Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Non Stop Comics. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Non Stop Comics. Pokaż wszystkie posty

1 paź 2018

Krew się przebudziła. - "Monstressa" Tom 2 - Krew


W pierwszym tomie niesamowitej Monstressy od Sany Takedy i Marjorie Liu, Maika Półwilk wraz z Kippą i kocim nekromantą Renem wyruszyła w podróż, której celem jest odkrycie prawdy o niej samej. Opowieść przedstawiona w niesamowicie dokładny i przemyślany sposób ma swoją kontynuację w tomie drugim pt. Krew. Przed Maiką i jej kompanami jeszcze sporo przeszkód zanim dowiedzą się, co siedzi w jej wnętrzu i czemu tam się w ogóle znalazło.


Maika, Kippa i Ren docierają do starego domu głównej bohaterki, Thyrii. Tam odkrywają, jaki jest dalszy cel ich podróży i spotykają starych przyjaciół oraz wrogów. Wyspa Kości, bo to właśnie tam Maika udaje się po odpowiedzi na temat monstra skrywającego się wewnątrz niej, jest owiana legendami i mgłą, w której giną nawet najodważniejsi. Determinacja młodej Półwilk jest jednak o wiele silniejsza niż strach.

Monstressa nadal pozostaje jednym z najlepszych komiksów wydawanych w Polsce z wydawnictwa Image. Opowieść Liu i Takedy oraz świat, w którym jest osadzona są niesamowicie dokładnie przemyślane i przedstawione. Pomiędzy kolejnymi kadrami i podróży Maiki do prawdy, dowiadujemy się coraz więcej o uniwersum Monstressy, a jest to świat niezwykle ciekawy, choć tak samo nieprzyjazny co przepiękny.

Wykonanie: Sana Takeda

Na plus zasługuje również rozwinięcie wątku monstra żyjącego w Maice. Nie jest już dla nas tak dużą zagadką, jak na końcu pierwszego tomu. Wraz z nim przeglądamy jego wspomnienia, dzięki czemu dowiadujemy się o nim coraz więcej, tak samo jak sama Maika. Poznajemy jego imię, w jaki sposób został powiązany z Cesarzową-Szamanką, jak trafił do świata Monstressy wraz ze swoimi siostro-braćmi. Oraz jak straszliwej zbrodni dopuścił się krótko po przybyciu.

Rysunki Sany Takedy nadal zapierają mi dech w piersiach. Są bardzo skrupulatne i dopracowane w niemal każdym detalu. Mogę sobie jedynie wyobrazić, ile pracy zajmuje jej jeden kadr, całe strony i zeszyty. Pod tym względem strona graficzna dorównuje scenariuszowi, który jest tak samo dopracowany w każdym, nawet najmniejszym detalu. Nic więc dziwnego, że Monstressa ma na koncie nagrody Eisnera.

Wykonanie: Sana Takeda

Komiks Sany Takedy i Marjorie Liu to pozycja, moim zdaniem, obowiązkowa na półce każdego komiksiarza. Monstressa nie jest jednak komiksem, który poleciłabym ludkom dopiero wchodzącym w świat powieści graficznych. Krew tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że jest to komiks wymagający czasu przy lekturze, ale również wyjątkowo toporny w odbiorze, zarówno w stronie graficznej jak i scenariuszu.


Autorka okładki: Sana Takeda

11 wrz 2018

Jak nie wiadomo o co chodzi... - "The Black Monday Murders" tom 1 i 2

Szczerze powiedziawszy nie do końca znam się na ocenianiu komiksów. Niewiele mam również wspólnego z finansami i ekonomią, może poza tym, że jak każdy pracujący człowiek czekam z niecierpliwością na kolejną wypłatę. A tutaj trafiło mi się kombo, nie byle jakie w dodatku.


The Black Monday Murders spod pióra Jonathana Hickmana to historia, której głównym mottem jest zarabianie, władza i stwierdzenie, że właśnie pieniądz rządzi światem. Przeciętnego Kowalskiego od zawsze kusiła wizja bogactwa, trzymania w garści innych, choćby tylko dlatego, że na jego koncie znajduje się liczba z większą ilością zer na końcu. Dostanie się do tak elitarnej grupy nie jest proste, a to co czeka na końcu tej drogi nie zawsze jest świetlaną przyszłością, gdzie siedzi się w wygodnym skórzanym fotelu i podpisuje papierki.

Jedną z głównych oś fabularnych, która najprawdopodobniej zwiąże w całość wszystkie wątki jest śledztwo, do którego zostaje przydzielony detektyw Theodore Dumas. Czarnoskóry mężczyzna pojawia się na miejscu zbrodni, gdzie w rytualny sposób zamordowano Daniela Rotschilda, członka potężnej organizacji Cain-Kankrin. Na skutek niespodziewanego odejścia bohatera, do Nowego Jorku powraca jego siostra Grigoria wraz z tajemniczą towarzyszką Abby.

Wykonanie: Tomm Coker

Droga ku prawdzie i odkryciu co stało się z Danielem to nie lada wyzwanie dla detektywa. Pomocnym jest mu profesor Gaddis, który swoje już przeżył i niejedno widział. Dorzucić można do tego korzystanie z tych mniej konwencjonalnych sposobów... I tak, mam na myśli magię. Dlaczego po akurat ten rodzaj działań się pojawia? Ano dlatego, że największym złem jest Mammon – swego rodzaju bóg wraz ze świtą pełną demonów i diabłów. Owy bóg jest przyczyną krachów na giełdach, chociaż czy aby na pewno...?

