkurencja. Do tego genialny Brain K. Vaughan, który jest wymieniony jako konsultant. Miło wiedzieć, że twórca stoi za ekranizacją i ją poleca, bo nie zawsze się to zdarza. Moi drodzy, jeśli jeszcze nie obejrzeliście Runaways, bardzo dużo tracicie. Naprawdę. Musicie ten serial obejrzeć. Uwierzcie mi.

29 paź 2017

Asgardu już nie ma. - "Thor: Ragnarok" (2017)

Kiedy świat obiegła wiadomość, że Taika Waititi będzie reżyserem trzeciego Thora, aż podskoczyłam z radości. Po chwili jednak pomyślałam, że komediowy klimat, w którym specjalizuje się Waititi może nie być odpowiedni dla filmu, szczególnie, że Thor: Ragnarok  opowiada przecież o destrukcji Asgardu. Moje obawy ciągnęły się za mną aż do premiery i seansu w kinie. Czy miałam rację? Po części, tak, niestety. Jednak minus za humor został zniwelowany czymś innym.


Zostawiasz swój świat pod opieką króla, twojego ojca. Wyruszasz na poszukiwania świecących kamyczków – Kamieni Nieskończoności – i przy okazji podszkalasz swoje ruchy w walce (całkiem nieźle podszkalasz). Jednocześnie widzisz jak w dziewięciu krainach podlegających twojemu ojcu rośnie chaos, a w cieniu powstają rebelie. Kiedy wracasz do domu okazuje się, że twojego taty nie ma, a na tronie siedzi… twój brat. Co robisz w takiej sytuacji? Jesteś Thorem, masz Mjolnir. Straszysz braciszka, a potem wyruszacie na poszukiwania rodziciela podczas gdy Ragnarok i Hela się zbliżają. No raczej.

Thor: Ragnarok to trzeci już film o przygodach Thora (Chris Hemsworth) i o tym, jaki to jego brat Loki (Tom Hiddleston) jest zdradziecki, ale z dobrym serduszkiem. Marvel zgotował nam kolejne widowisko wizualnie zapierające dech w piersiach. Efekty specjalne naprawdę robią wrażenie, wliczając w to komputerowo wygenerowane sceny walki. Hela (Cate Blanchett) pokonująca całą Asgardzką armię wywołała u mnie… coś, czego nie mogę zdradzić w takim tekście. Sam Hulk, przy którym pomagał Ruffalo z motion capture, jest chyba jak na razie najlepszym przedstawieniem postaci. Wizualnie bardzo dobry, a do tego dodajmy fakt, że w końcu mówi – to daje nam kolejną ciekawą postać w filmie.


Okazało się również, że Hemsworth ma dryg do komedii, czego przedsmak dostaliśmy jeszcze przed filmem w krótkich filmach typu mockumentary. Hiddleston ponownie pokazał, że był idealnym wyborem do roli Boga Psot; teraz mam do niego jeszcze większy sentyment. Na chwałę zasługują Cate Blanchett i Tessa Thompson, czyli Hela i Walkiria. Ta pierwsza pokazała niezwykłą klasę; to jak się poruszała, sposób w jaki mówiła, jej uśmieszki, a nawet sam wzrok pokazywały, jaką bezwzględną i rządną krwi wariatką jest Bogini Śmierci. W tym samym czasie chociaż przez chwilę współczuliśmy jej losowi (przynajmniej ja).

Walkiria to damska wersja bohatera-pijaka. Po tragicznych wydarzeniach podczas próby uwięzienia Heli ląduje ona na Sakaarze, gdzie albo walczysz, albo pracujesz dla Grandmastera (Jeff Goldblum). Wielka i legendarna Walkiria wpada w alkoholizm i zaczyna być bierna na wszystko. Znaczy prawie wszystko, bo zniszczenie Asgardu nie jest obojętne dla jego, nawet byłych, mieszkańców. Dodajcie do tej postaci dużo sarkazmu, śmiałą bezczelność oraz jeszcze więcej alkoholu i macie ją. Ach, i pewnie po seansie tego nie wiecie, ale Walkiria jest biseksualistką według Thompson. Szkoda, że w filmie tego nie pokazali, bo po co.


Humor, którego nie zabraknie przez cały seans, i który jest znakiem firmowym pana Waititi miejscami pozostawiał po sobie zażenowanie. Nie wszystkie żarty i puenty przynosiły salwę śmiechu. Na samym początku tego śmieszkowania jest najwięcej, potem dominują raczej nieudane próby rozbawienia widza. Jestem zawiedziona, bo przez około połowę filmu było raczej nieśmiesznie; jakby scenarzyści nie mieli weny do aż tylu żartów. Chociaż Hemsworth naprawdę próbował, tak samo jak i Taika, który pojawił się w filmie pod postacią Korga (Taika pokazuje się na ekranie w każdym swoim filmie).

Thor: Ragnarok ratuje również muzyka. Bezbłędne użycie Immigrant Song Led Zeppelin wywoływało u mnie zachwyt i ciarki za każdym razem. Akompaniament w tle autorstwa Marka Mothersbaugha sprawdza się całkiem dobrze. Utrzymany w klimacie lat 80.-tych i pochodzących z tej dekady konsolówek o dziwo pasuje do klimatu filmu. W odpowiednich momentach kompozycje nadają scenom powagi, co było potrzebne przy takim a nie innymi motywie przewodnim filmu (Tak, chodzi mi o Ragnarok. Nie zapominajcie o tym).


Jeśli koniecznie zostałabym zmuszona do wydania temu filmowi konkretnej oceny, dałabym mu 7/10. Bez filmwebowego serduszka. Marvel musi przyswoić fakt, że śmiech i żarty nie były głównymi determinantami ich sukcesu. Strażnicy Galaktyki nam od tym względem zdecydowanie wystarczą. Po tylu latach tego samego typu humoru i śmieszków nawet w poważnych scenach mamy prawo być tym znudzeni, a pech chciał, że mnie znudziło właśnie na Thorze. Pomimo tego, ta ekranizacja trzyma całkiem przyzwoity poziom. Nie jest najlepszym filmem MCU, ale chyba nikogo nie zaskoczy stwierdzenie, że z całej trylogii o Thorze, ten film jest (o dziwo) najlepszy.

