Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kasia Niemczyk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kasia Niemczyk. Pokaż wszystkie posty

29 gru 2016

Kiedy dobre historie są zbyt krótkie… "Mockingbird" #2-8 (2016)

Osiem numerów. Tyle właśnie liczy sobie seria o Bobbi Morse tworzona przez Chelsea Cain i Kasię Niemczyk. Osiem i nie będzie nam dane przeczytać już więcej, ponieważ Marvel zdecydował się zakończyć przygody agentki Morse. Przynajmniej na razie. Czy jestem wkurzona? Tak, i to bardzo, bo jest to jeden z moich ulubionych komiksów w serii All-New, All Different. Czym podyktowana została taka decyzja? Nie wiem, ale za to jestem pewna, że teraz Marvelowi nie odpuszczę.  Na razie jednak mam dla Was recenzję siedmiu komiksów, które utwierdziły mnie w przekonaniu, iż pan Alonso popełnił błąd, anulując taką historię.

Okładka #2 + #3: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

Na przestrzeni siedmiu numerów wraz z Bobbi przeżywamy kilka ciekawych przygód. Zeszyty #2, #3 i #4, jak zapowiadano, przedstawiają nam misje, z których nasza bohaterka zostaje wyciągana na badania, których byliśmy świadkami w zeszycie pierwszym. Pamiętacie agentkę Morse ubraną w czarny lateks? Bobbi ratowała Lance’a Huntera z siedziby Hellfire Club w Londynie (zeszyt #2). Innym razem pomagała ona przy nastoletniej dziewczynce, która chcąc uchronić przyjaciół przed swoimi nowo nabytymi mocami, zamknęła ich w kolorowej bańce.

Zagadka kombinezonu nurka została rozwiązana w zeszycie czwartym. Bobbi ratowała swojego byłego męża, Hawkeye’a, z podmorskiej tajnej bazy TIM (przekształconego AIM). To wtedy właśnie została ona wezwana na kolejną serię badań, która poszła nieco inaczej niż poprzednie. Od tego właśnie zaczyna zeszyt #5 – Bobbi mierzy się z falą zombie, ratując przy tym cały zespół badawczy. Przy okazji dowiaduje się od jednej z naukowców, że zombie zostały zainfekowane tym samym wirusem co ona, a agentka Morse sama jest Pacjentem Zero.  starciu pomagają jej Howard the Duck oraz Miles Morales aka Spider-Man.

Okładka #4: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg
Okładka #5: Jeffrey Jones

Trzy ostanie numery stanowią tie-iny do Civil War II. Clint został oskarżony o morderstwo Hulka. Wkrótce po tym, Bobbi otrzymuje bilet na rejs, wypisany na jej stare nazwisko, Barton. Wysłany on został przez kogoś, kto twierdzi, iż posiada informacje uniewinniające jej byłego męża. Mockingbird idzie za ciosem i udaje się w podróż, która jest jednocześnie Rejsem Nerdów. Taka ilość cosplayerów może utrudnić Bobbi rekonesans i otrzymanie pożądanych danych, a pojawienie się Huntera zarówno utrudnia, jak i ułatwia sytuację. Na pokładzie bowiem dochodzi do morderstwa…

Za scenariusze wszystkich numerów odpowiada przegenialna Chelsea Cain. Im dalej zagłębiałam się w komiksy o Bobbi, tym bardzie byłam pewna, że ja i Chelsea miałybyśmy całkiem sporo wspólnych tematów do rozmów. Nie boi się ona nawiązywać do sytuacji nie politycznej, a kulturowej. Nie będzie nowością, kiedy zdradzę, że wykorzystała ona postać Bobbi, aby przekazać nam troszeńkę feminizmu przy użyciu mniej lub bardziej subtelnych metafor.

