Pokazywanie postów oznaczonych etykietą serial. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą serial. Pokaż wszystkie posty

6 maj 2017

Medyczne noir - Chance, sezon 1, recenzja

Hugh Laurie chyba najbardziej znany jest z postaci sarkastycznego, piekielnie inteligentnego, ale uzależnionego od Vicodinu doktora, Gregory'ego House'a. Co byście w takim razie powiedzieli na wystąpienie aktora w roli lekarza, którego nazwisko ponownie tworzy tytuł serii? Jeśli spodziewacie się odgrzewanego kotleta po stacji Fox - wyrzućcie tę myśl z głowy.


Po rozstaniu się z Princeton-Plainsboro, Laurie oderwał się od medycznych ról, ale w ubiegłym roku na ekranach pojawił się jako neuropsychiatra, Eldon Chance. Nie leczy pacjentów - ocenia ich stan i odsyła do odpowiedniego kolegi po fachu. Diagnozy nagrywa na dyktafon chłodnym i rzeczowym tonem, jakby mówił nie o ludziach, a produktach. Scenarzyści wykorzystali opisy chorób, niejednokrotnie obrazując historię danego pacjenta, czasami nad wyraz szczegółowo.

Poza tym Chance to gość w kwiecie wieku. Spokojny, sympatyczny, miły, w końcu takie wrażenie winien sprawiać lekarz. Prywatne życie nie układa się szczególnie dobrze. Jest w trakcie rozwodu, zielonych w kieszeni też jakoś nie za dużo, a nastoletnia córka... cóż, jest nastoletnią pociechą sprawiającą trochę problemów wychowawczych.


Jednak prawdziwe kłopoty stają na drodze specjalisty, gdy w gabinecie pojawia się blond-włosa Jaclyn Blackstone (Gretchen Mol). Przypadłością kobiety jest druga osobowość, Jackie, która przejmuje kontrolę; momenty, gdy ta jaźń rozdaje karty są dla bohaterki nieuchwytne. Jaclyn nie pamięta, co wtedy robiła, ale wie, że alter ego ciągnie ją z powrotem do męża, którym okazuje się być detektyw, Raymond (Paul Adelestein). Jak to w serialach bywa, Raymond jest złym i okropnym małżonkiem, znęcającym się nad żoną. Ba, gliniarzem też nie jest dobrym, choć przysłużył się społeczeństwu zamykając za kratkami tych 'złych'.


Ci, którzy lubują się w klimacie noir i czarnych kryminałach, mogli już wyniuchać, że blondynka stała się femme fatale doktorka. No i - oczywiście - Eldon zamienia się w rycerza, który gotów jest poświęcić wiele, by pomóc kobiecie w opresji. Plus - oczywiście - zakochuje się w niej, co samo w sobie łamie zasadę nie spoufalania się z pacjentami. Nieładnie panie Chance, nieładnie. Z drugiej strony nie jest to pierwsza sytuacja przekroczenia tej granicy, o czym informuje jego przyjaciółka (?), Susanne Silver (Lisa Gay Hamilton) mówiąc: Jeden raz to błąd, dwa razy - to decyzja. 


Jest jeszcze weteran wojenny (a może nie?), D (Ethan Suplee), który pomaga w rozwikłaniu całej zagwostki. Sprawia jednocześnie, że neuropsychiatra posuwa się do czynów, o których wcześniej nawet nie myślał. Między obydwoma panami wytwarza się specyficzna więź, a całość produkcji nabiera nieco skrzydeł, wioząc nas po fabularnych zakrętach. 

D, pomimo aparycji, chłodnego sposobu w jaki mówi o przemocy czy środkach uświęcających cel, od razu daje się polubić. Dzięki niemu pojawiło się kilka, może nie śmiesznych, ale humorystycznych momentów, co przełamało ciężkość, jaką niesie ze sobą serial.