12 maj 2017

"Strażnicy Galaktyki 2" - z rodziną wychodzi się dobrze nie tylko na zdjęciach

Pierwsza część Strażników Galaktyki podbiła serca większości widzów. Zrozumiałym więc było, że druga część będzie wyczekiwana z niecierpliwością, ekscytacją oraz lekkim strachem. Wszyscy wiemy, jaką tendencją charakteryzują się sequele kinowych hitów. Czy warto jednak było martwić się o Strażników Galaktyki 2? Moimi zdaniem – zdecydowanie nie było powodu do obaw.


Po przerwie spotykamy strażników na planecie Suwerenów, gdzie podjęli się roboty pilnowania czegoś w rodzaju baterii, bardzo ważnych dla tamtejszego ludu. Dość szybko pojawia się wrogi stwór, z którym muszą walczyć. Podczas starcia nie brakuje humoru, przekomarzania się ze sobą nawzajem, a obrazu dopełnia Baby Groot (Vin Diesel), tańczący do jednej z piosenek z kasety Quilla (Chris Pratt). Misja kończy się sukcesem, drużyna dostaje zapłatę w postaci Nebuli (Karen Gillan), którą chcą oddać władzom Xandaru. Niestety ktoś – Rocket (Bradley Cooper) – kradnie kilka baterii i ściąga na całą grupę gniew Suwerenów, których jest bardzo łatwo urazić, a każda zniewaga grozi śmiercią.

W wyniku tego Milano rozbija się na jednej z pobliskich planet, gdzie Peter w końcu poznaje swojego ojca. Ego (Kurt Russell), wraz z Mantis (Pom Klementieff), na pierwszy rzut oka wydaje się być kochającym ojcem, który poświęcił lata na szukanie swojego syna. Zabiera on Quilla, Gamorę (Zoe Saldana) oraz Draxa (Dave Bautista) na swoją planetę. W międzyczasie Yondu (Michael Rooker) traci zaufanie i oddanie swoich ludzi, co kończy się dla niego tragicznie. Nie ma jednak takich kłopotów, z których nie wyjdą nasi bohaterowie. To jest jednak dopiero początek.


Strażnicy Galaktyki 2 dają nam to, za co pokochaliśmy pierwszy film i to w podwójnej dawce. Mamy tu humor nawet w sytuacjach zagrożenia życia, który często dostarczany jest nam przez małego Groota oraz Draxa. Jest też dużo dobrej muzyki z lat 80.tych, chociaż przyznam, że nadal bardziej podoba mi się Awesome Mix Vol. 1. Postacie dostają czas ekranowy na rozwój swoich wątków, za co należy się plus Jamesowi Gunnowi, który odpowiada nie tylko za reżyserię ale i scenariusz. Po zwiastunach przygotowywałam się na to, że to Drax skradnie cały film, jak to było z Grootem przy pierwszej części. Okazało się jednak, że nie wystarczy pozbawić postaci filtru mózg-usta. Mały Groot jest uroczy i kochany, ale to Yondu moim zdaniem został przedstawiony w taki sposób, że śmiało można stwierdzić, że film należał do niego. Nie zabrakło również zwrotów akcji i scen wyciskających z widzów łzy.

Produkcji nie brak również kolorów, którym sama osobiście zachwycałam się w pierwszej części. Pomimo tego, że akcja dzieje się w ciemnym i mrocznym kosmosie, każde miejsce mieni się od kolorów. Planeta Suwerenów oślepia nas złotem, planeta Ego jest pełna zieleni oraz pustyń, których barwa z pomarańczu wpada w czerwień. Dzięki temu czarny kosmos nabiera barw i to dzięki tym barwom film ten wyróżnia się na tle innych produkcji tego typu.


Gunn zdołał zachować równowagę w opowiadaniu wszystkich historii, które w końcu się ze sobą łączą. Dzięki temu mamy lepszy wgląd w to, jak dokładnie wygląda działalność Ravagers, którzy jak się okazuje mają swój kodeks. Rola Sylvestra Stallone nie jest aż tak duża, ale jak już reżyser filmu zapowiadał, nie jest trudno wywnioskować, iż jeszcze zobaczymy Stakara i liderów innych grup przemytników. Tu wspomnę tylko, że wśród podwładnych Yondu można zobaczyć znajome twarze: Tommy’ego Flannagana znanego szerszej publiczności jako Chibs z Synów Anarchii oraz lidera zespołu Mindless Self Indulgence, Jimmy’ego Urine, którzy są dobrymi znajomymi Gunna.

Jeśli mogłabym się do czegoś przyczepić to do tego, że cała akcja nie wydawała się być aż tak spójna jak w pierwszym filmie. Czegoś mi brakowało, kiedy przeskakiwano z jednego wątku na drugi. Do tego, mimo podwójnej dawki akcji, nie bawiłam się na sequelu aż tak dobrze, jak na pierwszej odsłonie przygód Quilla i zespołu. Trzeba jednak przyznać, że zrobić dobry sequel jest naprawdę trudno. Mały plus daję również za muzykę, bo jak już wspominałam, soundtrack z 2014 roku był według mnie zdecydowanie lepszy.


Na Strażnikach Galaktyki 2 fani pierwszego filmu powinni bawić się wyśmienicie. Produkcji nie brakuje niczego, może poza odrobiną magii z pierwszej odsłony. Jest to jednak godna kontynuacja, przy której Gunn dał z siebie wszystko, a w tego człowieka pokładam wiarę większą niż w resztę reżyserów MCU razem wziętych. Nie pozostaje mi nic innego jak zacytować tekst jednej z piosenek na Awesome Mix Vol. 2 na sam koniec:

W czasach niedoli, pamiętajcie
Jesteśmy Groot

Recenzja ukazała się na Panteon.pl

27 kwi 2017

Kto uczy nas normalności, kiedy jesteśmy jedyni w swoim rodzaju? - "Legion", sezon 1

Po obejrzeniu pierwszego odcinka Legionu wiedziałam, że czeka mnie niezła jazda bez trzymanki. Z każdym kolejnym epizodem tylko upewniałam się w tym przekonaniu. Nie mam grama wątpliwości, iż jest to (zaraz po Loganie) produkcja o mutantach, na którą zasługują i postaci i fani. Po tylu latach mniej lub bardziej udanych filmów w końcu nam się to należało.


