Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Deadpool. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Deadpool. Pokaż wszystkie posty

3 sty 2017

Coś się kończy, coś się zaczyna. "Deadpool: Back in Black" #4-5 (2016)

Wszystko kiedyś musi się skończyć. Deadpool: Back in Black nie jest wyjątkiem. Wraz z piątym numerem nadszedł kres tej serii. Dostaliśmy napakowane akcją dwa ostatnie numery i tu aż pcha się na usta (palce) pytanie: czy jest ono co najmniej zadowalające? To właśnie sprawdziłam.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Na finiszu zeszytu z numerem trzy widzimy, jak naszego bohatera na celownik bierze kolejny wróg Spider-Mana – Kraven The Hunter. W czwórce jesteśmy już świadkami walki pomiędzy Deadpoolem a Myśliwym, którego celem jest... no, upolowanie Pajęczaka. Wilson próbuje mu wytłumaczyć, że ten złapał nie tego kolesia, jednak kiedy wspomina Parkera i mówi o nim w superlatywach, symbiot wpada w szał. Przejmuje nad swoim nosicielem kontrolę, nawet ze sobą rozmawiają. To wszystko w połączeniu z zatrutymi strzałkami Kravena sprawia, że Wade traktuje to jako zwykły sen.

W tym samym czasie, w innej części miasta, Killer Thrill łapie Spider-Mana z jedną intencją – torturowania go, aby ściągnąć do siebie Venoma. Można się domyślić, iż podstęp się udaje, symbiot (wraz z Wilsonem, oczywiście) pojawia się, ale żeby zniszczyć tego, który go odrzucił i pozostawił na pastwę losu. Zdradzę Wam tylko, że w komiksie pojawia się jeszcze jeden z nosicieli Venoma, którego zna chyba większość fanów tego obcego.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Cullen Bunn ponownie pokazał, jak dobrze rozumie postać Wade'a Wilsona. Do tego potrafi napisać całkiem ciekawy scenariusz i rozłożyć go na pięć lekkich, przyjemnie czytających się zeszytów. Akcja, jak przystało na komiksy z lat 80-tych, najbardziej wartka jest na środkowych stronach. Do tego zgrabnie wplecione krótkie przygody w każdym numerze, które nie miały wiele wspólnego z głównym wątkiem (a przynajmniej kilka z nich) i mamy bardzo ciekawie wykonany i napisany mały hołd komiksom sprzed ponad trzech dekad.

Nie będę się rozpisywać zbytnio o oprawie graficznej; to zrobiłam w dwóch poprzednich recenzjach. Muszę jednak dodać, że Venom w kreskówkowym stylu Salvadora Espina w połączeniu z kolorami Ruth Redmond dają dosyć nietuzinkową, zabawną i straszliwą jednocześnie, wersję symbiota. Podobał mi się również sposób, w jaki został on pokazany – zranionego obcego, który nie do końca jeszcze wie, jak poradzić sobie z nowymi dla niego uczuciami.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Minusem komiksu może być miejscami zbyt duża ilość dialogów. Pewnie pomyślcie, że to bez sensu, bo przecież Deadpoolowi nigdy nie zamyka się jadaczka. Czasami jednak miałam wrażenie, że były one lekko przedobrzone. Bez kilku zdań mniej, cała historia nie straciła by sensu, a Wilson dalej pozostał by Najemnikiem z Niewyparzoną Gębą,  tak czy siak.

Muszę również poświęcić kilka słów zakończeniu, którego postaram się Wam nie zdradzać. Jest to jeden z wielu plusów tej historii. To, w jaki sposób Bunn postanowił zamknąć całą serię nie pozostawia miejsca na wyobraźnię, nie pozostawia miejsca na przemyślenia. Jest to jednak jeden z tych przypadków, gdzie to jest kompletnie niepotrzebne.

Wykonanie: Salvador Espin & Ruth Redmond

Back in Black jest tylko dodatkiem do i tak już sporej historii postaci, jaką jest Venom, i doskonale się w tym sprawdza. Do tego otrzymujemy to, czego można się było spodziewać – dużo żartów, sporo absurdu i całkiem niemałą ilość krwi rozbryzgiwanej na kartach serii. Pozostaje nam tylko pomyśleć nad jednym, teraz kiedy znamy już cały origin symbiota na ziemi: czego dokładnie nauczył się i co przejął od Deadpoola?


