Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Civil War II. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Civil War II. Pokaż wszystkie posty

29 gru 2016

Kiedy dobre historie są zbyt krótkie… "Mockingbird" #2-8 (2016)

Osiem numerów. Tyle właśnie liczy sobie seria o Bobbi Morse tworzona przez Chelsea Cain i Kasię Niemczyk. Osiem i nie będzie nam dane przeczytać już więcej, ponieważ Marvel zdecydował się zakończyć przygody agentki Morse. Przynajmniej na razie. Czy jestem wkurzona? Tak, i to bardzo, bo jest to jeden z moich ulubionych komiksów w serii All-New, All Different. Czym podyktowana została taka decyzja? Nie wiem, ale za to jestem pewna, że teraz Marvelowi nie odpuszczę.  Na razie jednak mam dla Was recenzję siedmiu komiksów, które utwierdziły mnie w przekonaniu, iż pan Alonso popełnił błąd, anulując taką historię.

Okładka #2 + #3: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

Na przestrzeni siedmiu numerów wraz z Bobbi przeżywamy kilka ciekawych przygód. Zeszyty #2, #3 i #4, jak zapowiadano, przedstawiają nam misje, z których nasza bohaterka zostaje wyciągana na badania, których byliśmy świadkami w zeszycie pierwszym. Pamiętacie agentkę Morse ubraną w czarny lateks? Bobbi ratowała Lance’a Huntera z siedziby Hellfire Club w Londynie (zeszyt #2). Innym razem pomagała ona przy nastoletniej dziewczynce, która chcąc uchronić przyjaciół przed swoimi nowo nabytymi mocami, zamknęła ich w kolorowej bańce.

Zagadka kombinezonu nurka została rozwiązana w zeszycie czwartym. Bobbi ratowała swojego byłego męża, Hawkeye’a, z podmorskiej tajnej bazy TIM (przekształconego AIM). To wtedy właśnie została ona wezwana na kolejną serię badań, która poszła nieco inaczej niż poprzednie. Od tego właśnie zaczyna zeszyt #5 – Bobbi mierzy się z falą zombie, ratując przy tym cały zespół badawczy. Przy okazji dowiaduje się od jednej z naukowców, że zombie zostały zainfekowane tym samym wirusem co ona, a agentka Morse sama jest Pacjentem Zero.  starciu pomagają jej Howard the Duck oraz Miles Morales aka Spider-Man.

Okładka #4: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg
Okładka #5: Jeffrey Jones

Trzy ostanie numery stanowią tie-iny do Civil War II. Clint został oskarżony o morderstwo Hulka. Wkrótce po tym, Bobbi otrzymuje bilet na rejs, wypisany na jej stare nazwisko, Barton. Wysłany on został przez kogoś, kto twierdzi, iż posiada informacje uniewinniające jej byłego męża. Mockingbird idzie za ciosem i udaje się w podróż, która jest jednocześnie Rejsem Nerdów. Taka ilość cosplayerów może utrudnić Bobbi rekonesans i otrzymanie pożądanych danych, a pojawienie się Huntera zarówno utrudnia, jak i ułatwia sytuację. Na pokładzie bowiem dochodzi do morderstwa…

Za scenariusze wszystkich numerów odpowiada przegenialna Chelsea Cain. Im dalej zagłębiałam się w komiksy o Bobbi, tym bardzie byłam pewna, że ja i Chelsea miałybyśmy całkiem sporo wspólnych tematów do rozmów. Nie boi się ona nawiązywać do sytuacji nie politycznej, a kulturowej. Nie będzie nowością, kiedy zdradzę, że wykorzystała ona postać Bobbi, aby przekazać nam troszeńkę feminizmu przy użyciu mniej lub bardziej subtelnych metafor.

Okładka #6 + #7: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

Za panele w sześciu numerach odpowiada znana już wszystkim Kasia Niemczyk. Nadal zachwycam się jej kreską. Sposób w jaki przedstawia postaci, jest bardziej realistyczny, niż niejednego innego artysty. Wiadomo, że nawet lateks nie jest tak opinający, jak niektórym się wydaje (już wcześniej wspominałam stroje, które wyglądają bardziej jak body paint, niż cokolwiek innego). Doszłam jednak do wniosku, że jej rysunkom brakuje trochę dynamiki. Nawet z kolorami wykonanymi przez Rachelle Rosenberg rysunki są jednak bardziej płaskie, wyobrażenie sobie przedstawionych postaci w ruchu nie przychodzi tak łatwo.

W zeszycie piątym panelami zajął się Ibrahim Mustafa i u niego już ten ruch u postaci był bardziej wyczuwalny. Kreska za to nie pasowała do Mockingbird tak, jak kreska Niemczyk, ale to już moje zdanie. Idealnie za to pasowała do zombie. Trzeba również wspomnieć o przepięknych okładkach wszystkich numerów, które wyszły spod ołówków i kredek Joelle Jones, i wcześniej już wspomnianej Rosenberg. Zdecydowanie zachęcały one do zakupu komiksu, nie ma się co oszukiwać.