Okładka #6 + #7: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

Za panele w sześciu numerach odpowiada znana już wszystkim Kasia Niemczyk. Nadal zachwycam się jej kreską. Sposób w jaki przedstawia postaci, jest bardziej realistyczny, niż niejednego innego artysty. Wiadomo, że nawet lateks nie jest tak opinający, jak niektórym się wydaje (już wcześniej wspominałam stroje, które wyglądają bardziej jak body paint, niż cokolwiek innego). Doszłam jednak do wniosku, że jej rysunkom brakuje trochę dynamiki. Nawet z kolorami wykonanymi przez Rachelle Rosenberg rysunki są jednak bardziej płaskie, wyobrażenie sobie przedstawionych postaci w ruchu nie przychodzi tak łatwo.

W zeszycie piątym panelami zajął się Ibrahim Mustafa i u niego już ten ruch u postaci był bardziej wyczuwalny. Kreska za to nie pasowała do Mockingbird tak, jak kreska Niemczyk, ale to już moje zdanie. Idealnie za to pasowała do zombie. Trzeba również wspomnieć o przepięknych okładkach wszystkich numerów, które wyszły spod ołówków i kredek Joelle Jones, i wcześniej już wspomnianej Rosenberg. Zdecydowanie zachęcały one do zakupu komiksu, nie ma się co oszukiwać.

Kreska: Katarzyna Niemczyk
Kolory: Rachelle Rosenberg


Chelsea Cain stworzyła postać kobiety niezależnej, która nie boi się samotności, nie uzależnia się od swoich partnerów i potrafi zadbać o siebie lepiej, niż zrobiliby to oni. I za to właśnie pokochałam i Chelsea, i najnowszą serię o Mockingbird. Będzie mi brakowało nawiązań do współczesnej popkultury, małych internetowych hitów (musical Hamilton), czy właśnie tych niewielkich feministycznych hasełek, które nie zawsze były aż takie subtelne. Właśnie tym wszystkim ujęła mnie Mockingbird i za anulowanie serii znielubiłam Marvela. 


Okładka #8: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

28 maj 2016

Nawet super-herosi unikają lekarzy – recenzja "Mockingbird" #1 (2016)

Postać Barbary Morse po raz pierwszy pojawiła się w komiksach już w 1971 roku, jednak przydomek „Mockingbird” został jej nadany dopiero dziewięć lat później – w 1980 roku. Od tamtego czasu Dr Morse grała mniejszą lub większą rolę, jednak najczęściej jej obecność była tylko tłem dla działań innych super-bohaterów. Do czasu. 9 marca br., Bobbi oficjalnie dołączyła do grona super-heroin, które mogą się pochwalić swoją własną solową komiksową serią. Smaku temu wszystkiemu dodaje fakt, że za scenariusz i stronę wizualną odpowiadają same kobiety (przynajmniej jak na razie), a wśród nich jest Polka – Kasia Niemczyk (trzeba być dumnym z osiągnięć Polaków, szczególnie tak utalentowanych jak Kasia).

Mój egzemplarz Mockingbird #1 podpisany przez Kasię Niemczyk

Pierwszy numer, jak to przystało na początek historii, wprowadza nas w to, co się dzieje w życiu Bobbi. Szybko dowiadujemy się, że zaaplikowano jej Serum Super-Żołnierza oraz tzw. „Infinity Formula” (pl. Formuła Nieskończoności). Samo otwarcie historii jest dynamiczne i z wykopem. Dosłownym. Bo zanim przejdziemy do przedstawienia rutyny Bobbi, zostajemy zaznajomieni z sednem całej historii. Dopiero później, w formie retrospekcji, Chelsea Cain przedstawia nam, jak doszło do tego, co zobaczyliśmy na początku.

Cała historia jest oczywiście opowiadana z punktu widzenia Agentki Mockingbird. Już na pierwszych stronach komiksu widzimy jej prawdziwy problem. Nie są to, jak mogłoby się wydawać, skutki uboczne zażycia dwóch niebezpiecznych substancji (bo nie ma co się oszukiwać, poprzez próbę odtworzenia serum Super-Żołnierza powstało tyle samo super-bohaterów, co złoczyńców), ale po prostu brak zaufania Bobbi do kogokolwiek.