Okładki #4-5: Salvador Espin & Guru-eFX

30 gru 2016

Kontynuacja hołdu dla komiksu lat 80tych w „Deadpool: Back in Black” #2-3 (2016)

Kontynuujemy przygody duetu Najemnika z Niewyparzoną Gębą i Klyntara w latach 80. W poprzednim numerze dowiedzieliśmy się, że Spider-Man nie był pierwszym Ziemianinem, którego dobrze znany nam obcy spotkał na swojej drodze. Oprócz tego, Venom jest ścigany przez kosmicznych łowców głów. Co na to Deadpool? Tego dowiemy się dziś, bo właśnie przeczytałam kolejne dwa numery Deadpool: Back in Black i mam zamiar Wam co nieco o tym napisać.

Wykonanie: Salvador Espin

Wilson jest świadom, że jego nowiusieńki strój jest tak naprawdę obcym z innej planety. Nie wie niestety, skąd on jest i jak znalazł się na nim, ale nie zaprząta mu to głowy, przynajmniej jak na razie. W drugim numerze serii naszego bohatera, a właściwie bohaterów dwóch-w-jednym, śledzą nie tylko Killer Thrill i jej pomocnicy, ale również i… Black Cat. Deadpool/Klyntar patrolują ulice Nowego Jorku (obserwowani) i natrafiają na inwazję Snarków, których celem jest czwórka dzieci tworząca Power Pack. Pech chce, że kwartet jest akurat na urodzinach koleżanki, ale nie ma się co martwić, bo nasz bohater wkracza do akcji w odpowiednim momencie.

Zeszyt z numerem trzy, jak zapowiedziano na okładce, nie nadaje się dla tych, którzy kochają króliczki. Szczególnie te puszyste i urocze. Do tego Deadpool nadal jest mylony ze Spider-Manem, m. in. przez wyżej już wspomnianą Black Cat, która pomaga mu przy następnym starciu – White Rabbit (w towarzystwie króliczków i z pomocą dwóch wynajętych podwładnych) okrada jubilera ze wszystkich zegarków. W trakcie do wszystkich dołącza Killer Thrill, a najbardziej na tym cierpią biedne i już nie takie słodkie zwierzaczki.

Wykonanie: Salvador Espin

Cullen Bunn mnie dalej nie zawodzi. Dobrze wie, jak podejść do przygód Wade’a Wilsona i Venoma. Małe zagubienie głównego bohatera w sytuacji w jakiej się znalazł, jest ukazane w zabawny i lekki sposób. Śmieszne riposty i komentarze się nie kończą, nawet kiedy Klyntar przejmuje kontrolę. I to mi się najbardziej w tym wszystkim podoba. Brak jakiejkolwiek interakcji między bohaterami nie sprawia, że komiksowi czegoś brak. Bowiem taki duet – pisany przez takiego scenarzystę – zapewnia nam dobrą zabawę i bez tego.

Stroną wizualną dalej zajmuje się Salvador Espin. Jego lekko kreskówkowy styl sprawia, że krew lejąca się na panelach wygląda tak jak powinna w komiksie o Deadpoolu – groteskowo, ale jak najbardziej na miejscu. Komiksowy eighties vibe wprowadzany jest tu przede wszystkim dzięki kolorom. To właśnie one wyróżniają tę serię od innych, nad którymi pracował i nadal pracuje Salva. 

Wykonanie: Salvador Espin

Kolejne dwie części naszej podróży w czasie do lat 80. uważam za jak najbardziej udane. Główna akcja komiksu powoli się przed nami odsłania, a przy okazji przeżywamy wraz Deadpoolem i Venomem całkiem ciekawe przygody. Bo gdzie indziej będziemy mieli do czynienia ze złodziejką o pseudonimie Biały Królik, która rabuje tylko zegarki, a przy tym towarzyszą jej małe króliczki? Tylko w tym komiksie. Czytajcie, bo naprawdę warto.


Autor okładek #2 + #3: Salvador Espin

15 paź 2016

Powrót w czerni, czyli recenzja "Deadpool: Back in Black" #1 (2016)

Deadpoola i Venoma nikomu chyba przedstawiać nie trzeba. Ulubieńcy fanów, którzy na przestrzeni lat, doczekali się kilku swoich solowych serii, tym razem spotykają się w duecie – Deadpool: Back in Black. Od tej dwójki można oczekiwać zarówno kłopotów, jak i zabawy. Próbkę ich przygód, głównie problemów, dostaliśmy w pierwszym numerze serii, który ukazał się na amerykańskim rynku tydzień temu.