Kreska: Katarzyna Niemczyk
Kolory: Rachelle Rosenberg


Chelsea Cain stworzyła postać kobiety niezależnej, która nie boi się samotności, nie uzależnia się od swoich partnerów i potrafi zadbać o siebie lepiej, niż zrobiliby to oni. I za to właśnie pokochałam i Chelsea, i najnowszą serię o Mockingbird. Będzie mi brakowało nawiązań do współczesnej popkultury, małych internetowych hitów (musical Hamilton), czy właśnie tych niewielkich feministycznych hasełek, które nie zawsze były aż takie subtelne. Właśnie tym wszystkim ujęła mnie Mockingbird i za anulowanie serii znielubiłam Marvela. 


Okładka #8: Joelle Jones + Rachelle Rosenberg

Super-bohaterska ciąża, złoczyńcy i II Wojna Domowa. "Spider-Woman" #1-12 (2016)

Pająki wywołują u nas różne odczucia – jedni się ich boją, drudzy lubią lub są wręcz nimi zafascynowani. Pająki odgrywają całkiem sporą rolę, jak na zwierzaki, w Uniwersum Marvela. Mają one związek nie tylko z Peterem Parkerem, ale z kilkoma innym super-herosami. Jednym z tych herosów jest Jessica Drew, bardziej znana jako Spider-Woman. Jej najnowsza solowa seria liczy sobie już dwanaście numerów, a przed nami jeszcze przynajmniej jeden. Nie ma więc na co czekać!

Okładka #1: Javier Rodriguez + Alvaro Lopez
Okładka #2: Javier Rodriguez

Pierwsze pięć numerów Spider-Woman opowiada o nowej roli, która przypadła Jessice – bycie matką. Super-heroina będąc w ciąży odsuwa się od walczenia ze złem właśnie ze względu na dziecko. Wraz z Benem Urichem, reporterem Daily Bugle, szkoli nowego, może nie super, ale na pewno bohatera, Rogera Gockinga aka Porcupine (pol. Jeżozwierz), aby ten zajął się obroną miasta, kiedy ona odejdzie na macierzyński. Tuż przed podaną przez ziemskich lekarzy datą porodu, Jessica z nudów udaje się do kosmicznego szpitala, który polecała jej przyjaciółka, Carol Danvers. Wszystko idzie jak po maśle, dopóki Skrulle nie przejmują kontroli nad jednostką…

Zeszyty z numerami 6 i 7 są częścią małego eventu Spider-Women. Wraz z Silk Jessica zostaje uwięziona w świecie Spider-Gwen (Earth-65). Okazuje się, że obie pajęcze heroiny z Earth-616 mają swoich złych odpowiedników w świecie Gwen. Odpowiednik Jessici, którym okazuje się być mężczyzna o imieniu Jesse, kradnie zegarek, dzięki któremu dziewczyny mogłyby wrócić do swojego świata. Jednak to dopiero początek ich problemów.

Okładka #3 + #4: Javier Rodriguez

Kiedy nasza bohaterka stara się pogodzić niebezpieczne życie super-heroiny z byciem matką po przygodzie w Earth-65, Carol pojawia się ponownie z zaskakującymi wieściami. To właśnie od niej Jessica dowiaduje się o Ulyssesie i pomimo tego, że decyduje się pomóc swojej przyjaciółce w ustaleniu, czy wszystkie jego wizje są prawdziwe, Spider-Woman nie staje po stronie Captain Marvel. Sytuację pogarsza śmierć jednego z jej przyjaciół z rąk innego przyjaciela – co spowodowane było właśnie wizją młodego Inhumana.

Przez dwanaście numerów przewija nam się sporo postaci. Mamy nie tylko główną bohaterkę wraz z jej synem, Gerrym, ale również dwójkę już wspomnianych przyjaciół. Urich i Gocking odciągali Jess od walki, kiedy ta już wiedziała, że jest w ciąży, ale dalej chciała walczyć z kryminalistami. Ponadto, Gocking jest zreformowanym złoczyńcą i pod wodzą pozostałej dwójki powoli staje się tym dobrym. Nie jest nam dane poznać ojca dziecka panny Drew, ale mogę zdradzić, że dowiadujemy się co nieco na temat ojcostwa w jednym z pierwszych numerów.

