Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gwenpool. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Gwenpool. Pokaż wszystkie posty

29 gru 2016

Kiedy Święty Mikołaj potrzebuje wolnego - "Gwenpool Holiday Special: Merry Mix-Up" #1 (2016)

Święta już za pasem również w świecie komiksów. W tym roku dostaliśmy m. in. specjalnie wydanie The Unbelievable Gwenpool – Gwenpool Holiday Special: Merry Mix-Up. Na cały zeszyt składają się cztery historie, z tytułową bohaterką, Spider-Manem Milesem, Punisherem oraz Red Skullem. Tegoroczne wydanie różni się jednak od zeszłorocznego ponieważ… to nie jest Boże Narodzenie.

To co, zaczynamy?

Rysunki: Myisha Haynes
Kolory: Rachelle Rosenberg

Świąteczną przygodę zaczynamy wraz z Gwen Poole i jej ekipą (scenariusz: Christopher Hastings). Już na pierwszej stronie dowiadujemy się, że w tym roku święta wyglądają całkiem inaczej. Wiecie, że to Galactus jest duchem tegorocznej Gwiazdki? Co więcej, według członków drużyny, był on od zawsze odpowiednikiem Świętego Mikołaja. Gwenpool jednak wie, że coś jest nie tak, bo przecież w tamtym roku komiksowe święta były takie same, co w jej świecie. Co się stało? Tego nasza nie-tak-wcale-super bohaterka postanawia się dowiedzieć, więc wyrusza na Biegun Północny. Drugą historią jest I saw Spidey kissing Santa Claus Galactus The Devourer of Wolrds The Bringer of Gifts (scenariusz: Ryan North). Można się domyślić, kto w niej gra główne skrzypce. Miles Morales wraz z kolegą napotykają Fin Fang Fooma, któremu towarzyszy garstka innych złoczyńców. Spider-Manowi wtedy przychodzi z pomocą... duch Świąt.

Short numer trzy to The War on Pantsgiving (scenariusz: Karla Pacheco). Pantsgiving zastępuje Święto Dziękczynienia – w tym dniu daje się rodzinie i znajomym… szorty. Big Ronnie ma problem, bo nikt od niej nie kupuje już krótkich spodenek. Wzywa na pomoc Fin Fang Fooma, który próbuje zmusić ludzi do kupna pod groźbą ataku na miasto (Nowy Jork). I tu wkracza Frank Castle. Sami zdecydujcie, czy mu się udało powstrzymać zagrożenie czy nie. Ostatnią historią w zeszycie jest Happy Hydra Holiday (scenariusz: Nick Kocher), w której Red Skull przeżywa kryzys, ponieważ nikt nie używa okrzyku Hail Hydra, tak żywo i chętnie jak w przeszłości. We śnie przychodzi do niego duch… Adolfa Hitlera i złoczyńca przeżywa wizję niczym z Opowieści Wigilijnej.

Rysunki: Nathan Stockman
Kolory: Jim Campbell

Cały zeszyt jest dosyć pokręcony, ale nie ma się co dziwić, skoro na okładce mamy Gwenpool. Z nią nie mogło być inaczej. Najlepszym shortem z całego zeszytu jest chyba ten ostatni – Happy Hydra Holiday. Załamanie się takiego złoczyńcy, jak Red Skull z powodu dwóch krótkich słów jest całkiem zabawne. Do tego dorzućmy Hitlera, który spełnia rolę widma może nie poprzednich świąt, ale pierwszej misji.

Trzeba jednak przyznać, że cała koncepcja z zamianą Wigilii, Galactus jako Święty Mikołaj oraz Pantsgiving zamiast Thanksgiving… W tym jest potencjał. Można było to jednak troszkę lepiej rozpisać, przemyśleć scenariusze, może wyszłoby z tego coś jeszcze lepszego. Nie ukrywam, że nie do końca się ubawiłam przy połowie zeszytu. Całość jednak ratuje oprawa graficzna.