O czym jest Deadpool: Back in Black?

Wykonanie: Salvador Espin

Podobno zanim Venom trafił na Spider-Mana miał on krótki epizodzik z Wadem Wilsonem. Tak, dobrze przeczytaliście. Pierwsza osobą, która miała kontakt z symbiontem, nie był Parker. Jak to możliwe, spytacie? Okazuje się, że kiedy w latach 80. Deadpool wylądował w innym wymiarze, miał on kontakt z Venomem (który wtedy jeszcze nie miał imienia) myśląc, iż jest to jakiś nowoczesny czarny strój specjalnie dla niego. Wyczuł jednak, że jest z nim coś nie tak i wycofał się, zanim Klyntar przejął nad nim kontrolę.

Pierwszy numer komiksu zaczyna się w kościele, gdzie Peter przy pomocy głośnego dzwonu pozbywa się symbionta. Parker jest gotów umrzeć, aby obcy nie przejął nad nim znowu kontroli. Jednak Peter nie wie o tym, że Venom nabył lekko wypaczoną zdolność odczuwania ludzkich uczuć. Ratuje on Parkera, prawie przypłacając to własnym życiem, po czym pozostaje w kościele, gdzie nabiera sił - jednak spokój Venoma nie trwa długo; poszukując go, na Ziemię dociera inna rasa obcych, którzy lubują się w sianiu spustoszenia. Wtedy Venom ucieka, a jego instynkt prowadzi go prosto do Najemnika z Niewyparzoną Gębą.

Wykonanie: Salvador Espin

Oprócz Wilsona i znanego nam wszystkim Klynatra, w numerze pojawia się również Machine Man, który w tym zeszycie wraz z Deadpoolem tworzy duet podczas wykonywania misji. Nie licząc Parkera, sam Venom styka się również ze sprzątaczem w kościele, któremu ratuje życie podczas ataku wyżej już wspomnianych obcych na świątynię.

I tu zaczyna być ciekawie, bo w pogoń za symbiontem rusza Killer Thrill wraz z dwoma swoimi pomagierami: Guzzem i Coldwarem. Jaka to rasa obcych?  Tego nie wiadomo. Killer Thrill jest znana z solowej serii Drax, gdzie walczyła przeciwko zielonemu Strażnikowi. Kim jest? Łowczynią głów i kosmiczną piratką. Czego chce od Venoma? Tego dowiemy się zapewne w następnych numerach.

Wykonanie: Salvador Espin

Scenariusz do serii spisał Cullen Bunn, który ma całkiem duże doświadczenie w pisaniu przygód Wade'a Wilsona. Odpowiada on również za wspomnianą już serię Drax, Uncanny X-Men czy Civil War II: X-Men. Nie mam wątpliwości, że jest to właściwy człowiek na właściwym miejscu. Urzekł mnie sposób, w jaki podszedł on do tej serii. Bunn wrócił do „starego” stylu – w prawie każdym panelu tłumaczy nam za pomocą postaci, lub po prostu okienek narratora, co się dzieje. Spotkałam się z tym po raz pierwszy podczas czytania Tales of Suspense, gdzie mnie to rozśmieszyło, ale i urzekło. Odczułam więc pewnego rodzaju sentyment, kiedy zobaczyłam powrót do tego stylu w 2016 roku.

Za kreskę i kolory odpowiada z kolei Salvador Espin, który zajął się również główną okładką pierwszego numeru. Nie mam się do czego przyczepić. Kreska Salvy bardzo mi się podoba, bez względu na to, jaki komiks wykonany przez niego wpada mi w ręce. I tym razem nie ma wyjątku. Do tego dochodzą żywe kolory, szczególnie przy przedstawieniu Killer Thrill i reszty jej ekipy. Strona wizualna jest równie dobra co scenariusz.

Wykonanie: Salvador Espin

Nie ma co zwlekać, lećcie czytać komiks, bo jest to kolejna gratka, nie tylko dla fanów Deadpoola i Venoma, ale i dla wszystkich lubiących dobrą zabawę i niebanalne historie. Powrót do lat 80. można zaliczyć do udanych, a Deadpool: Back in Black trafia na moją listę komiksów, które trzeba śledzić. Na Waszą też powinien.


Autor okładki: Salvador Espin