David Haller (Dan Stevens) od dziecka ciągany był po szpitalach psychiatrycznych. Kiedy nie był w szpitalu, uczęszczał na sesje z psychiatrą. Poznajemy go w placówce Clockworks, gdzie ma on już swoją wyuczoną rutynę. Dni umila sobie rozmowami z przyjaciółką i imieniu Lenny (Aubrey Plaza), która miała problemy z narkotykami. Wkrótce w szpitalu pojawia się Sydney (Rachel Keller) i pomiędzy nią a Davidem rodzi się uczucie. To ona sprawia, że główny bohater zaczyna się zastanawiać, czy głosy, które słyszy oraz wizje są wynikiem nie schizofrenii, a czegoś zupełnie innego.

Nie byłoby serialu o mutantach bez dwóch organizacji: dobrej i złej. Najpierw poznajemy tą złą, Dywizję 3.  Nie wiadomo do końca jaki mają cel w pojmaniu Davida, ale nie trudno domyślić się, że chodzi im albo o kontrolę nad ludźmi z mocami albo o kompletną ich eliminację. Dobra organizacja prowadzona jest przez Melanie Bird (Jean Smart). To na jej polecenie Syd pojawiła się w Clockworks i nawiązała kontakt z Hallerem. Pomagają mu nauczyć się kontroli nad swoimi mocami. A przy okazji na wierzch wychodzi prawdziwy cel pani Bird – wykorzystanie Davida jako broni przeciwko D3.


Legion jest psychodeliczną podróżą po najskrytszych zakamarkach umysłu głównego bohatera. Oprócz przebłysków przeszłości udajemy się w podróż w jego wspomnienia. Na początku nic tu nie ma sensu, ale z każdym kolejnym odcinkiem odkrywane są przed nami nowe karty. Czy jest to serial przewidywalny? Od pewnego momentu tak, ale nie ma się co dziwić skoro jest to produkcja oparta na komiksach. Przewidywalność nie jest tutaj problemem, bo chodzi przecież rozrywkę, a tego serial nam dostarcza.

Żółtooki stwór, który miga nam na ekranie już od pierwszego odcinka jest czymś więcej niż tylko potworem, który nawiedza wspomnienia i koszmary Davida. Będąc już tyle czasu po premierze ostatniego odcinka mogę sobie pozwolić na spoiler (!); pomysł z pasożytem-mutantem w umyśle Davida jest niesamowicie ciekawym rozwiązaniem, które nie tylko tłumaczy zachowanie i szaleństwo głównego bohatera, ale wprowadza również element niepewności. Co ten pasożyt zrobi dalej? Skoro żywi się na Davidzie, chce przejąć jego ciało, co zrobi, gdy ten zacznie z nim walczyć?


Plejada mutantów, która przewija się przez wszystkie epizody jest całkiem ciekawa. Syd nie może dotykać innych ponieważ wystarczy ułamek sekundy spotkania skóry ze skórą i zamienia się ona z daną osobą miejscami. Ptonomy (Jeremie Harris) potrafi poruszać się po wspomnieniach innych. Cary (Bill Irwin) i Kerry (Amber Midthunder) są poniekąd rodzeństwem – Kerry wnika w Cary’ego i starzeje tylko, kiedy znajduje się poza ciałem swojego brata. Jest też mąż Melanie, Oliver (Jemaine Clement), który ma moce podobne do tych Davida, jednak zawędrował w zakamarki umysłu tak daleko, że zapadł w śpiączkę.

Gdyby nie robota montażystów, produkcja ta mogła się nie udać. Szczególnie scena w kuchni z pierwszego odcinka musiała stanowić wyzwanie dla pracujących przy sklejaniu zdjęć. Trzeba jednak przyznać, że nie ma się do czego przyczepić. Montaż jest bardzo dobry (nie mnie oceniać, czy perfekcyjny). Nie będę sobą jeśli nie wspomnę o muzyce. Kawałki użyte na napisach końcowych każdego z odcinków pasują niemal idealnie do przypisanych im epizodów. Do tego skomponowana przez Jeffa Russo ścieżka dźwiękowa… idealnie pasuje do każdej ze scen, buduje napięcie, kiedy trzeba uspokaja. Cóż chcieć więcej?


Nie pozostaje mi nic innego jak podsumować cały tekst i napisać Wam, że jeśli jeszcze Legionu nie obejrzeliście to powinniście się troszeczkę wstydzić. Szczególnie jeśli narzekacie na jakość produkcji z uniwersum X-Men. W końcu dostaliśmy porządną fabułę, ciekawe plot twisty i dobrze wykreowane postaci, oraz bardzo dobry soundtrack. Na co jeszcze czekacie, oglądajcie!

Recenzja ukazała się na Panteon.pl

28 mar 2017

Dziewuszki Ivana Dziwnego w "Czarna Wdowa. Na Zawsze Czerwona"

Książki na podstawie komiksów i występujących w nich postaci to ciekawa odskocznia dla tych, którzy kochają super-bohaterów. Jest to też sposób na przedstawienie nam tego, co nie zawsze przeczytamy i zobaczymy na kartach rysunkowej opowieści. Kiedy Marvel ogłosił, iż powstanie seria książek Young Adult, kogo mogli wziąć na pierwszy ogień? Czarna Wdowa nadaje się idealnie do misji zwiadowczych, więc czemu nie? Dodajcie do tego Margaret Stohl (Piękne Istoty) i oto przed Wami wylądowała Czarna Wdowa. Na Zawsze Czerwona.


Misja w Odessie na Ukrainie. Natasha ze wsparciem TARCZY odnalazła Ivana Somodorova – człowieka odpowiedzialnego za Czerwoną Komnatę, w której spędziła dzieciństwo. W odesskim porcie Somodorov uwięził jedną ze swoich podopiecznych. Akcja ratunkowa połączona z próbą pojmania bądź zabójstwa Ivana, kończy się wybuchem. Bad guy ginie, dziewczynka, Ava Orlova, i Wdowa wychodzą z tego cało.

Następuje czasowy skok do przodu: 17-letnia Ava mieszka w piwnicy chrześcijańskiego ośrodka dla kobiet w Nowym Jorku. Ucieka przed TARCZĄ, przed Czarną Wdową i swoją przeszłością. Dziewczyna nie posiada dużo – kolekcję gadżetów szpiegowskich, które zbierała podczas pobytu w siedzibie wyżej wspomnianej organizacji i notatnik/szkicownik, w którym opisuje swoje sny. To właśnie w nich nawiedza ją młody chłopak, Alex Manor. Podczas krajowego turnieju szermierczego dochodzi do spotkania nastolatków, ale jest tam również Romanoff i wysłannicy człowieka, który miał nie żyć od lat.