Nieukrywaną zaletą całości jest pomieszanie świata biznesu, wydawałoby się mocno stąpającego po ziemi z mistycyzmem, wręcz okultyzmem i czarną magią, tak bardzo daleką od baśniowych wróżek. Scenariusz, za który odpowiedzialny jest Hickman wydaje się być dobrze przez niego kontrolowany. Przedstawiona żądza krwi, konieczność poświęcania ofiar, obnażanie przy tym ludzkiej chciwości, pragnienia zemsty, egoizmu i zuchwałości napawa wręcz lękiem.

Wykonanie: Tomm Coker

Świetnym przerywnikiem są retrospekcje. Raz, że odkrywają przed czytelnikiem kolejne karty i zdradzają przyczyny aktualnych wydarzeń, a dwa, są wstawiane w odpowiednim miejscu. Opowieści sprzed lat pozwalają zrozumieć zachowanie bohaterów, poznać ich motywację i pokazać, że są jeszcze mroczniejsi niż mogło się zdawać na pierwszy rzut oka. Druga świetna rzecz, która jest przerywnikiem także od kolorowych kadrów to zapiski rozmów, karty z dziennika lub maile postaci. Co ciekawe, acz grające odbiorcy na nosie, jest markowanie ma czarno wyrazów, zdań, czasem nawet całych akapitów tekstu, które z pewnością były kluczowe. Drażni to okropnie, powodując jednocześnie uśmiech, bo to nic innego jak spryt twórców, zachęcający do bycia częścią akcji komiksu.

Dopełnieniem jest oprawa wizualna. Zaczynając od okładek, które w zasadzie nie zdradzają zbyt wiele, ale za to wewnątrz... Oj, tam to się dopiero dzieje. Dosłownie wszystko – kolory, cieniowanie, kadry, kreska, które są dziełem Tomma Cokera oraz Michaela Garlanda zamyka całość w klimacie noir i to w najlepszym tego słowa znaczeniu. Stonowane, ciemne barwy, detale, niesamowicie przedstawione twarze postaci i ich mimika, która - zazwyczaj – nie jest obliczem demonów z samego dna piekła to kolejne plusy serii. Owszem, w pewien sposób są niepokojące, ale to jest ten niepowtarzalny klimat komiksu.

Wykonanie: Tomm Coker

Są w sumie tylko dwie rzeczy, które nie do końca mi się w tym wszystkim podobają. Pierwszą z nich jest moja nieznajomość tematu. Czy jeśli nie do końca ogarniasz finanse będziesz mieć trudności w czytaniu? Może tak być, nie będę oszukiwać. Twórcy i na to znaleźli rozwiązanie, bo pomiędzy poszczególnymi wątkami pojawiają się wyjaśnienia dotyczące bohaterów, organizacji czy szkół, ale po sobie wiem, że po zapoznaniu się z nimi pewnie większość wyleci mi z głowy. Zmusza to do ponownego kartkowania komiksu lub gromadzenia pewnych informacji gdzieś na boku, by w razie czego mieć je pod ręką.

Druga sprawa, ze względu na magię pojawia się całkiem nowy i obcy język oraz oznaczenia, które choć robią wrażenie, zmuszają jednak do ich zapamiętywania. Układ i wygląd znaków są ważne, a to kolejna rzecz, która nie od razu zapada w pamięć. Z jednej strony detal, który zachwyca, z drugiej lekko kłująca szpilka w boku, jeśli nie zostanie po przeczytaniu od razu w głowie.

Wykonanie: Tomm Coker

Non Stop Comics wzięło się za The Black Monday Murders krótko po premierze oryginału. Można czuć się rozpieszczonym, zwłaszcza że nasze rodzime wydanie nie jest w niczym gorsze od tego z zachodu. Wkład wydawnictwa należy nagrodzić brawami. The Black Monday Murders jest nadal tworzone, czekanie na kolejne części będzie wnerwiające, ale z tym nie można nic zrobić. Faktem jest, że ten tytuł poza czymś nowym na rynku oferuje cudownie wykreowany świat i klimat rodem ze starych filmów noir, ale z nowoczesną nutą.


Autor okładek: Tomm Coker

Autorka recenzji: Chemical House

17 sie 2018

Już nie muszę się bać. - "Wbrew Naturze. Tom 2 - Polowanie"


W październiku 2017 dzięki wydawnictwu Non Stop Comics mogliśmy zobaczyć, jak wygląda świat kontrolowany pod każdym względem, nawet od strony statusu związku. Wbrew Naturze, bo to ten komiks właśnie przedstawia tak nieprzyjazną wizję świata, w drugim tomie, Polowanie, pokazuje nam, co i kto stoi za tą kontrolą oraz jak to się ma do naszej głównej bohaterki, kochanej Leslie.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Oskarżona o zabójstwo dwójki swoich najlepszych przyjaciół, Leslie zmuszona została do zejścia w podziemia. Sytuacja nie należy do najlepszych, kiedy dodamy do tego fakt, że nasza świnka została opętana przez ducha prastarego bóstwa, które chce przejąć nad nią kontrolę w imię miłości do niej (a raczej do nieżyjącej już postaci, do której jest zdumiewająco podobna). Leslie trafia jednak w ręce sojuszników, którzy chcą jej pomóc pozbyć się ducha i wyciągnąć ją z tak beznadziejnej sytuacji. Zwyczajowo, nie wszystko idzie po ich myśli.

