Pokazywanie postów oznaczonych etykietą John Dell. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą John Dell. Pokaż wszystkie posty

30 gru 2016

Klony, klony, więcej klonów w "Dead no More: The Clone Conspiracy" #2-3 (2016)

Przygoda Petera Parkera z New U jeszcze się nie skończyła. Dwa kolejne numery The Clone Conspiracy dają nam za to lepszy wgląd w całą sytuację, zmieniając lekko jej tory. O co chodzi z tymi klonami (jeśli to są klony…)? Czemu Jackal przywraca je do życia? Czy chodzi tylko o pokonanie Spider-Mana? Jaką rolę mają w tym wszystkim Spider-Gwen i Scarlet Spider (Kaine)? Już śpieszę z odpowiedziami.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Po pierwszym numerze nie spodziewałam się niespodzianek, jakie otrzymujemy w kolejnych dwóch zeszytach. Powrót do historii zaczynamy wraz ze Scarlet Spiderem i jego wspomnieniami. Na początku możemy nie wiedzieć o co chodzi, ale numer później dowiadujemy się, czemu autor komiksu zdecydował się na taki zabieg. W tym samy czasie Parker nadal przebywa w siedzibie New U, jednak nie walczy już ze swoimi wrogami. Okazuje się, że Jackal wcale nie pomógł im zmartwychwstać, aby pozbyć się Pajęczaka, a wręcz przeciwnie: on chce mu pomóc!

Co tam robi Spider-Gwen? Nie będzie sporym spoilerem, jeśli powiem, że podszywa się pod przywróconą do życia Gwen Stacy, aby wspomóc Parkera. Współpracuje ona z Kainem, który odegra sporą rolę w całej historii. Jednym z powodów jego obecności jest fakt, iż widział on efekty działań New U pod wodzą Jackala w innych wymiarach. W każdej z tych rzeczywistości przyłączało się do tego Parker Industries; chcąc uniknąć powtórki jednego ze swoich najgorszych wspomnień, Kaine postanawia ostrzec współ-pajęczaka.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Muszę uderzyć się w pierś i przyznać, że nastawiałam się na mało interesujący i zdecydowanie niewciągający rozwój wydarzeń. Okazuje się jednak, że Dan Slott przyszykował dla nas kilka niespodzianek i jestem mu za to wdzięczna, ponieważ nie dostajemy marnego komiksu, do którego ma nas przyciągnąć tylko postać Parkera. Wprowadzenie jednego (a może dwóch? Cii…) z klonów Petera, Kaine’a, do całej historii zadziałało na korzyść. Szczególnie, iż jest on naocznym świadkiem a nawet uczestnikiem wydarzeń, które dopiero czekają na naszych bohaterów. Dziękujmy twórcom za równoległe światy – nie zawsze są one tworzone tylko po to, żeby były.

Sam Jackal staje się postacią coraz bardziej interesującą – nawet po ujawnieniu, kim on jest (spokojnie, tego nie zdradzę). Jego pobudki nie są aż tak złowieszcze, jak Spidey i czytelnicy zakładali na początku. Twierdzi on, że chce jedynie pomóc naszemu bohaterowi. W czym? - zapytacie. Polecam przeczytać komiks, ale zdradzę Wam, że chodzi o „opłukanie” rąk Parkera z krwi ludzi i wrogów, do których śmierci się przyczynił. Pytanie, które kołatało mi się w głowie przez całe dwa numery to: skąd u niego taka motywacja?

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Zmienił się nawet mój stosunek do rysunków, za które dalej odpowiada trio Jim Cheung (szkice), John Dell (tuszowanie) i Justin Ponsor (kolory). Postacie chwilami nadal wydają się być polakierowane, ale nie ma już to miejsca tak często jak w pierwszym numerze komiksu. Może to kwestia tego, że historia okazała się jednak ciekawsza, kto wie. Trzeba jednak przyznać, że kostiumy pajęczaków, w wykonaniu tej trójki, wyglądają  bardzo dobrze.

Przy recenzji pierwszego numeru nie wspomniałam o okładce, co było ogromnym błędem. Gabrielle Dell’Otto zajmuje się okładkami do tej serii i jestem nimi wprost zachwycona. Oprócz tego, że wpasowują się idealnie w zawartość każdego numeru, to ich wykonanie jest bezbłędne. Wrażenie ruchu uzyskane poprzez rozmycie niektórych partii, działa genialnie na moją wyobraźnię – jestem w stanie niemal uwierzyć, że postaci na okładkach ruszają się prawie tak, jak zdjęcia wywoływane w specjalnym eliksirze w świecie Harry’ego Pottera.

Wykonanie: Jim Cheung & John Dell & Justin Ponsor

Pozostaje mi przyznać, że źle oceniłam całą historię. Te dwa numery pokazują, że scenariusz całej serii może nas nieźle zaskoczyć, co ostatnimi czasy zdarza się nieczęsto w wydawnictwie Domu Pomysłów. Oprócz tego, kolejny event ze Spider-Manem i klonami w rolach głównych okazuje się być o wiele lepszy od poprzedniego. Pozostaje mi czekać na następne dwa numery z nadzieją, że będzie jeszcze lepiej. A tak właśnie się zapowiada.