Okazuje się, że Ava z dnia na dzień staje się niemalże lustrzanym odbiciem czerwono-włosej agentki, kiedy obie przebywają razem. Nad czym Somodorov tak naprawdę pracował w Odessie i czemu wybrał do tego Avę i Natashę?

Książka należy do tych bardzo przewidywalnych. Niektóry uznają to za minus, ale ja sama bardziej skupiłam się na tym, czy Wdowa przedstawiona przez Stohl, jej podejście do przeszłości, TARCZY i innych ludzi, przypomina Wdowę, którą znam z komiksów i filmów. Muszę napisać, że tak naprawdę dużo się o Romanoff nie dowiedzieliśmy. Tak, dostaliśmy niezły rodzinny twist (nadal przewidywalny), ale Natasha cały czas ma przed nami sporo sekretów.


Ava Orlova jest dziewczyną silną, samodzielną i samotną. Wie, że nie ma nikogo, szczególnie po rozczarowaniu, jakim okazała się Czarna Wdowa; po misji w Odessie złożyła jej obietnicę, której nie dotrzymała. Odniosłam wrażenie, że Ava jest jak większość głównych bohaterek książek dla nastolatek/ów – silna, cicha, samotna, ale w głębi zraniona i wrażliwa, co wychodzi na wierzch dopiero w trakcie historii. Postać Alexa z kolei nie ma za dużo sensu w całej akcji, a więź która się pojawia między nim a Orlovą, z jego strony tak naprawdę nie ma żadnych podstaw, a on sam może i zachowuje się jak zakochany nastolatek, ale w moim odczuciu tego wątku mogłoby w książce nie być.

Przyznam, iż nie czytałam innych publikacji pani Stohl. Widziałam ekranizację Pięknych Istot, ale wiadomo, że to nie to samo, co lektura. Czarną Wdowę czyta się bardzo lekko i szybko. Może to zasługa dosyć dużej czcionki albo lekkiego pióra autorki, albo mikstury tych dwóch czynników. Ciekawe również były wstawki z akt sprawy, do której prowadzi nas cała książka. Od początku wiemy, że chodzi o śmierć na służbie, a autorka dostarcza nam zeznania Natashy we fragmentach, które odnoszą się do czytanych przez nas rozdziałów.


Trzeba pamiętać, że to powieść young adult. Targetem tej książki są więc przede wszystkim nastolatki. Patrząc po listach bestsellerów w ostatnich latach mogę spokojnie stwierdzić, że jako powieść YA, Na zawsze czerwona sprawdza się bardzo dobrze. Ma nie jedną, a dwie główne bohaterki, jest wątek romantyczny, jest też groźny złoczyńca z przeszłości obu panien. Co prawda nie ma tak popularnego miłosnego trójkąta, ale ja to traktuję akurat jako plus. Nastoletnim fanom Wdowy powinna zdecydowanie przypaść do gustu.

20 mar 2017

"Potrzebuję pomocy". Recenzja "Marvel's Iron Fist", sezon 1

Duet Netflix/Marvel przyzwyczaił widzów do pewnego, wysokiego poziomu swoimi poprzednimi produkcjami. Iron Fist odstaje od niego, co po serii krytycznych recenzji dla większości z nas nie jest już żadną tajemnicą. Teksty te opierały się na pierwszych 6 odcinkach serialu, udostępnionych przez dystrybutora platformom medialnym. Po seansie całego sezonu problemów namnożyło się jak... mrówek. Niezbyt dynamiczne sceny walki były dopiero początkiem.


Opowieść jakich w historii  kinematografii wiele, uznany za zmarłego Danny Rand (Finn Jones) powraca po 15 latach do Nowego Jorku, aby odzyskać swoje dziedzictwo, potężną firmę zbudowaną przez ojca oraz stojącą za nią, pokaźną fortunę. Po półtorej dekady spędzonej w klasztorze na nauce kung-fu, staje się człowiekiem nieco dziwnym, nawet jak na standardy rodzinnej metropolii. Przyjaciele z dzieciństwa, Joy (Jessica Stroup) i Ward Meachum (Tom Pelphrey), nie chcą uwierzyć osobliwemu obdartusowi na słowo. Ba, powrót młodego Randa jest im kompletnie nie na rękę.

Oprócz udowadniania swojej tożsamości – w   czym pomaga mu znana  fanom Jeri Hogarth (Carrie-Anne Moss) – Danny musi zmierzyć się z odwiecznym wrogiem K’un Lun i Iron Fista - tajemniczym, azjatyckim klanem znanym jako Dłoń. Tutaj także napotykamy znajomą twarz. Madame Gao (Wai Ching Ho), która nie tylko jest w zmowie z Haroldem Meachumem (David Wenham), ale używa Rand Enterprises jako przykrywki dla działalności przestępczej.


Z bólem serca przyznaję, że przez trzynaście odcinków częściej bywałam śpiąca i/lub zażenowana niż zaciekawiona oraz podekscytowana. Pierwsze sześć epizodów nie zapowiadało niesamowitej i zapierającej dech w piersiach rozrywki, ale nie zwiastowało również tego, co zobaczyłam – moje nadzieje prysły przy ósmym epizodzie.

Oprócz wolnego tempa scen walk najbardziej przeszkadzała mi… relacja, jaka wywiązała się pomiędzy Colleen Wing (Jessica Henwick) a głównym bohaterem. Zdaję sobie sprawę, że według twórców super-bohaterska produkcja bez miłostki jest niepełna, ale Iron Fist spokojnie by sobie bez tego poradził, a nawet prawdopodobnie miałby się dużo lepiej. Panna Wing, której postaci nie uratował zbytnio nawet późniejszy zwrot akcji, z ciekawej, wojowniczej kobiety zmieniła się w bohaterkę romansidła, z kataną na plecach jako rekwizytem.


Niektóre sceny walk w drugiej połowie sezonu prezentują się nieco lepiej. Dalej jednak brak im dynamizmu, czy po prostu więcej życia. Kaskaderzy i aktorzy (którzy wykonywali niektóre z sekwencji przynajmniej częściowo samodzielnie) w większości przypadków byli dobrze przygotowani, ale tylko dobrze. W Daredevilu wysłannicy Ręki prezentowali się o wiele lepiej niż w Iron Fist, co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że producenci podeszli do tego serialu jak do czegoś, co trzeba zrobić, żeby zabrać się za The Defenders, mimo braku pomysłu.