Mirka Andolfo w drugim tomie swojego autorskiego komiksu wpycha nas jeszcze bardziej w dystopijny świat antropomorficznych bohaterów. Tu już nie chodzi tylko o kontrolę nad obywatelami; w Wbrew Naturze: Polowanie stawka wzrasta niesamowicie wysoko. Nie chodzi tylko o biedną, zagubioną Leslie, która staje przed szarą rzeczywistością, gdzie państwo wybiera dla ciebie partnera. Okazuje się, że za taką polityką stoją wyznawcy starych bóstw, a ich intencje nie są czyste.

Wykonanie: Mirka Andolfo

W Polowaniu przygoda Leslie i jej sprzymierzeńców obiera jasny dla nas kierunek. Jak można przewidzieć, chodzi o losy całego świata. Cała historia od samego początku należy raczej do tych przewidywalnych, ale nie zawsze jest to minusem. Przy Wbrew Naturze bawiłam się całkiem dobrze, a to, że zakończenie drugiego tomu można było całkiem szybko przewidzieć tylko leciutko działa na jego niekorzyść.

Więcej zastrzeżeń mam do samej Leslie. Odniosłam wrażenie, że w drugiej odsłonie jej wielkiej przygody nasza urocza świnka została „zdegradowana” na samym początku do typowej damy w potrzebie. O ile można zrozumieć, że cała sytuacja ją przytłacza, po pierwszym tomie nie spodziewałam się, że Leslie może być aż taką histeryczką; a miejscami właśnie takie wrażenie sprawiała.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Wątek kontroli nad związkami obywateli nadal stanowi jedną z mocnych stron tej opowieści. W Polowaniu jest mu poświęcone o wiele mniej czasu ze względu na wątek związany z opętaniem Leslie przez pradawnego ducha białego wilka, który nawiedza ją snach. Tym razem Andolfo przedstawia nam, jak wyglądają terapie konwersyjne osób, które zakochały się w osobniku innego gatunku albo tej samej płci. A jeśli w grę wchodzi osobnik tego samego gatunku i tej samej płci… nie ma ratunku.

O stronie graficznej nie ma się co zbytnio rozpisywać, bo tylko powtórzyłabym to, co napisałam w recenzji tomu pierwszego. Andolfo świetnie radzi sobie z pokazaniem seksapilu, ale nie w nachalny i seksistowski sposób. Jej postaci są również bardzo ekspresyjne, a kadry ze scenami pościgów czy walki dynamiczne i czytelne, co nie zawsze idzie w parze.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Cóż można więcej napisać? Wbrew Naturze: Polowanie to komiks lekki i ciekawy, szczególnie dla tych, których ciekawi połączenie polityki i mistycyzmu. Dla mnie ten komiks pozostanie na liście must have’ów przede wszystkim ze względu na polityczne wątki, które niebezpiecznie nie są wcale tak zaskakujące biorąc pod uwagę sytuację nie tylko na naszej rodzimej politycznej arenie. I nie będę kłamać, postaci Andolfo są nadzwyczaj śliczne.


Autorka okładki: Mirka Andolfo
_______________________

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


18 lip 2018

Wy tylko obiecanki cacanki i łapu capu! - "Giant Days" tomy 3 i 4


Kiedy skończy się studia przychodzi do głowy tylko jedno słowo: nareszcie. Lata wkuwania tylko przed egzaminami, użerania się z systemem zapisów na zajęcia czy paniami z dziekanatu, jak również i z wykładowcami… To wszystko się kończy i przychodzi jako taka wolność. To jest coś, co czeka Susan, Daisy i Esther, ale jeszcze trochę będą musiały przecierpieć, ponieważ za nimi dopiero pierwszy semestr.

Wykonanie: Max Sarin

Dwa kolejne tomy przygód przekochanych przyjaciółek z Giant Days przynoszą nam jeszcze więcej humoru i absurdów towarzyszących studenckiemu życiu. Esther odkrywa w sobie całkiem niezłe pokłady tysięcy słów, które wylewa z siebie w jeden wieczór. Daisy nie przestaje być przekochaną przyjaciółką dla niej i Susan, a panna Ptolemy za to wpada w wir wyborczych przygotowań.

Nie braknie też przygód postaci z drugiego planu. Ed Gemmel próbuje poradzić sobie ze swoją miłością do panny de Groot, odkrywa uczelniany skandal, który doprowadza do zamknięcia gazetki, której jest częścią oraz przeżywa chwile grozy po swoim pierwszym razie. McGraw za to zostaje zepchnięty na dalszy plan przez Susan. Cała piątka staje jednak przed wielkim wyzwaniem; początek drugiego semestru oznacza, że za niedługo do akademika zaczną wprowadzać się nowi pierwszoroczni. Trzeba więc znaleźć lokum poza kampusem dla każdej z grup, a to wcale nie będzie łatwe zadanie. Co wybrać: starszą panią bardzo oddaną Jezusowi, czy słuchających reagge dilerów marihuany?