Okładka #5: Javier Rodriguez
Okładka #6: Yasmine Putri

Bardzo podoba mi się sposób przedstawienia życia Jessici w trakcie ciąży i po narodzeniu małego Gerry’ego. Można się domyślić, że nie zobaczymy na panelach samych superlatywów. Co więcej, nasze podejście do tematu ciąży u super-heroiny mogło wyglądać tak: „walczyła z tyloma złymi kolesiami, więc ciąża to dla niej zapewne pikuś!”. Ciąża może i tak, ale wychowanie dziecka okazuje się być dla Jessici zadaniem trudnym, ale jednak nie niewykonalnym. Tu muszę pogratulować scenarzyście.

Właśnie. Za scenariusz wszystkich dwunastu numerów odpowiada Dennis Hopeless. Jak już wspomniałam wyżej, odwalił on kawałek dobrej roboty przy opisywaniu macierzyńskich doświadczeń głównej bohaterki. Nie zawiódł również przy pierwszoosobowej narracji i dialogach z innymi występującymi postaciami. Komiksy czytało mi się bardzo lekko, pomimo ważnych tematów, które były wspominane na stronach. Kolejny plus dla scenarzysty za dynamikę pomiędzy Jessicą a Carol. Widać było, że są one sobie bardzo bliskie i zbudowały między sobą zaufanie, które później zostaje wystawione próbę.

Okładka #7: Yasmine Putri
Okładka #8: Javier Rodriguez

Strona artystyczna komiksu wyszła spod ołówka i kredek Javiera Rodrigueza oraz tuszu Alvaro Lopeza, z wyłączeniem dwóch numerów, które wchodzą w skład eventu Spider-Women. Na początku trudno mi się było przekonać do kreski pana Rodrigueza. Twarze postaci wyglądały miejscami przekomicznie, niczym karykatury lub rysunki wykonane przez kogoś niewprawionego w boju. Przeczytanie dziesięciu numerów ma jednak to do siebie, że prędzej czy później przyzwyczaiłam się do stylu Rodrigueza i przestało mi to przeszkadzać.

Nie mogłam się za to nacieszyć widokiem kreski Joelle Jones i kolorów Rachelle Rosenberg, które współpracowały przy zeszytach #6 i #7. Duet ten jest mi już znany z serii Mockingbird i muszę przyznać, że tę krótką przerwę od rysunków stałego artysty Spider-Woman przywitałam z uśmiechem. Rosenberg jak zwykle nie zawiodła z doborem palet kolorów do każdej ze scen, a kreska Jones jest tak samo miła dla oka, co kreska naszej rodaczki, Kasi Niemczyk. Po raz kolejny przekonałam się, że żeńska część artystycznego departamentu Marvela wie najlepiej, jak przedstawiać super-heroiny.

Okładka #9 + #10: Javier Rodriguez

Kończąc, mogę dodać tylko tyle, że nie spodziewałam się, aby któryś z Pajęczaków tak mnie zaintrygował. Nie jestem wielką fanką ani Spider-Mana, ani Spider-Gwen, czy jeszcze innego bohatera związanego z pająkami, ale ta seria o Jessice Drew sprawiła, że chcę się bardziej zagłębić w jej poprzednie komiksy, tak samo, jak w te przyszłe. Nie ma więc co czekać, tylko nadrabiać zaległości (albo zacząć czytać!), bo matczyno-super-bohaterskie przygody Spider-Woman dopiero się zaczynają.

Okładka #11 + #12: Javier Rodriguez

9 paź 2016

"Ktoś się zbliża." - recenzja "Civil War II: Ulysses" #1-6 (2016)

Civil War II małymi krokami zbliża się do końca. Oprócz głównej serii, serii pobocznych oraz tych jeszcze bardziej pobocznych, fani otrzymali prequel. Civil War II: Ulysses, bo to właśnie o tym komiksie traktuje ta recenzja, nie jest tym, o czym myślimy. Nie pokazuje, jak nastolatek, który skłóca wszystkich super bohaterów, zyskuje swoje moce. O tym dowiadujemy się z dosłownie kilku paneli całkiem innego komiksu. O czym więc jest ta seria?

Wykonanie: Jefte Palo 

Dla niewiadomków: Ulysses zyskuje swoje moce, kiedy Mgła Terrigen dociera do jego liceum. Zostaje on zamknięty w kokonie, a po uwolnieniu się, na pierwszy rzut oka nie widać u niego żadnej zmiany. Koleżanka, na którą również podziałała mgła, nie miała tyle „szczęścia”; jej przemiana wywołuje przerażenie wśród wszystkich obecnych przy jej uwolnieniu. Co się dzieje z Ulyssesem po opuszczeniu kokonu? Tą właśnie historią zajmuje się prequel do całego eventu.

Ulysses przewiduje nadchodzące katastrofy. Jego dar polega nie tylko na przewidywaniu; nastolatek odczuwa wszystko tak, jakby w tym uczestniczył. Jak można się domyślić, młody Inhuman nie jest w stanie nad wizjami zapanować, przejmują one nad nim kontrolę, a on sam na początku nie potrafi odróżnić ich od rzeczywistości. Z pomocą przychodzi mu Medusa, królowa Inhumans, kiedy ten wiedziony swoimi omamami błądzi po lesie.