Nawet Madame Gao nie jest już tą samą, budzącą strach pomieszany z szacunkiem staruszką. Została zredukowana do roli jednego z wielu pionków, które nie mają tak naprawdę dużo do powiedzenia w organizacji. Pozostając przy postaciach znanych z trzech poprzednich seriali, nie można nie wspomnieć o Claire Temple (Rosario Dawson). Również tutaj jest ona głosem zdrowego rozsądku. Interweniuje kiedy głównego bohatera zaślepia gniew, ból, czy żądza zemsty. Nie robi tego jednak zbyt często, przeważają sceny, w których pełni rolę piątego koła u wozu w towarzystwie Colleen i Danny’ego. Niestety.


Nie wiem co sądzić o głównej postaci, przyznam szczerze, nie jestem pewna, czy nijakość Randa wynika ze źle napisanego scenariusza, czy może z braku charyzmy Jonesa. Wiem jednak, że całkiem zadowalająco pokazał, jak bardzo dziecinny jest Danny. Szkolenie w K’un Lun nie do końca pomogło mu pogodzić się z losem, który spotkał jego rodziców, a wręcz tylko pogorszyło sytuację. To jest jeden z aspektów, trochę ratujących ten serial.

Oprócz tego, zakończenie nie wyszło wcale aż tak źle. Oczywiście, większość widzów zapewne domyślała się szczegółów rozstrzygnięcia od samego początku, zarówno w kwestii losu firmy, K’un Lun oraz impasu w jakim postawiony był Danny w związku z tymi dwoma aspektami. Trzeba przyznać, że pasuje ono do reszty serialu, ale niestety (znowu) nie wprowadza nas w The Defenders, czego pewnie niektórzy oczekiwali. Chociaż, kto wie, może to i lepiej. W końcu Daredevil, Jessica Jones i Luke Cage również nas nie przygotowywali płynnie do nadchodzącego team-upu więc… czemu Iron Fist miałby?


Pomimo kilku dobrych momentów, całościowo Iron Fist nie ma jak się obronić. Ci, którzy podchodzili do tego serialu bez jakichkolwiek oczekiwań mogą się bawić całkiem dobrze. Mam jedynie nadzieję, że jeśli dojdzie do drugiego sezonu (a wbrew pozorom liczę na to), scenarzyści, choreografowie walk i aktorzy przyłożą się do tego lepiej niż zrobili to teraz. Bo jeśli wyciągną wnioski z popełnionych błędów, wtedy możemy otrzymać serial kung-fu, na który zasługuje nie tylko Danny „Żelazna Pięść” Rand, ale również fani komiksu i sztuk walki.

Recenzja ukazała się na Panteon.pl

3 sty 2017

Coś się kończy, coś się zaczyna. "Deadpool: Back in Black" #4-5 (2016)

Wszystko kiedyś musi się skończyć. Deadpool: Back in Black nie jest wyjątkiem. Wraz z piątym numerem nadszedł kres tej serii. Dostaliśmy napakowane akcją dwa ostatnie numery i tu aż pcha się na usta (palce) pytanie: czy jest ono co najmniej zadowalające? To właśnie sprawdziłam.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Na finiszu zeszytu z numerem trzy widzimy, jak naszego bohatera na celownik bierze kolejny wróg Spider-Mana – Kraven The Hunter. W czwórce jesteśmy już świadkami walki pomiędzy Deadpoolem a Myśliwym, którego celem jest... no, upolowanie Pajęczaka. Wilson próbuje mu wytłumaczyć, że ten złapał nie tego kolesia, jednak kiedy wspomina Parkera i mówi o nim w superlatywach, symbiot wpada w szał. Przejmuje nad swoim nosicielem kontrolę, nawet ze sobą rozmawiają. To wszystko w połączeniu z zatrutymi strzałkami Kravena sprawia, że Wade traktuje to jako zwykły sen.

W tym samym czasie, w innej części miasta, Killer Thrill łapie Spider-Mana z jedną intencją – torturowania go, aby ściągnąć do siebie Venoma. Można się domyślić, iż podstęp się udaje, symbiot (wraz z Wilsonem, oczywiście) pojawia się, ale żeby zniszczyć tego, który go odrzucił i pozostawił na pastwę losu. Zdradzę Wam tylko, że w komiksie pojawia się jeszcze jeden z nosicieli Venoma, którego zna chyba większość fanów tego obcego.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Cullen Bunn ponownie pokazał, jak dobrze rozumie postać Wade'a Wilsona. Do tego potrafi napisać całkiem ciekawy scenariusz i rozłożyć go na pięć lekkich, przyjemnie czytających się zeszytów. Akcja, jak przystało na komiksy z lat 80-tych, najbardziej wartka jest na środkowych stronach. Do tego zgrabnie wplecione krótkie przygody w każdym numerze, które nie miały wiele wspólnego z głównym wątkiem (a przynajmniej kilka z nich) i mamy bardzo ciekawie wykonany i napisany mały hołd komiksom sprzed ponad trzech dekad.

Nie będę się rozpisywać zbytnio o oprawie graficznej; to zrobiłam w dwóch poprzednich recenzjach. Muszę jednak dodać, że Venom w kreskówkowym stylu Salvadora Espina w połączeniu z kolorami Ruth Redmond dają dosyć nietuzinkową, zabawną i straszliwą jednocześnie, wersję symbiota. Podobał mi się również sposób, w jaki został on pokazany – zranionego obcego, który nie do końca jeszcze wie, jak poradzić sobie z nowymi dla niego uczuciami.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Minusem komiksu może być miejscami zbyt duża ilość dialogów. Pewnie pomyślcie, że to bez sensu, bo przecież Deadpoolowi nigdy nie zamyka się jadaczka. Czasami jednak miałam wrażenie, że były one lekko przedobrzone. Bez kilku zdań mniej, cała historia nie straciła by sensu, a Wilson dalej pozostał by Najemnikiem z Niewyparzoną Gębą,  tak czy siak.

Muszę również poświęcić kilka słów zakończeniu, którego postaram się Wam nie zdradzać. Jest to jeden z wielu plusów tej historii. To, w jaki sposób Bunn postanowił zamknąć całą serię nie pozostawia miejsca na wyobraźnię, nie pozostawia miejsca na przemyślenia. Jest to jednak jeden z tych przypadków, gdzie to jest kompletnie niepotrzebne.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Back in Black jest tylko dodatkiem do i tak już sporej historii postaci, jaką jest Venom, i doskonale się w tym sprawdza. Do tego otrzymujemy to, czego można się było spodziewać – dużo żartów, sporo absurdu i całkiem niemałą ilość krwi rozbryzgiwanej na kartach serii. Pozostaje nam tylko pomyśleć nad jednym, teraz kiedy znamy już cały origin symbiota na ziemi: czego dokładnie nauczył się i co przejął od Deadpoola?