Wykonanie: Max Sarin

Giant Days: Bycie Miłą Nic nie Kosztuje oraz Przepraszam, że Cię Zawiodłam jeszcze bardziej utwierdzają mnie w przekonaniu, że to jedna z lepszych wydawanych na polskim rynku powieści graficznych. John Allison niesamowicie dobrze radzi sobie z przedstawianiem niby codziennych dla studentów sytuacji w całkiem niecodzienny sposób. Niemal każda z przygód opisanych w kolejnych tomach jest przerysowana i wyolbrzymiona, zupełnie jakbyśmy patrzyli na cała historię oczami naszych bohaterek. I to jest niesamowicie wciągające!

Giant Days jest chyba pierwszą historią w mojej dość już długiej karierze czytelniczej, kiedy jestem w stanie utożsamić się z każdą z głównych bohaterek. Ba, jestem w stanie również stwierdzić, że miejscami byłam jak ten biedny Ed Gemmel. Jeśli rozdzielić mnie na trzy różne osoby, to – mam wrażenie – wyszłyby ze mnie taka dramatyczna gotka Esther, kochana i niewinna Daisy oraz pesymistyczna i cyniczna Susan. Może to właśnie dlatego komiks ten tak bardzo mi się podoba.

Wykonanie: Max Sarin

W tych tomach oprawą graficzną zajął się już tylko i wyłącznie Max Sarin. Poziom z poprzednich dwóch został jak najbardziej zachowany, ale cieszy mnie, że Lissa Tremain jest obecna chociaż dzięki okładkom do każdego zeszytu, które możemy podziwiać na koniec tomików. Prostota rysunków i kolorów nadal jest utrzymywana, co tylko dodaje uroku scenariuszowi, który nie jest skomplikowany. Giants Days  ma być proste i ma bawić i dzięki tej prostocie w warstwie wizualnej bez problemu to osiąga.

Wykonanie: Max Sarin

Nie ma się co więcej rozpisywać. Giant Days po prostu trzeba przeczytać i mieć na półce chociaż pierwsze dwa tomy. Jeden z przygodami Esther de Groot, Daisy Wooton i Susan Ptolemy to zdecydowanie za mało. Z resztą, gwarantuję Wam, że na dwóch tomach się nie skończy, bo tych trzech dziewczyn nie sposób nie polubić w ich niezdarności i skłonnościach do dramatyzmu (Esther zdaje się tym zarażać). Ten komiks naprawdę warto mieć, a Non Stop Comics naprawdę pokazuje, że prześlicznie wydany komiks nie jest wcale trudnym zadaniem.


Okładki: Lissa Tremain
_______________________
Za egzemplarze recenzenckie dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


5 kwi 2018

Wiatr, potwory w oddali, insekty... - "Oblivion Song. Pieśń Otchłani" Tom 1


Możecie mnie nazwać ignorantką, ale nazwisko Kirkmana nigdy nie wzbudzało we mnie zainteresowania. Wiem, kim ten człowiek jest i o jego zasługach dla komiksu, wiem też, że to on odpowiada za takie tasiemce jak The Walking Dead czy Outcast: Opętanie (oba wydawane przecież w Polsce). I tyle. Jego najnowsze dzieło, Oblivion Song, zmotywowało mnie do zmiany nastawienia. Czemu?

Szkic: Lorenzo De Felici  | Kolory: Annalisa Leoni

Po pierwsze, Oblivion Song to wciągająca opowieść łącząca motyw postapo z science-fiction. Dziesięć lat temu w niewyjaśnionych okolicznościach centrum Filadelfii zostało przeniesione do innego wymiaru, zabierając ze sobą życia 20 tys. ludzi. W jego miejsce pojawiło się 30 mil kwadratowych terenu wyjętego żywcem z nieprzyjaznego, groźnego świata, Oblivion. Ocalali walczą w tym nowym świecie o przetrwanie. Ci w naszym świecie podróżują między dwoma wymiarami, próbując uratować swoich i dojść prawdy, jak do wszystkiego doszło. Kierownikiem wszystkich wypraw jest Nathan Cole.

Sama nigdy nie byłam specjalnie zafascynowana motywem postapo, ale potrafię docenić dobrze rozpisaną historię z takim motywem, co nie każdemu się udaje. Tutaj mamy pokazane dwie strony medalu, jakim jest właśnie życie post-apokaliptyczne. Z jednej strony jest zagrażający życiu świat, w którym trzeba codziennie walczyć o przetrwanie; albo się przystosujesz do jego zasad, albo zginiesz. Z drugiej strony mamy nasz świat – nienaruszony, przyjazny (co zależy tylko i wyłącznie od nas).

Szkic: Lorenzo De Felici  | Kolory: Annalisa Leoni

Po drugie: właśnie spojrzenie z tej drugiej strony najbardziej mi się spodobało. Jak ludzie mogą żyć dalej po takiej tragedii? Jak radzą sobie ze stratą bliskich? Okazuje się, że ludzie to tylko ludzie. Powoli przechodzą nad tym do porządku dziennego. Pracują, płacą rachunki, rodzą i wychowują dzieci. Stawiają pomniki ofiarom tragedii, w każdą rocznicę je odwiedzają i zostawiają ślad. Tylko niektórzy wciąż myślą o tych, którzy w Otchłani utknęli, chcąc ich uratować. Potwory z Oblivion to jednak nie jedyne zagrożenie dla ocalałych.