Stacji Hulu po części udało się tchnąć odrobinkę świeżości w styl noir, zamieniając detektywa na lekarza. Ogromnym plusem jest klimat; odcinki rzeczywiście pachną thrillerem. Ciemno, niepokojąco, mrocznie, ale... mało krwawo. Brutalności w scenach zbytnio nie uświadczymy, ale gdy coś się pojawia, wali w odbiorę z podwojoną siłą. Nie ma się co dziwić, palce w produkcji maczał reżyser nominowanego do Oscara filmu Pokój, Lenny Abrahamson.



Mocno wkurzył mnie niewykorzystany potencjał Jaclyn. Żadnemu ze scenarzystów najwyraźniej nie wpadło do głowy, że wątek rozdwojenia jaźni mógłby wynieść całość na piedestał. Przez wszystkie odcinki przeszłość tej kobiety jest niejasna, a nasza niewiedza pogłębia ciekawość. Niby fajnie, w końcu dowiadujemy się o dawnych występkach Jaclyn, szkoda tylko, że po fajerwerkach, co dość marnie wpływa na odbiór.

Postać Raymonda też nie została specjalnie wyeksploatowana. Ciągle mówiono, że dużo może i jest groźny, i na tych słowach się skończyło. Nie zostało dosadnie pokazane, co ten człowiek właściwie może. Sam główny bohater bywa naiwny, a jako neuropsychiatra powinien mieć trochę oleju w głowie i co nieco znać się na mechanikach człowieczego umysłu.


Gdyby zebrać to wszystko w całość, można dojść do wniosku, że dziesięć odcinków to za dużo na historię, w której wątki poboczne nie są dobrze pokazane, nie wspominając o ich rozwinięciu. Po usunięciu zbędnych scen, serial zostałby skondensowany w kilka rozdziałów, gdzie akcja toczyłaby się szybciej i bardziej wciągałaby widza.


Stacja Hulu zamówiła od razu dwa sezony serialu. Czy słusznie? Nie wiem. Widzę potencjał drzemiący w opowieści, ale to twórcy muszą zadbać, by Hugh Laurie nie był przez nich duszony, nie miał związanych rąk nie do końca dopracowanym scenariuszem. Niestety nie wszystkim może wystarczyć ładna buzia pani Mol, czy charyzma głównego bohatera, by dotrwać do ostatniego odcinka. 

Osobiście trzymam kciuki, by kolejna odsłona była lepsza. Nie skreślam produkcji i sądzę, że doktor Eldon Chance zasłużył na kredyt zaufania i - nomen omen - drugą szansę.

27 kwi 2017

Kto uczy nas normalności, kiedy jesteśmy jedyni w swoim rodzaju? - "Legion", sezon 1

Po obejrzeniu pierwszego odcinka Legionu wiedziałam, że czeka mnie niezła jazda bez trzymanki. Z każdym kolejnym epizodem tylko upewniałam się w tym przekonaniu. Nie mam grama wątpliwości, iż jest to (zaraz po Loganie) produkcja o mutantach, na którą zasługują i postaci i fani. Po tylu latach mniej lub bardziej udanych filmów w końcu nam się to należało.


David Haller (Dan Stevens) od dziecka ciągany był po szpitalach psychiatrycznych. Kiedy nie był w szpitalu, uczęszczał na sesje z psychiatrą. Poznajemy go w placówce Clockworks, gdzie ma on już swoją wyuczoną rutynę. Dni umila sobie rozmowami z przyjaciółką i imieniu Lenny (Aubrey Plaza), która miała problemy z narkotykami. Wkrótce w szpitalu pojawia się Sydney (Rachel Keller) i pomiędzy nią a Davidem rodzi się uczucie. To ona sprawia, że główny bohater zaczyna się zastanawiać, czy głosy, które słyszy oraz wizje są wynikiem nie schizofrenii, a czegoś zupełnie innego.