Okładki #4-5: Salvador Espin & Guru-eFX

Godzina amatorów? Nie, to Czarna Wdowa w "Black Widow" #5-8 (2016)

Natasha Romanoff nie należy do grona ludzi, którzy mieli łatwe życie. Dzieciństwo w Czerwonym Pokoju, pierwsze zabójstwo w bardzo młodym wieku, wieczny trening na najlepszego szpiega/zabójcę na zlecenie nie jest doskonałym sposobem na życie. Natasha jednak znalazła lepszą drogę, starała się wymazać grzechy przeszłości. Niestety ta nie daje o sobie zapomnieć na długo.

Wykonanie: Chris Samnee & Matthew Wilson

Co się działo w czterech pierwszych numerach? W dużym skrócie: The Weeping Lion złapał naszą heroinę i zagroził ujawnieniem jej największych sekretów/grzechów, jeśli ta nie wykona dla niego kilku zadań. Przez to SHIELD trzyma ją na celowniku. Przy okazji Natasha odkrywa, że osoba odpowiedzialna za Czerwony Pokój – The Headmistress – tym razem stworzyła Mroczny Pokój, gdzie szkoli kolejne pokolenie młodych zabójczyń.

Następne cztery zeszyty pokazują nam, jak Natasha próbuje poradzić sobie z ogonem agentów SHIELD, pod wodzą Agenta Eldera i wysłanników Liona zarazem. Powinna przekazać zdobyte dokumenty odpowiedniemu człowiekowi, ale… nie wszystko idzie zgodnie z planem i teczki zostają zniszczone. W rezultacie jej szantażysta publikuje informacje, którymi jej groził. Nat przy pomocy (nieprzytomnego) Tony’ego Starka odnajduje swojego oprawcę, wtedy następuje kompletna zmiana pozycji tych dwojga – to ona od tego momentu dyktuje warunki. Co się dzieje dalej? Coś, co na pewno nie pozwoli nam się nudzić. Zdradzę, że akcja ostatniego numeru rozgrywa się w Białym Domu.

Wykonanie: Chris Samnee & Matthew Wilson

Cała historia jest poprowadzona bardzo płynnie i w odpowiednim tempie. Zawdzięczamy to duetowi Chris Samnee/Mark Waid. Panowie poradzili sobie z tą opowieścią, całkiem zgrabnie; bardzo podobały mi się wspomnienia głównej bohaterki wciśnięte w odpowiednie momenty całej akcji. To dzięki nim – jak to zawsze bywa z retrospekcjami – jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć postępowanie Natashy i jej determinację, której jej na pewno nie brakuje.

Postać The Weeping Liona również należy do jednej z lepszych w całej serii, oprócz samej Headmistress, ale ją widzimy głównie we wspomnianych już reminiscencjach. Jak się okazuje w numerze szóstym, Lion nie jest postacią, za którą się podawał. Poznajemy również jego motywację; okazuje się bowiem, że pierwszym zleconym zabójstwem Czarnej Wdowy był… jego wujek. Sama Headmistress jest postacią tajemniczą, nie wiemy o niej zbyt dużo (przynajmniej nie z tego komiksu), ale na pewno orientujemy się, co do jednej rzeczy – jest to kobieta zimna, a wręcz bez serca, nawet w stosunku do własnej córki. Dla niej liczą się tylko zdolności, które mogą przynieść jakieś korzyści.

Wykonanie: Chris Samnee & Matthew Wilson

Za stronę wizualną wszystkich numerów odpowiada Chris Samnee, tym razem w duecie z Matthew Wilsonem. Co mi się najbardziej podobało to kolory nałożone na wspomnienia. Kiedy były one związane z Czerwonym Pokojem, ich zabarwienie było właśnie czerwone. Kiedy były one związane z innymi miejscami stosowana była sepia. Panele przedstawiające teraźniejszość były zdecydowanie ciemne, i nie chodzi mi tutaj o tonacje kolorystyczne, choć te nie należą do najjaśniejszych. Samnee zastosował w tej serii sporo cieniowania; dostajemy więc cienie, które są po prostu czarną plamą.

Okładki również są dziełem tego duetu. Nie należą one do przyjaznych kolorystycznie, ale za to styl, w jakim są wykonane przywodzi mi na myśl filmy o Bondzie. Nie ma co bać się tego porównania, bo moim skromnym zdaniem, Natasha jest o wiele doskonalszym i lepiej wyszkolonym szpiegiem niż sławny Brytyjczyk.

Wykonanie: Chris Samnee & Matthew Wilson

Czy warto kontynuować solową serię Black Widow? Jak najbardziej. Dosyć wartka i płynna akcja, świetnie wykonane panele i ich zawartości, całkiem ciekawi przeciwnicy… Nie jest też tajemnicą, że w dziewiątym numerze pojawi się bardzo dobrze wszystkim znany Zimowy Żołnierz, co jest dla mnie jeszcze jednym argumentem, żeby dalej czytać. Wy też powinniście, bo jest zaiste wyśmienicie.


Okładki #5-8: Chris Samnee & Matthew Wilson

30 gru 2016

„Nikt nie zrywa kontraktu z Hobgoblinem!” – „Spider-Woman” #13 (2016)

Życie Jessici Drew ostatnimi czasy stało się jeszcze bardziej zakręcone. Ciąża, szkolenie nowego super-herosa na swoje miejsce, narodziny synka Gerry’ego, a potem Civil War II… Zorganizowanie sobie czasu w takim natłoku obowiązków i pogodzenie macierzyństwa z super-bohaterstwem może przysporzyć pewnych problemów. Spider-Woman #13 lekko przybliża te problemy, jednocześnie pokazując nam nadchodzące.

Wykonanie: Veronica Fish & Rachelle Rosenberg

Jessica ma problem. Za każdym razem, gdy przychodzi jej czas na patrolowanie ulic, ma ona wyrzuty sumienia. Co z niej za matka, skoro nie spędza swojego czasu z synkiem? Dodatkowo na jej biurku rośnie stos teczek z nierozwiązanymi sprawami od Bena Uricha. Jess chciałaby pogodzić macierzyństwo ze swoim przeszłym życiem, ale niestety, nie jest to najłatwiejsze zadanie.