Minusem komiksu jest przewidywalność, ale w dzisiejszych czasach trudno jest zaskoczyć czytelnika. Schematy, których używa Kirkman możemy rozpoznać już od pierwszych stron komiksu, co niektórym może troszkę zepsuć lekturę. Nie zmienia to jednak faktu, że scenariusz Kirkmana jest mocny pod każdym innym względem – worldbuilding, postaci, odpowiednie tempo historii czy cliffhanger na końcu tomiku.

Szkic: Lorenzo De Felici  | Kolory: Annalisa Leoni

Po trzecie – strona wizualna. Za oprawę graficzną Oblivion Song odpowiadają Lorenzo De Felici (rysunki) i Annalisa Leoni (kolory). Duet bardzo dobrze obrany do klimatu scenariusza Kirkmana; rysunki De Felici są dynamiczne, co widać przy scenach walk i pościgów potworów. Świetnie również wyszły krajobrazy, zarówno Otchłani jak i ziemskie. Leoni z kolei odwaliła kawał bardzo dobrej roboty kolorując jego szkice. Otchłań od samego początku nie wzbudza w nas dobrych emocji właśnie dzięki jej kolorom; palety ciemnych odcieni zieleni czy granatu, które kontrastują z czerwieniami i mocnymi różami czy bielami potworów i grzybów porastających zarówno okolicę jak i organizmy żywe. Przecudnie okropne.

Szkic: Lorenzo De Felici  | Kolory: Annalisa Leoni

Oblivion Song po pierwszym tomie zapowiada się bardzo dobrze. Kirkman stworzył ciekawą opowieść, z postaciami, w których widzimy potencjał do rozwoju dalej. Szkoda, że na tom drugi trzeba nam będzie trochę poczekać (w Stanach obecnie zbliża się premiera dopiero drugiego zeszytu L). To zdecydowanie historia, którą będę śledzić; może nie z zapartym tchem, ale na pewno z ciekawością. I Wy też powinniście.


Autor okładki: Lorenzo De Felici
_______________________
Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


27 mar 2018

Egzaminy? Jakie egzaminy?! - "Giant Days" Tomy 1 + 2


Studia to dla niektórych najlepszy czas w życiu. Prawie zero nauki, imprezy, zniżki. Studia to jednak również egzaminy, nad którymi siedzisz całą noc przed godziną sądu, bo po co chodzić na wykłady, skoro notatki dostarczy nam kolega/koleżanka z grupy. Studia to również ludzie, których poznajesz na korytarzach uczelni i akademików. Tak właśnie poznały się Esther, Daisy i Susan, główne bohaterki Giant Days.

Wykonanie: Lissa Tremain

Znajomość tych trzech bohaterek rozpoczęła się w akademiku. Trzy zupełnie różne dziewczyny, które na pierwszy rzut oka zupełnie do siebie nie pasują nawiązują mocną więź. Trio pomaga sobie nawzajem, razem przeżywają wszelkiego rodzaju przygody, przy których nie brakuje im humoru. Dzięki tak różnym cechom każdej z nich, wychodzą cało z niemal każdej niezręcznej sytuacji. W kilku z nich nie obędzie się jednak bez pomocy osób z drugiego planu.

Giant Days to komiks, na który nie wiedziałam, że czekam. Pierwszy tom zakupiłam z ciekawości, trochę poleżał na kupce wstydu zanim po niego sięgnęłam, a kiedy już to zrobiłam, żałowałam, że nie przeczytałam go wcześniej! Tak dobrego humoru w komiksie nie widziałam przez długi czas. To samo tyczy się postaci, zarówno Esther, Daisy i Susan, jak i tych z dalszego planu.

Wykonanie: Lissa Tremain

Scenariuszem zajął się John Allison. Giant Days to moja pierwsza styczność z jego twórczością, ale na pewno nie ostatnia. Postaci wykreowane przez Allisona są prawdziwe, autentyczne i bardzo naturalne. Tak samo jest z dialogami, które ani razu nie wydały mi się dziwne czy nienaturalne. To jest największy (i nie jedyny) plus tego komiksu; można się w niego wczuć do tego stopnia, że wkrótce zaczniemy widzieć siebie gdzieś tam w tle przygód Królowych Dramy, a kto wie, może nawet do nich dołączymy?

Allison genialnie zmieszał w jednym kotle naiwność Esther, niewinność Daisy i cynizm Susan. Te trzy dziewczyny są źródłem śmiechu przez większość lektury, czy to z powodu dram wypełniających życie panny Esther de Groot, zaskakujących dla nauczanej w domu Daisy Wooton codziennych sytuacji, czy okropnie realistycznych wywodów Susan Ptolemy.

Wykonanie: Lissa Tremain

Komiks jednocześnie nie boi się podejmować tematów, które w czasach jego tworzenia dopiero zaczęły być w komiksowym medium przyjmowane. Ostatnia z dziewczyn, Susan, to zatwardziała feministka. Daisy przeżywa pierwsza miłość, zadurzając się w swojej koleżance z zajęć. To z nią pierwszy raz zażywa substancje zakazane, a dzień później mierzy się ze spotkaniem z babcią. Jeśli zaś chodzi o Esther to cały czas mierzy się ona z przedmiotowym podejściem do kobiet.