Rysunki: Oscar Bazaldua
Kolory: Andres Mossa

Główną historią zajęli się Myisha Haynes (kreska) oraz moja ukochana Rachelle Rosenberg (kolory). Kreska Haynes przypomina mi trochę tą od Gurihiru, a ta jest dla Gwenpool idealna. O barwach Rachelle nie będę się wypowiadać, bo za długo by mi to zajęło. Napiszę tylko, że są przegenialnie dobrane. Historią z Mylesem zajęli się Nathan Stockman (rysunki) i Jim Campbell (kolory). Styl Stockamana wpasowuje się w komiksowe konwencje, mamy tu do czynienia z cieniowaniem, które uwydatnia mięsnie u postaci, co jest dosyć popularne. Nie jest to moja bajka, ale nie mam się też do czego przyczepić, bo wraz z kolorami Campbella współgra ona całkiem dobrze. Do tego, złoczyńcy są przedstawieni w karykaturalny sposób, wpasowując się odpowiednio w ton historii.

Short o Pantsgiving ilustrował duet Oscar Bazaldua i Andres Mossa. Ich panele różnią się od innych przede wszystkim tym, że każdy z nich jest bardziej trójwymiarowy niż w dwóch poprzednich historiach, głównie dzięki odpowiednim operowaniem stopniowania kolorów. Mam jednak problem, ponieważ cieniowanie twarzy miejscami wyglądało jakby na strony wylało się zbyt wiele szarej lub czarnej farby. Hail Hydra Holiday z kolei zajęli się Bruno Oliveira i Rachelle Rosenberg. Rosenberg zastosowała tu ciemniejsze palety kolorów, które wraz z karykaturalną kreską Oliveiry stworzyły ilustracje i dodają jeszcze więcej humoru do całego scenariusza historii.

Rysunki: Bruno Oliveira
Kolory: Rachelle Rosenberg

Cały zeszyt (dwa razy dłuższy niż zwykły numer jednej z komiksowych serii) czytało się szybko i lekko. Pomimo tego, że jedne motywy były lepsze od drugich, moja ogólna ocena w skali od 1 do 10 mieściłaby się między 7 a 8. Opowieść Wigilijna z Red Skullem w roli głównej jest zdecydowanie najlepsza, przynajmniej według mnie. Jedno jest pewne, w tym numerze nie poczujecie zbytnio świątecznej atmosfery, ale możecie się za to zdziwić i miejscami ubawić. Polecę Wam go właśnie ze względu na zaskoczenie związane z całkiem innymi tradycjami, bo pomyślcie, co jakby to właśnie Galactus miał przynosić prezenty grzecznym, a tych złych… zjadać? To dopiero motywacja do bycia uprzejmym i pokornym.


Okładka: Salvador Espin

18 paź 2016

"Wszystko jest wypisane w Twoim artykule na Wikipedii!" - recenzja "The Unbelievable Gwenpool" #2-7 (2016)

Gwenpool nie trzeba nikomu przedstawiać. Pomimo tego, że jest jedną z najmłodszych postaci w Komiksowym Uniwersum Marvela, należy już do grona najbardziej rozpoznawanych. Dziewczyna zdaje sobie sprawę, że jest w komiksie, ale w inny sposób niż Deadpool, została bowiem przeniesiona z naszego świata do świata komiksów. Jak? Tego jeszcze nie zdecydowała się zdradzić, ale w zamian daje nam całkiem ciekawy komiks, pełen znanego już humoru i lekkomyślności.

Wykonanie: Gurihiru

W przeciągu sześciu numerów możemy prześledzić, jak Gwen radzi sobie w komiksowym świecie. Początki nie należą do udanych, a dalej sytuacja wcale się nie poprawia. Młoda panna Poole zostaje zmuszona do pracy, pod rządem M.O.D.O.K.a, trafia do małej grupy najemników. W drugim numerze serii pojawia się pierwsza super bohaterka – Thor. Sprawy się trochę komplikują i jeden z członków jej drużyny domyśla się, iż dziewczyna tak naprawdę nie posiada żadnych super mocy. Skutek jest jednak inny niż spodziewany – decyduje się on podszkolić swoją koleżankę zarówno w walce wręcz, jak i w strzelaniu.