Do tego dochodzą problemy drugiego z jej przyjaciół, Rogera Gockinga aka Porkupine’a. Z poprzednich numerów wiemy, iż jest on zreformowanym złoczyńcą, który pod czujnym okiem panny Drew i Uricha szkolił się w zwalczaniu przestępców. Okazuje się jednak, że porzucić życie po złej stronie mocy wcale nie jest takie łatwe, a przeszłość może nas dopaść, czasem na nasze własne życzenie.

Wykonanie: Veronica Fish & Rachelle Rosenberg

W tym numerze pojawia się jeden z bardziej znanych pajęczych przeciwników – Hobgoblin. Nie jest on obecny na panelach zbyt długo, jednak i tak czas ten był wystarczający, aby nieźle namieszać w życiach Jessici, Bena i rodziny Gockinga. Mały spoiler – to właśnie jego przeszłością okazuje się być Hobgoblin.

Dennis Hopeless nie zaniżył poziomu z poprzednich numerów – idealnie udaje mu się oddać to, co siedzi w głowie Jessici: jej wątpliwości czy zmartwienia. Co najlepsze, pomimo tego, że nie jestem matką, jestem w stanie zrozumieć pannę Drew i jej rozbicie emocjonalne. W tym numerze zmienili się artyści – za rysunki odpowiada Veronica Fish, a za kolory Rachelle Rosenberg. Zmianę zaliczam do dobrych, chociaż kreska Fish jest bardzo podobna do kreski poprzedniego artysty serii, Javiera Rodrigueza, jednakowoż jest bardziej przyjemna dla oka.

Wykonanie: Veronica Fish & Rachelle Rosenberg

Tym numerem rozpoczął się kolejny epizod w życiu Spider-Woman. Obecność Hobgoblina zapowiada spore kłopoty, jeszcze większe niż te, które przyniosły jego dotychczasowe działania. Czy Jessica da sobie radę z pomocą swoich przyjaciół? Tego możemy dowiedzieć się wraz z premierą następnego numeru, za miesiąc. Ja na pewno będę na niego czekać, a Wy?


Okładka #13: Javier Rodriguez 

Klony, klony, więcej klonów w "Dead no More: The Clone Conspiracy" #2-3 (2016)

Przygoda Petera Parkera z New U jeszcze się nie skończyła. Dwa kolejne numery The Clone Conspiracy dają nam za to lepszy wgląd w całą sytuację, zmieniając lekko jej tory. O co chodzi z tymi klonami (jeśli to są klony…)? Czemu Jackal przywraca je do życia? Czy chodzi tylko o pokonanie Spider-Mana? Jaką rolę mają w tym wszystkim Spider-Gwen i Scarlet Spider (Kaine)? Już śpieszę z odpowiedziami.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Po pierwszym numerze nie spodziewałam się niespodzianek, jakie otrzymujemy w kolejnych dwóch zeszytach. Powrót do historii zaczynamy wraz ze Scarlet Spiderem i jego wspomnieniami. Na początku możemy nie wiedzieć o co chodzi, ale numer później dowiadujemy się, czemu autor komiksu zdecydował się na taki zabieg. W tym samy czasie Parker nadal przebywa w siedzibie New U, jednak nie walczy już ze swoimi wrogami. Okazuje się, że Jackal wcale nie pomógł im zmartwychwstać, aby pozbyć się Pajęczaka, a wręcz przeciwnie: on chce mu pomóc!

Co tam robi Spider-Gwen? Nie będzie sporym spoilerem, jeśli powiem, że podszywa się pod przywróconą do życia Gwen Stacy, aby wspomóc Parkera. Współpracuje ona z Kainem, który odegra sporą rolę w całej historii. Jednym z powodów jego obecności jest fakt, iż widział on efekty działań New U pod wodzą Jackala w innych wymiarach. W każdej z tych rzeczywistości przyłączało się do tego Parker Industries; chcąc uniknąć powtórki jednego ze swoich najgorszych wspomnień, Kaine postanawia ostrzec współ-pajęczaka.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Muszę uderzyć się w pierś i przyznać, że nastawiałam się na mało interesujący i zdecydowanie niewciągający rozwój wydarzeń. Okazuje się jednak, że Dan Slott przyszykował dla nas kilka niespodzianek i jestem mu za to wdzięczna, ponieważ nie dostajemy marnego komiksu, do którego ma nas przyciągnąć tylko postać Parkera. Wprowadzenie jednego (a może dwóch? Cii…) z klonów Petera, Kaine’a, do całej historii zadziałało na korzyść. Szczególnie, iż jest on naocznym świadkiem a nawet uczestnikiem wydarzeń, które dopiero czekają na naszych bohaterów. Dziękujmy twórcom za równoległe światy – nie zawsze są one tworzone tylko po to, żeby były.

Sam Jackal staje się postacią coraz bardziej interesującą – nawet po ujawnieniu, kim on jest (spokojnie, tego nie zdradzę). Jego pobudki nie są aż tak złowieszcze, jak Spidey i czytelnicy zakładali na początku. Twierdzi on, że chce jedynie pomóc naszemu bohaterowi. W czym? - zapytacie. Polecam przeczytać komiks, ale zdradzę Wam, że chodzi o „opłukanie” rąk Parkera z krwi ludzi i wrogów, do których śmierci się przyczynił. Pytanie, które kołatało mi się w głowie przez całe dwa numery to: skąd u niego taka motywacja?

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Zmienił się nawet mój stosunek do rysunków, za które dalej odpowiada trio Jim Cheung (szkice), John Dell (tuszowanie) i Justin Ponsor (kolory). Postacie chwilami nadal wydają się być polakierowane, ale nie ma już to miejsca tak często jak w pierwszym numerze komiksu. Może to kwestia tego, że historia okazała się jednak ciekawsza, kto wie. Trzeba jednak przyznać, że kostiumy pajęczaków, w wykonaniu tej trójki, wyglądają  bardzo dobrze.