Oprawa graficzna Giant Days należy do kategorii, które cieszą oko każdym kadrem. Lissa Tremain rysuje każdą kolejną stronę z lekkością, dzięki której komiks czyta się jeszcze chętniej. Prostota wykonania postaci łączy się z niezwykłą ich dynamiką oraz wyrazistością. Emocje wszystkich narysowanych bohaterów są widoczne od razu, a często zdarza się, że są aż nadto czytelne, co tylko dodaje uroku i humoru całej opowieści. W połowie drugiego tomu pałeczkę przejmuje Max Sarin, jednak zmiana jest tak subtelna, że przy pierwszym czytaniu jej nie zauważyłam.

Wykonanie: Lissa Tremain

Moi drodzy, nie ma co owijać dalej w bawełnę, czas przejść do konkretów. Giant Days to komiks tak dobry, że nie sposób go sobie odpuścić. Jeśli jesteście zmęczeni superhero i chcecie czegoś, co oderwie was od szarej codzienności i wywoła u Was śmiech, jest to pozycja dla Was. Oprócz tego, zobaczycie, że te wszystkie szkolne stresy, kiedy przeżywane przez kogoś innego, wcale nie są aż takie straszne. Dla mnie ten komiks to pozycja obowiązkowa, ale ja kocham dobrze napisane postaci i całe historie, gdzie humor nie jest przesadzony. W Giant Days jest go dużo a zarazem w sam raz. Teraz lećcie do księgarni i kupujcie. Nie ma co zwlekać!


Autorka okładek: Lissa Tremain
_______________________
Za egzemplarz recenzencki drugiego tomu dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


22 lut 2018

Tu i teraz to ani tu, ani teraz. "Paper Girls" Tom 2

Podróże w czasie wydają się być bardzo oklepanym tematem. Jest to motyw jednak na tyle ciekawy i na tyle elastyczny, że może zostać wykorzystany przez pisarzy i scenarzystów na różne sposoby. Jedno podejście widzieliśmy w trylogii Powrót do Przyszłości, co innego w zapomnianej już Tajemnicy Sagali czy wreszcie pokazany w Harrym Potterze zmieniacz czasu. Motyw ten został również poruszony przez komiksy. I tak oto dotarliśmy do Paper Girls Briana K. Vaughana (Saga, Runaways) i Cliffa Chianga (Detective Comics, Wonder Woman Vol. 4).

Szkic: Cliff Chiang | Kolory: Matt Wilson

Na początek mały skrót pierwszego tomu: Lata 80. XX wieku. Erin, KJ, MacKenzie i Tiffany rozwożą gazety po małej mieścinie Stony Stream. Podczas jednego ze zwyczajnych poranków, dwie z nich zostają zaatakowane przez dwóch kolesi w dziwnych skafandrach. Dziewczyny w odwecie podążają za nimi. Nie wiedzą jednak, że wplątują się w walkę, która dzieje się w czasoprzestrzeni naszego świata. I że grozi im niebezpieczeństwo.

Drugi tom to perypetie trójki z nich w roku 2016. Mac, Tiff i Erin próbują odnaleźć KJ, która zagubiła się gdzieś po drodze. W poszukiwaniach pomaga im… czterdziestoletnia Erin. Kiedy one podążają za wskazówkami, aby odnaleźć przyjaciółkę w innej części Stony Stream pojawia się kolejna osoba z bardzo odległej przeszłości. Jak to się skończy dla roznosicielek gazet? Czy odnajdą KJ i wrócą do domu?

Szkic: Cliff Chiang | Kolory: Matt Wilson

Vaughan odkrywa przed nami więcej tajemnic, dając nam zero odpowiedzi na pytania z pierwszego tomu. Dostajemy trochę wskazówek, które pomagają nam w zrozumieniu historii, i które wciągają nas jeszcze bardziej. Akcja toczy się dosyć szybkim tempem, nie czułam, że przeczytałam pięć zeszytów, a góra dwa. To jest jeden ze znaków dobrej lektury – nie czujesz przy niej upływu czasu.

Vaughan również pokazuje, że historia nie musi zamykać się w pięciu-dziesięciu numerach. Wprost przeciwnie, dopiero w drugim tomie (numery 6-10) cała historia nabiera tempa, co każe przypuszczać, że w kolejnym czeka nas jeszcze więcej zaskoczeń.

Szkic: Cliff Chiang | Kolory: Matt Wilson

Postaci głównej czwórki dziewczyn również zaczynają nabierać więcej głębi. Zaczynamy im bardziej kibicować w ich pogoni za kolejnymi portalami, z których każdy może je zaprowadzić w inny czas, ale również z powrotem do ich własnego. Przyszłość wydaje się być najbardziej pechowa dla jednej z nich, ponieważ dowiaduje się o swoich losach czegoś, czego nikt z nas nie chciałby usłyszeć.