Rysunki: Kasia Niemczyk, kolory: Rachelle Rosenberg

Nie potrafi ona zaufać nawet swoim lekarzom i coraz częściej widzi w nich wrogów. Ukrywa przed nimi, że skutki uboczne, o które ją pytają na cotygodniowych kontrolach, pojawiają się i z każdym dniem nasilają. W końcu, po miesiącu, Bobbi nie wytrzymuje i pęka, a negatywny wpływ Serum i Formuły Nieskończoności wychodzi na jaw.

W pierwszym numerze Mockingbird ilość postaci jest bardzo skromna. Oprócz tytułowej bohaterki widzimy lekarzy i pielęgniarki. Oni jednak, w połowie zeszytu, zaczynają się wymieniać z wizyty na wizytę. Podobno wyjeżdżają na Tahiti (jeśli ktoś z Was ogląda(ł) serial Agents of S.H.I.E.L.D. ten wie, że można snuć na ten temat wiele teorii).

Rysunki: Kasia Niemczyk, kolory: Rachelle Rosenberg

Gościnnie pojawia się sam Tony Stark. Raz, w przychodni, czytając ulotkę o chorobach wenerycznych (czy kogoś to jeszcze dziwi?) i raz podczas wybuchu złości Bobbi – Dr Morse trzyma go wtedy pod ścianą i próbuje się dowiedzieć, czy to on wyjadł jej ulubione danie z lodówki. Oprócz tego, przy każdej wizycie w poczekalni siedzi Hercules. Czemu? Można się tylko domyślać, ale minę zawsze ma nietęgą. Raz nawet pojawia się Black Widow, czytając książkę o broni i amunicji. Warto zwrócić uwagę na to, co każda z pojawiających się postaci przegląda w poczekalni przychodni dla super-bohaterów. W tytułach ulotek czy czasopism można dostrzec zabawne nawiązania/smaczki.

Jedną z najważniejszych cech komiksu są ilustracje. Za te odpowiedzialna jest Kasia Niemczyk, nasza rodaczka. W Mockingbird zapewnia ona panele oraz ich zawartość. Sama Kasia przyznaje w wywiadach, że na jej styl miały wpływ gry i współpraca przy projektach graficznych kilku z nich, a także mangi. To wszystko widać w jej kresce, która, przynajmniej według mnie, jest bardzo przyjemna dla oka.

Rysunki: Kasia Niemczyk, kolory: Rachelle Rosenberg

Co mnie jednak najbardziej urzekło, to to, że Niemczyk nie przerysowuje kobiet, co jest bardzo powszechne w komiksach od samego początku ich istnienia. Strój Bobbi nie opina jej „za bardzo”, nie przywodzi na myśl body-paintu czy, w przypadku piersi, pomidorów w opakowaniu próżniowym. Pod tym względem inni artyści powinni się od niej uczyć.

Za kolory z kolei odpowiada Rachelle Rosenberg, która pracowała m.in. przy solowych seriach Gambita czy Nightcrawlera. I trzeba przyznać, że wie co robi, bo dobór kolorów w pierwszym numerze Mockingbird sprawdza się idealnie. Poza tym - ilość serii, nad którymi Rosenberg pracowała, mówi sama za siebie.

Rysunki: Kasia Niemczyk, kolory: Rachelle Rosenberg

Mockingbird #1 jest godnym rozpoczęciem kolejnej regularnej serii od Marvela. Po jego lekturze w głowie zostaje nam więcej pytań niż odpowiedzi, ale czy nie o to właśnie chodzi? Aby być tak zaciekawionym historią oraz przygodą, że aż nie możemy się doczekać następnego numeru? Czy nie takie właśnie są uroki początku? Ja wiem jedno, drugi numer wyląduje na mojej półce tak samo jak pierwszy. Podobnie jak kolejne już zapowiedziane. Tej przygody nie mam zamiaru sobie odpuścić.


Autorka okładki: Joelle Jones