Przy recenzji pierwszego numeru nie wspomniałam o okładce, co było ogromnym błędem. Gabrielle Dell’Otto zajmuje się okładkami do tej serii i jestem nimi wprost zachwycona. Oprócz tego, że wpasowują się idealnie w zawartość każdego numeru, to ich wykonanie jest bezbłędne. Wrażenie ruchu uzyskane poprzez rozmycie niektórych partii, działa genialnie na moją wyobraźnię – jestem w stanie niemal uwierzyć, że postaci na okładkach ruszają się prawie tak, jak zdjęcia wywoływane w specjalnym eliksirze w świecie Harry’ego Pottera.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Pozostaje mi przyznać, że źle oceniłam całą historię. Te dwa numery pokazują, że scenariusz całej serii może nas nieźle zaskoczyć, co ostatnimi czasy zdarza się nieczęsto w wydawnictwie Domu Pomysłów. Oprócz tego, kolejny event ze Spider-Manem i klonami w rolach głównych okazuje się być o wiele lepszy od poprzedniego. Pozostaje mi czekać na następne dwa numery z nadzieją, że będzie jeszcze lepiej. A tak właśnie się zapowiada.


Okładki #2 + #3: Gabrielle Dell’Otto

Naprawić przyszłość na własną rękę. "Old Man Logan" #1-13 (2016)

U Marvela sprawa wygląda tak, że nawet jeśli ktoś zginie, prędzej czy później wraca do życia. Nie jest to ani nowością, ani zaskoczeniem. Co się jednak stanie, kiedy powraca postać, która jest martwa już od dłuższego czasu, ale pojawia się w wieku, którego nawet nie miała szansy osiągnąć w danym świecie? Na to pytanie odpowiada nam seria Old Man Logan.

Okładki #1 + #2 + #3: Andrea Sorentino & Marcelo Maiolo

Komiks ten można spokojnie podzielić na trzy części. Pierwsza to The Berseker, która składa się z 4 numerów. To właśnie w tych zeszytach dowiadujemy się o przeszłości zmartwychwstałego Logana. Wszyscy złoczyńcy połączyli siły, aby pozbyć się super-bohaterów raz na zawsze. Wolverinowi udaje się przeżyć, jako jednemu z niewielu, i zakłada rodzinę. Życie w nowym śmiecie nie należy do najłatwiejszych, jednak kiedy Gang Hulka (złożony z synów zielonego alter-ego Bannnera, który pomógł villainom w mordzie) morduje jego żonę i dzieci, nie pozostaje mu nic innego jak zemsta… w przeszłości, do której zostaje przeniesiony.

Część druga (numery 5-7), zatytułowana Bordertown, skupia się na żonie naszego głównego bohatera. Po tym, jak Logan dowiedział się, że to nie jego przeszłość, do której został wysłany, postanawia zrobić coś dobrego. Odnajduje on miasteczko, w którym wychowywała się jego żona – Maureen. Spotyka ją tam, jednak ta ma skończone zaledwie dziesięć lat. Jego celem jest zapewnienie jej bezpieczeństwa i dobrego życia, ale Logan ma zbyt dużo wrogów, przed którymi nie może się ukryć. Odnajduje go bowiem Lady Deathstrike w towarzystwie The Reavers.

Okładki #4 + #5 + #6: Andrea Sorentino & Marcelo Maiolo

The Last Ronin to część trzecia, i jeszcze nie ostatnia, całej serii. Logan podąża za swoją przeciwniczką aż do Japonii. Tam spotyka wroga, z którym już zmierzył się w swojej przeszłości. Wtedy z nim wygrał i jest pewien, iż i tym razem tak będzie. Potrzebuje on jednak pomocy, więc łączy siły z Lady Deathstrike, jednak koniec starcia jest całkiem inny niż tego poprzedniego. Logan bowiem rozumie już, że ma szansę zmienić przyszłość tego świata.

Wydarzenia teraźniejszości przeplatane są wspomnieniami naszego głównego bohatera. To właśnie z nich dowiadujemy się najwięcej o przeszłości życiu Wolverine’a. Za scenariusz każdego z zeszytów odpowiada Jeff Lemire, odpowiedzialny za takie tytuły jak Moon Knight, Extraordinary X-Men czy All-New Hawkeye. Utrzymuje klimat zdecydowanie mroczny, posępny, nieprzyjazny, ale takie właśnie jest życie Logana, które nam przedstawia. Pierwszoosobowa narracja pozwala nam spojrzeć na to wszystko jego oczami, możemy się wczuć w jego sytuację, jak bardzo jest najpierw zdeterminowany, aby naprawić przyszłość, a potem jak bardzo jest zagubiony, chociaż stara się tego nie okazywać.

Okładki #7 + #8: Andrea Sorentino & Marcelo Maiolo
Okładka #9: Andrea Sorentino

Za wygląd każdej strony i znajdujących się na nich panelach odpowiadali Andrea Sorentino (kreska) oraz Marcelo Maiolo (kolory). Jeśli chodzi o kreskę to styl Sorentino zdecydowanie nie leży moim gustom estetycznym. W połączeniu z ciemnymi i mrocznymi kolorami Maiolo stworzył coś, co spokojnie mogłoby być materiałem na komiks w kategorii horrorów. Sorentino postarał się do tego, żebyśmy nie zapomnieli, że Logan jest starym człowiekiem, już w kwiecie wieku, któremu nawet wrodzone zdolności zaczynają szwankować. Miejscami nawet byłam przekonana, że wzorował się na Hugh Jackmanie, niektóre panele z Wolverinem przypominały mi aktora.

Na szczególną uwagę zasługują okładki do każdego z numerów, a szczególnie te do ostatnich pięciu. Za które odpowiedzialny jest już wyżej wspomniany Sorentino. Minimalizm, na który postawili tylko mnie bardziej zachęcił do przeczytania serii. Nie mogłam się doczekać, aż dotrę do numerów z części The Last Ronin, bo co mogą oznaczać różne bronie użyte na każdej z okładek, co symbolizują? Muszę wiedzieć! *wstaw Lokiego krzyczącego Tell me!*

Okładki #10 + #11 + #12: Andrea Sorentino

Old Man Logan nie jest komiksem dla dzieci. Na niemal każdej stronie leje się krew, tylko jej kolor wyróżnia się na tle wszystkich innych, które momentami wręcz zlewają się jeden. Jest to historia, która ponownie uczy nas, że zemsta nie jest najlepszym rozwiązaniem. W tej serii ktoś dostał drugą szansę i pomimo tego, że zaczął nie najlepiej, skończył z klasą. Chociaż to jeszcze ni koniec, ale z nową wiedzą Staruszek Logan na pewno nie popełni tych samych błędów ponownie.


Okładka #13: Andrea Sorentino