Wszystkiemu dodaje uroku Kreska Chianga i kolory Matta Wilsona. Paleta kolorów Wilsona jest bardzo bogata, ale górują kolory wprowadzające nas w klimat wcześniej już wspomnianych tajemnic: fiolety wpadające w niebieski czy zielenie przywodzące na myśl obcych. Jednocześnie łączone są one z jaskrawym różem i czerwienią. To w połączeniu dynamicznie narysowanymi postaciami przez Chianga sprawia, ze całość jest bardzo spójna i ma się wrażenie, że niczego w tym komiksie nie brakuje.

Szkic: Cliff Chiang | Kolory: Matt Wilson

Paper Girls  to komiks, z którym na spokojnie można rozpocząć swoją przygodę z tym medium. Jest to również całkiem ciekawa lektura dla starych wyjadaczy, szczególnie tych, którzy pamiętają początki Vaughana na rynku. Jest to również komiks dla tych, którzy lubią ciekawe popkulturowe połączenia; o ile pierwszy tom był porównywany do Stranger Things, o tyle drugi ja porównałabym do skrzyżowania Powrotu do Przyszłości i Goonies.

Plus, nasze polskie wydanie jest naprawdę prześliczne, a tłumaczenie Bartka Sztybora jest perfekcyjne.


Autor okładki: Cliff Chiang

_______________________
Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


29 gru 2017

Najlepsze koty, bestialscy ludzie i... Potwornica. "Monstressa" Tom 1 - Przebudzenie

Zbudowanie własnego świata nie należy do spraw łatwych. Nawet jeśli odsuniemy na bok kwestię różnych języków i po prostu wybierzemy obecnie na świecie używane, pozostaje problem wykreowania mitologii naszej rzeczywistości, zasad nią rządzących czy nawet krajobrazu. Trzeba jeszcze wpisać w ten świat postaci, które porwą przyszłego czytelnika. Tego zadania podjęły się Marjorie Liu i Sana Takeda z ich autorskim komiksem Monstressa. Jak im poszło?

Wykonanie: Sana Takeda

Maika Półwilk jest jedną z Arkanijczyków – hybrydą ludzi i Pradawnych, istot wyglądających jak zwierzęta z cechami ludzkimi i, przede wszystkim, z magią. Poznajemy ją, kiedy jest licytowana przez ludzi. Z licytacji „ratuje” ją cumea, kapłanka Marium. Wkrótce okazuje się, iż Maika właśnie tam chciała trafić. Kapłanki bowiem są pierwszym krokiem do odkrycia przeszłości Panny Półwilk; czemu jej matka musiała zginąć? Co się stało z Maiką przed śmiercią matki? Przede wszystkim jednak, co za monstrum w niej drzemie?

Monstressa wydawana jest z przerwami od 2015 roku przez Image Comics. Tłem dla historii Maiki jest konflikt pomiędzy Arkanijczykami a ludźmi. Główną rolę w konflikcie od strony ludzi pełnią wspomniane już cumea, które żywią się lilium pozyskiwanym ze zwłok tych pierwszych. Ma ono moc uzdrawiania oraz wydłużania życia, a wzmocnione odpowiednią magią nawet przywracanie umarłych.

Wykonanie: Sana Takeda

Liu naprawdę dobrze poradziła sobie z budowaniem nowego świata w konwencji na pograniczu fantasy i horroru. Wklejone w odpowiednich momentach wykłady Profesor Tam Tam (która jest kotką z czterema ogonami) wprowadzają nas w podstawy mitologii świata Monstressy. Poznajemy dzieje każdego z gatunków, jak doszło do powstania Arkanijczyków, jak wyglądała rzeczywistość przed konfliktem oraz czemu on wybuchł. Oprócz tego, główna bohaterka jest postacią bardzo dobrze rozpisaną, z wewnętrznym konfliktem nie ze samą sobą a demonem zamieszkującym jej ciało. Tajemnice otaczające jej młode życie sprawiają, iż czytamy jej przygody i dążenie do prawdy niemalże z zapartym tchem.

Historia ta nie należy jednak do lekkich. Wykreowany przez Marjorie Liu świat, jego mitologia oraz przeszłość, teraźniejszość i przyszłość Maiki sprawiają, że niektórzy mogą się czuć przytłoczeni tym komiksem. Czy działa to na jego niekorzyść? Nie. Bardziej wymagająca lektura nikomu jeszcze nie zaszkodziła. Nie jest to jednak komiks na jeden raz.

Wykonanie: Sana Takeda

Oprawa graficzna jest dziełem Sany Takedy. Wraz z Liu pracowała ona przy X-23 z lat 2010-12. Jej kreska bardzo przypomina te najczęściej widywane w komiksach japońskich. W jej stylu jest jednak coś takiego, co odróżnia go od innych. Detale, z którymi wykonuje ona nie tylko postaci, ale również ich otoczenie nierzadko wprawiały mnie w zachwyt. Pomimo zdecydowanie mrocznej palety kolorów, Takeda ukazała nie tylko brzydotę, ale i piękno świata wykreowanego przez Marjorie Liu.

Polskie wydanie komiksu zrobiło na mnie spore wrażenie. Non Stop Comics jeszcze nigdy mnie nie zawiodło pod względem jakości i oby utrzymywali taki poziom do końca świata i jeden dzień dłużej. Monstressa ślicznie wygląda na półce, jest wydrukowana na bardzo dobrym papierze i aż szkoda jest chować ją pomiędzy inne komiksy, tak przepiękną ma okładkę (również dzieło Sany Takedy).