Okładki #2 + #3: Gabrielle Dell’Otto

21 paź 2016

"Dawnośmy się nie widzieli, Pajączku." - co nieco na temat "Dead no More: The Clone Conspiracy" #1 (2016)

Dead no More można spokojnie zaliczyć do jednego z najbardziej intrygujących i tajemniczych eventów tego roku. Zapowiadany od stycznia, nawet kilka miesięcy później po opublikowaniu grafiki promującej, nadal trzymał fanów w oczekiwaniu: o czym dokładnie będzie całe wydarzenie ze Spider-Manem w centrum? Co oznaczają powroty tych wszystkich postaci, a w szczególności Wujka Bena i Gwen Stacy? Po premierze pierwszego numeru Dead no More: The Clone Conspiracy otrzymaliśmy odpowiedź na jedno z tych pytań.

Szkice: Jim Cheung, Tuszowanie: John Dell
Kolory: Justin Ponsor

Zeszyt z numerem jeden zaczyna się pogrzebem męża Cioci May, Jaya Jamesona Seniora, który był jednocześnie – jak można się domyślić – ojcem JJ Jamesona, redaktora naczelnego Daily Bugle. Przyczyną śmierci była choroba, jednak JJJ obwinia Petera, ponieważ nie pozwolił on Jamesonowi Seniorowi na skorzystanie ze sposobu leczenia proponowanego przez New U. Parker miał co do leczenia spore wątpliwości – jeden z pracowników Parker Industries, Jerry Salteres, skorzystał z tej kuracji po groźnym wypadku w miejscu pracy, a kiedy po wszystkim Peter przyszedł go odwiedzić, zadziałał jego Pajęczy Zmysł (ang. Spider-Sense). Nie trzeba być fanem, żeby wiedzieć, iż na pewno wzbudziło to w Pajęczaku spory niepokój.

Już w The Clone Conspiracy Peter odwiedza tego pracownika, ale jego żona zdradza, że New U zabrali go zaraz po tym, jak ten zapomniał zażyć swoich leków. Jako Spider-Man, Parker wyrusza do siedziby organizacji, żeby przekonać się samemu, co tam się tak naprawdę dzieje. Kto stoi za New U, czemu dokładnie ono służy i czego jest przykrywką? Bez większych spoilerów: za wszystko odpowiada Jackal, ale jego plan nadal pozostaje tajemnicą.

Szkice: Jim Cheung, Tuszowanie: John Dell
Kolory: Justin Ponsor

Dziesięć ostatnich stron zeszytu przeznaczone zostało na The Night I Died, short skupiony wokół postaci Gwen Stacy. W pierwszej części możemy się dowiedzieć, co czuła i myślała Gwen tuż przed swoją śmiercią (co bardzo prawdopodobnie będzie miało swoje odbicie w kolejnych numerach The Clone Conspiracy). W drugiej z kolei towarzyszymy Gwen w pierwszych chwilach jej „powrotu do życia” oraz jej spotkaniu z Jackalem. Możemy się tylko domyślać, jak ta sytuacja się rozwinie.

Jak na ponad 20-stronicowy zeszyt, postaci jest w tym numerze całkiem sporo, jednak zdecydowana większość pojawia się tylko przez kilka paneli. Mamy tu rodzinę Jamesonów, Ciocię May, rodzinę Salteres oraz kilkoro starych-nowych wrogów. Pojawia się Rhino, damska wersja Electro i… Doctor Octopus, a to dopiero początek powrotów.

Szkice: Jim Cheung, Tuszowanie: John Dell
Kolory: Justin Ponsor

Za scenariusz całego numeru odpowiada Dan Slott, na którego koncie jest całkiem sporo tytułów o Spider-Manie. Muszę przyznać, że rozpoczęcie całego eventu nie jest złe, ale też nie do końca zachęca mnie do kontynuacji. Pewnie, chcę się dowiedzieć, jaki plan przyszykował Jackal tym razem: czemu przywrócił do życia Gwen i resztę bliskich Petera? Można by ten pierwszy numer rozegrać jednak troszkę inaczej, zachowując tajemnicę jeszcze przez te kilka chwil i zwiększyć ciekawość czytelników.

Strona wizualna w tej serii została rozłożona na aż trzy osoby – Jima Cheunga, Johna Della i Justina Ponsora. Za szkice odpowiada Cheung, tuszował je Dell a Ponsor zajął się kolorami. Z kreską mam pewien problem ponieważ idealnie wpasowała się ona w tło, ale kiedy przyszło do postaci, najbardziej przeszkadzał mi sposób cieniowania. To samo przy kolorach; sposób w jaki zostały one użyte przy cieniowaniu sprawił, że bohaterowie wyglądali miejscami jak polakierowani. Z kolei w The Night I Died widzimy powrót do stylu królującego trzydzieści lat temu. Przynajmniej jeśli chodzi o kreskę, bo kolory już bardziej pasują do dzisiejszych.

Szkice: Jim Cheung, Tuszowanie: John Dell
Kolory: Justin Ponsor

Najnowszy event skupiony wokół Spider-Mana jest na pewno ciekawy, ale czy tajemniczy? Sporo dowiadujemy się już w pierwszym numerze, nie wiadomo jednak, czy to tylko ułamek informacji, czy może twórcy zdecydowali się odkryć przed nami karty już teraz. Jedynym co mnie ciekawi to kierunek, w którym cała historia pójdzie, więc może zdecyduję się śledzić tę serię, nawet z widmem rozczarowania.


Autor okładki: Gabriele Dell'Otto