W międzyczasie Doctor Strange pomaga Gwen „przenieść” się z jej świata do świata komiksu. Nie ma ona innego wyjścia, kiedy to M.O.D.O.K. domaga się chociaż numeru konta, aby mógł jej wypłacać pieniądze (co jak co, należy on do tych „sprawiedliwych” pracodawców). Niestety po implementacji całego życia Gwen w świecie komiksów, jej pracodawca dowiaduje się, iż jest ona całkiem normalna i decyduje się ją zniszczyć. Jak to jednak bywa w komiksach, Gwenpool udaje się go pokonać, oczywiście z małą pomocą swojego starego-nowego przyjaciela. A to dopiero trzy numery.

Wykonanie: Gurihiru

Następne trzy przynoszą nam spotkanie z Milesem Moralesem, czyli Spider-Manem. Ich mimowolnej współpracy nie można zaliczyć do najlepszych – Gwen ląduje na komisariacie. Jakby tego było mało, nasza główna bohaterka zostaje liderką grupy, której przewodził M.O.D.O.K… i stara się utrzymać ich zleceniodawcę, jednocześnie uciekając przed policją i obcymi – Teuthidans.

Wbrew pozorom, w kolejnych sześciu numerach serii nie wprowadzono wielu nowych postaci. Wiadomo, Gwen jest w centrum całej akcji, co dodaje wszystkiemu jeszcze więcej humoru. Jej ciągłe komentarze, które zrozumie tylko czytelnik, są jednym z lepszych aspektów komiksu. Należałoby za to wspomnieć o grupie najemników, do której trafia Poole, kiedy zostaje zwerbowana przez M.O.D.O.K.a.

Wykonanie: Gurihiru

Jednym z nich jest znany już fanom komiksów o Kapitanie Ameryce, Batroc The Leaper. To on odpowiada za jej szkolenia, przy okazji dowiadując się, że w jej świecie jest tylko złym bohaterem, który powraca po więcej porażek. O dziwo, zbytnio mu to nie przeszkadza, a jego odpowiedź na te rewelacje uświadamia nam, że Kapitan też nie ma najlepszego życia. Później mamy The Terrible Eye, młodą dziewczynę, która jest dziwna nawet w standardach Gwenpool, a do tego jest w posiadaniu magicznej maski. Ostatni członek zespołu to Mega Tony, który jest super naukowcem; potrafi przekształcić w przydatny związek chemiczny nawet magię.

Za scenariusze wszystkich numerów odpowiada znany już z pierwszego zeszytu Christopher Hastings. Trzeba przyznać, że bardzo ciekawie ciągnie całą akcję: pakując Gwen w kłopoty, których nie pomogą rozwiązać nawet tak dobrze jej znane prawa komiksu. Hastings dba o to, żebyśmy się z jego postacią nie nudzili – wprowadza trochę chaosu, dba o małe cameos innych, bardziej znanych super bohaterów oraz sprowadza postać, której chyba nikt nie spodziewał się zobaczyć ponownie po pierwszym zeszycie.

Wykonanie: Gurihiru

Strona wizualna na dwa numery zaliczyła zmianę. W zeszytach piątym i szóstym rysunkami zajęła się Irene Strychalski, a kolorami Rachelle Rosenberg. Do kolorów nie ma się co przyczepiać. Rosenberg zajmuje się tym również przy Mockingbird i jak na razie nie jestem zawiedziona, bo idealnie wpasowują się one w klimat komiksu. Szczególnie dobrze wybrana paleta kolorów sprawuje się u Gwenpool, utrzymując lekką atmosferę serii. Kreska Strychalskiej natomiast jest całkiem inna od kreski Gurihiru, co nie znaczy, że jest gorsza. Uwielbiam oglądać, jak każdy artysta widzi dane postaci i jak często te wyobrażenia się różnią.