Wykonanie: Jefte Palo 

Cała seria składa się z sześciu numerów. Ich akcja rozgrywa się na przełomie jednego, góra dwóch dni. Ulysses zostaje oddany pod opiekę Karnakowi, który rezyduje w Wieży Mądrości (ang. Tower of Wisdom). Ma się on od niego nauczyć kontroli nad swoimi mocami, a Karnak, postanawia go trochę wystraszyć, na samym początku. W trakcie wycieczki po Wieży, młody jasnowidz poznaje innych rezydentów, z których zdecydowana większość nie wygląda dla niego zachęcająco. Później jego mentor prowadzi  go do jego „pokoju” – celi z prostą pryczą i dwoma wiadrami.

Ulyssesowi wcale nie podoba się taki rozwój sytuacji. Jest on wystraszony, nie tylko samym miejscem, ale i Karnakiem, którego mocą jest odnajdowanie słabości we wszystkich i wszystkim, co go otacza. Właśnie w tej celi, podczas ich wymiany zdań, nastolatek ma wizję – widzi, jak w Oregonie zderzają się ze sobą dwa pociągi i giną dziesiątki ludzi. Mówi o tym Karnakowi, a ten w odpowiedzi zamyka go w celi. Przerażony Ulysses nie wie jednak, że jego mentor idzie się sam przekonać, czy wizje nowego Inhumana nie są tylko omamami.

Wykonanie: Jefte Palo 

Bohaterów w serii nie ma zbyt dużo. Mamy tu Ulyssesa – nastolatka, który jest przerażony swoimi mocami. Nie wie, jak to wpłynie na jego dalsze życie, pomimo wizji przyszłości. Jego zagubienie i strach wzrastają, kiedy Medusa oddaje go w ręce Karnaka, który nie wydaje się zbyt przyjazny. Sytuację pogarsza fakt, że starszy Inhuman robi wrażenie niezainteresowanego mocami chłopaka. Karnak jest postacią intrygującą. Jego moc sprawiła, że nabył on niejaką obojętność wobec otaczającego go świata. Pomimo tego przyjmuje do swojej wieży Inhumans, którzy po przemianie nie mogą znaleźć swojego miejsca na świecie.

Jest wśród nick Lock, który w jednej ręce ma dziurę, a na środku drugiej szósty palec. Kiedy ten palec przechodzi przez dziurę w dłoni i owija się wokół rąk, zamyka on drzwi przed wszystkimi i wszystkim. Tongue z kolei to dziewczyna, która zamiast twarzy ma wielki otwór gębowy, z którego wyłania się język o nieokreślonej długości z ustami na czubku. Posiada ona tylko jeden zmysł – smak, który jest tak wysoko rozwinięty, że zastępuje jej wszystkie inne zmysły.

Wykonanie: Jefte Palo 

Za scenariusz całej serii odpowiada Al Ewing. Zajmuje się on seriami Ultimates i New Avengers, a na swoim koncie ma między innymi Loki: Agent of Asgard. Rozłożenie całej historii na sześć numerów według mnie było bardzo dobrym posunięciem. Dzięki temu bliżej przyjrzeliśmy się głównemu bohaterowi, jak on sam reaguje na swoje nowe moce i jak chciałby je wykorzystać.

Wraz z Ewingiem nad stroną wizualną komiksu czuwał Jefte Palo. I tu będę się rozpływać nad wykonaniem oraz sposobem wykorzystania paneli. Kreska, jak i użycie kolorów jest dosyć proste. Nie widzimy jakiegoś strasznie skomplikowanego cieniowania, czy zawiłych i dokładnych rysów twarzy. Za to użycie paneli oraz kadrów bardzo mi zaimponowało. Na stronie nie znajdziemy więcej niż trzy panele (choć trafiają się wyjątki). Co mi się bardzo spodobało, to fakt, że używano jednego kadru kilka razy pod rząd, zmieniając małe szczegóły albo po prostu dymki wypowiedzi. Nie spotkałam się z tym wcześniej i takie użycie kadrów trafiło w moje gusta.

Wykonanie: Jefte Palo 

Civil War II: Ulysses to komiks, który podobno robi za prequel do całego wydarzenia. Moim zdaniem jest on historią, która może zostać luźno podpięta pod główną akcję, ale równie dobrze da sobie radę jako samodzielna seria. Nietrudno jest ją wpasować w timeline całego eventu. Muszę za to przyznać, że z całej serii najbardziej spodobało mi się właśnie inne podejście do komiksowych paneli. Komiks polecam wszystkim, z nadzieją, że recenzja raczej Was zachęciła niż zniechęciła.

Okładki wykonał: Francesco Francavilla