Wykonanie: Sana Takeda

Monstressa to komiks, który zachwycił mnie zarówno scenariuszem, jak i stroną graficzną. Tak dobrze dobranej pary nie widujemy we wielu opowieściach graficznych. Stworzony przez Liu i Takedę świat na długo z Wami pozostanie, bo nie jest on pozbawiony wad. Ba, jest tak samo pełen prześladowań, bezprawia i brutalności, co nasz. To nie przeszkadza jednak w tym, żeby był on fascynujący; tak samo fascynujący, co historia Maiki Półwilk.


Autorka okładki: Sana Takeda

_______________________
Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.


1 gru 2017

25% podatek dla singli?! - "Wbrew Naturze. Tom 1 - Przebudzenie"

Ciężko jest nam sobie wyobrazić świat, w którym jeśli nie znajdziemy sobie odpowiedniego partnera, jest on nam przydzielony. „Odpowiedni” jest tu słowem kluczem. Wbrew Naturze pokazuje nam, jak wyglądałoby życie z taką zasadą, a w świecie wykreowanym przez Mirkę Andolfo jest ich o wiele więcej. Dodajcie antropomorficzne zwierzaczki do bardzo dystopijnej wizji społeczeństwa i jego funkcjonowania. Tak właśnie otrzymacie Wbrew Naturze: Przebudzenie.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Leslie jest całkiem zwyczajną świnką. Ma pracę (której nie lubi), mieszka z przyjaciółką, i wkrótce skończy dwadzieścia pięć lat. Jest to dla niej kamień milowy, który przyprawia ją o dreszcze strachu. Do tego po nocach śni jej się przystojny biały wilk. W jej świecie bycie z osobnikiem innego gatunku lub tej samej płci jest przestępstwem, abominacją i okropieństwem. Do tego, po ukończeniu ćwierćwiecza, jeśli nie znajdzie sobie sama partnera, państwo zrobi to za nią. Czy może być gorzej? (wstaw gif ze śmiejącym się Jokerem)

Mirka Andolfo zaserwowała nam całkiem sporo zaskoczeń w pierwszym tomie swojej drugiej autorskiej opowieści komiksowej (pierwsza to Sacro/Profano). Największy oczywiście jest na sam koniec, ale ja już wcześniej byłam zachęcona do kontynuacji, na którą jeszcze troszeczkę poczekam. Niby mamy tu „zwyczajną” historię o dziewczynie żyjącej w bardzo nieprzyjaznym miłości świecie, jednak z każdą kolejną stroną przekonujemy się, że ta opowiastka wcale nie jest taka prosta.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Można się pokusić, że Wbrew Naturze zawiera w sobie elementy thrillera. Leslie zostaje wplątana w coś, na co nie ma wpływu. Spotkanie z przydzielonym jej partnerem kończy się krwawym rytuałem. Do tego na drugi dzień nasza bohaterka zostaje oskarżona o zabójstwo swojej współlokatorki/najlepszej przyjaciółki. Okazuje się również, że sny Leslie to nie są tylko sny, a coś o wiele bardziej ciekawszego i przerażającego zarazem. Sny, które wiążą ją z białym wilkiem, i w związku z którymi ktoś ją śledzi.

Te elementy, wymieszane z czymś w rodzaju mitologii, która okazuje się prawdziwa, sprawiają, że Wbrew Naturze jest naprawdę ciekawą pozycją. W pierwszym tomie dopiero poznajemy wykreowany przez Andolfo świat, ale to starczy, żeby wiedzieć, iż nie jest on przyjazny. Na pewno nie dla singli i osób innych niż heteroseksualiści. Bo, sami powiedzcie, podatek dla singli?

Wykonanie: Mirka Andolfo

Oprawa graficzna tomiku, również od Mirki Andolfo, jest… prześliczna. Postaci są rysowane z dozą erotyzmu, który jak najbardziej pasuje do opowiadanej historii. Kolory są raczej utrzymane w odcieniach pastelowych, są jednak wystarczająco nasycone, aby z każdej strony niemal wylewały się strumieniami. Okładka Przebudzenia oddaje bardzo dobrze atmosferę tego, co znajdujemy w środku. Pozostaje mi tylko zachwycać się talentem Andolfo, która odpowiada również za stronę graficzną takich serii jak Bombshells od DC czy Ms. Marvel dla Marvela.

Bardzo podoba mi się styl Mirki Andolfo, zarówno w pisaniu historii oraz tworzeniu opraw graficznych. Brakowało mi tu tylko większej ilości objaśnień wykreowanego świata oraz narracji. Jest to jednak mały minusik, bez którego komiks i tak był czystą przyjemnością.

Wykonanie: Mirka Andolfo

Kończąc nie muszę chyba pisać, że bardzo polecam Wam Wbrew Naturze: Przebudzenie. Nie mogę się doczekać kontynuacji, tego co wyniknie ze snów Leslie, kim okaże się biały wilk, który ją w nich nawiedza oraz czy uda jej się znaleźć miłość swojego życia bez wpadania w problemy z prawem. I nie ma się co oszukiwać, Leslie jest postacią, z którą czuję więź na więcej niż jeden sposób. Muszę wiedzieć, czy jej historia skończy się dobrze.


Autorka okładki: Mirka Andolfo
_______________________
Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Non Stop Comics.