Za resztę numerów odpowiada mój ulubiony team, Gurihiru. W ich wydaniu ten komiks wygląda jednak najlepiej. Kreska jest płynna, lekko zainspirowana kreskówkami. Do tego te żywe kolory w ciągu dnia, odpowiednio przyciemnione wieczorami i nocą. Mogłabym się rozpisać jeszcze bardziej, ale to i tak nie odda tego, jak świetną robotę odwalają.

Rysunki: Irene Strychalski, Kolory: Rachelle Rosenberg

Sześć numerów The Unbelievable Gwenpool nie pozwala nam się nudzić nawet przez chwilę. Gwen wpada z jednych kłopotów w drugie, i nie ma się co dziwić, skoro dziewczyna jest w całkiem nowym świecie. Wydawało jej się, że go zna na wskroś, jednak im dłużej w nim przebywa, tym mniej go rozumie. I przez to właśnie, przez ten rozwój postaci, dalej będę czekać na kolejne numery, a kiedy ta seria już się skończy, na kolejne serie. Bo Gwenpool już nie ma innego domu, pozostało jej tylko Uniwersum Marvela.

#2, #3, #4, #6: Stacey Lee
#5: Janet Lee
#7: Helen Chen

4 cze 2016

To nie kolejna Gwen Stacy - recenzja "The Unbelievable Gwenpool" #1 (2016)

Gwen Stacy jest jedną z niewielu postaci, które przez długi czas pozostawały martwe (a i umierały na kilka różnych sposobów, w zależności od tego w jakim uniwersum się znajdowały). Jednak niedawno to się zmieniło, Gwen nie tylko żyje, i to w kilku wymiarach, ale do tego przejmuje rolę super-heroiny. I tak oto mamy Spider-Gwen, Gwenom czy wreszcie Gwenpool, o której będzie mowa w tej recenzji. Co ciekawe, to Gwenpool wcale nie jest związana z Gwen Stacy; łączy je tylko imię. I może troszkę wygląd. Możecie zapytać zatem - Po co taki wstęp? - na co ja Wam odpowiem - A czemu nie?

Rysunki: Danilo Beyruth, kolory: Tamra Bonvillain 

Gwenpool to Gwen Poole – wielka fanka komiksów Marvela, która pochodzi z naszego świata. Jak została przeniesiona do świata komiksów? Tego nie wiadomo, po prostu się w nim znalazła. Można się jednak domyślić, że skoro teraz ma swoją własną solową serię, prędzej czy później dowiemy się, kto ją wciągnął w rysunkowy świat i jaki był tego cel. Zanim jednak do tego dojdzie, będziemy mogli zaczytać się w jej przygodach, które Gwen będzie dla nas komentować na bieżąco, a nawet będzie próbować wciągnąć nas w akcję.

Pierwszy numer The Unbelievable Gwenpool zaczyna się jak pewnie każdy komiks z nowym super-bohaterem mógłby się zaczynać. Banda przestępców planuje napaść na bank, w czym pomaga im haker – krewny jednego z kryminalistów. Skoro już wiemy, czego dotyczy akcja, można się domyślić, że do wszystkiego dołączy Gwen. I nie musimy na nią długo czekać, bo jest ona w banku, który ma za chwilę zostać obrabowany, próbując wpłacić na konto pieniądze z dwóch toreb podróżnych. Jak się później okazuje w jednej z toreb jest broń.

Rysunki: Danilo Beyruth, kolory: Tamra Bonvillain 

Gwen nie ma żadnych specjalnych super mocy. Sama przyznaje, że preferuje broń ponad jakąkolwiek inną super moc. Niektórzy jednak twierdzą, że to co jest w niej super, to fakt, że ma sporą wiedzę o komiksach, zna prawdziwą tożsamość każdego super-bohatera oraz, co już można wywnioskować z powyższej informacji, bardzo dobrze posługuje się bronią palną. Jeden z portali nawet stwierdził, iż bycie piękną kobietą również można zaliczyć do super mocy. No cóż. Whatever floats your boat, jak to mawiają Amerykanie.

Wracając do komiksu, napad na bank jest swojego rodzaju prologiem do pierwszego numeru. Cała sytuacja kończy się śmiercią napastników z rąk Gwen, w wyniku czego ona sama jak i haker współpracujący z przestępcami zostają aresztowani. Jak sobie z tym poradzi nasza bohaterka? Nie chcę za dużo zdradzać, ale w trakcie całego zajścia Gwen zyskuje również pomocnika.

Wykonanie: Gurihiru

Na tym kończy się prolog, po którym Gwenpool wprowadza nas do swojej komiksowej codzienności. Współpracuje ona z Big Ronnie, która to dba o jej strój oraz dostarcza pracę, dzięki której Gwen zarabia. Tak, Gwenpool jest najemnikiem/najemniczką. Niestety, za pierwsze zlecenie, przy którym jej towarzyszymy, nie otrzymuje zapłaty z powodu zbyt dużych zniszczeń. Po tym nadchodzi kolejne, duże zlecenie, które przysporzy jej tylko problemów. Jakich? Nie zdradzę.

W tym numerze oprócz Gwen i już wyżej wspomnianych postaci pojawia się również… M.O.D.O.K. Poza tymi bohaterami nikt ważny, zarówno dla fanów jak i dla fabuły, nie wkracza na panele komiksu, ale już zapowiedź drugiego numeru pokazuje/informuje czytelnika, że ma się to zmienić.

Wykonanie: Gurihiru

Za scenariusz całego numeru odpowiada Christopher Hastings, który ma na koncie m. in. Deadpool: Fear Itself, czy numery Howard the Duck, w których Gwenpool pojawia się po raz pierwszy. Oprócz tego, trzeba również dodać, że jest on częścią tria, które stworzyło tę postać. Historia opisana w pierwszym numerze solowej serii Gwen jest nie tylko ciekawa, ale i zaskakująca. Na tych kilkudziesięciu stronach jest tyle samo zwrotów akcji, co wybuchów, a co najważniejsze, to wszystko ma sens. Przynajmniej na razie. Ale nie ma się czemu dziwić. Kiedy pisze się komiks o postaci, która wie, że jest w komiksie, a do tego jest ich wielką fanką… można się łatwo domyślić, że cała akcja będzie przebiegała tak, aby się jak najbardziej podobała fanom.

Nad kreską i kolorami czuwało kilka osób. Prologiem zajmowali się Danilo Beyruth (rysunki) oraz Tamra Bonvillain (kolory). Główna historia to już robota Gurihiru. I tu muszę przyznać, że wykonanie głównej części numeru o wiele bardziej przypadło mi do gustu, niż to przy prologu. I sama Gwen wygląda lepiej, kreska jest przyjemniejsza dla oka. W prologu jest troszeczkę zbyt ostra i "kanciasta". Te "niedoskonałości" kreski nadrabiają kolory, ponieważ nadają odpowiednią atmosferę wydarzeniom – poważną, ale nie za bardzo, bo z panienką Gwen Poole nie może być za poważnie.

Wykonanie: Gurihiru

Kończąc, mam nadzieję, że recenzja tylko zachęciła tych niezdecydowanych do zanurzenia się w historię Gwenpool, która dopiero się zaczyna. Jeśli ktoś szuka czegoś innego, innego nawet od samego Deadpoola, to naprawdę polecam sięgnięcie właśnie po The Unbelievable Gwenpool. Dziewczyna wie jak "zadowolić" fanów, bo sama jest jednym z nich, i nie ma co się oszukiwać, może z niej wyrosnąć niezła konkurencja dla Najemnika z Niewyparzoną Gębą.


Autor okładki: Gurihiru