Nie byłoby serialu o mutantach bez dwóch organizacji: dobrej i złej. Najpierw poznajemy tą złą, Dywizję 3.  Nie wiadomo do końca jaki mają cel w pojmaniu Davida, ale nie trudno domyślić się, że chodzi im albo o kontrolę nad ludźmi z mocami albo o kompletną ich eliminację. Dobra organizacja prowadzona jest przez Melanie Bird (Jean Smart). To na jej polecenie Syd pojawiła się w Clockworks i nawiązała kontakt z Hallerem. Pomagają mu nauczyć się kontroli nad swoimi mocami. A przy okazji na wierzch wychodzi prawdziwy cel pani Bird – wykorzystanie Davida jako broni przeciwko D3.


Legion jest psychodeliczną podróżą po najskrytszych zakamarkach umysłu głównego bohatera. Oprócz przebłysków przeszłości udajemy się w podróż w jego wspomnienia. Na początku nic tu nie ma sensu, ale z każdym kolejnym odcinkiem odkrywane są przed nami nowe karty. Czy jest to serial przewidywalny? Od pewnego momentu tak, ale nie ma się co dziwić skoro jest to produkcja oparta na komiksach. Przewidywalność nie jest tutaj problemem, bo chodzi przecież rozrywkę, a tego serial nam dostarcza.

Żółtooki stwór, który miga nam na ekranie już od pierwszego odcinka jest czymś więcej niż tylko potworem, który nawiedza wspomnienia i koszmary Davida. Będąc już tyle czasu po premierze ostatniego odcinka mogę sobie pozwolić na spoiler (!); pomysł z pasożytem-mutantem w umyśle Davida jest niesamowicie ciekawym rozwiązaniem, które nie tylko tłumaczy zachowanie i szaleństwo głównego bohatera, ale wprowadza również element niepewności. Co ten pasożyt zrobi dalej? Skoro żywi się na Davidzie, chce przejąć jego ciało, co zrobi, gdy ten zacznie z nim walczyć?


Plejada mutantów, która przewija się przez wszystkie epizody jest całkiem ciekawa. Syd nie może dotykać innych ponieważ wystarczy ułamek sekundy spotkania skóry ze skórą i zamienia się ona z daną osobą miejscami. Ptonomy (Jeremie Harris) potrafi poruszać się po wspomnieniach innych. Cary (Bill Irwin) i Kerry (Amber Midthunder) są poniekąd rodzeństwem – Kerry wnika w Cary’ego i starzeje tylko, kiedy znajduje się poza ciałem swojego brata. Jest też mąż Melanie, Oliver (Jemaine Clement), który ma moce podobne do tych Davida, jednak zawędrował w zakamarki umysłu tak daleko, że zapadł w śpiączkę.

Gdyby nie robota montażystów, produkcja ta mogła się nie udać. Szczególnie scena w kuchni z pierwszego odcinka musiała stanowić wyzwanie dla pracujących przy sklejaniu zdjęć. Trzeba jednak przyznać, że nie ma się do czego przyczepić. Montaż jest bardzo dobry (nie mnie oceniać, czy perfekcyjny). Nie będę sobą jeśli nie wspomnę o muzyce. Kawałki użyte na napisach końcowych każdego z odcinków pasują niemal idealnie do przypisanych im epizodów. Do tego skomponowana przez Jeffa Russo ścieżka dźwiękowa… idealnie pasuje do każdej ze scen, buduje napięcie, kiedy trzeba uspokaja. Cóż chcieć więcej?


Nie pozostaje mi nic innego jak podsumować cały tekst i napisać Wam, że jeśli jeszcze Legionu nie obejrzeliście to powinniście się troszeczkę wstydzić. Szczególnie jeśli narzekacie na jakość produkcji z uniwersum X-Men. W końcu dostaliśmy porządną fabułę, ciekawe plot twisty i dobrze wykreowane postaci, oraz bardzo dobry soundtrack. Na co jeszcze czekacie, oglądajcie!

Recenzja ukazała się na Panteon.pl

19 kwi 2017

"Czemu ja?" - recenzja "Trzynastu Powodów", sezon 1

Samobójstwo dzieli ludzi. Inaczej podchodzą do niego rodziny, w któych taka tragedia miała miejsce, inaczej ich przyjaciele. Inne zdanie mogą mieć osoby, które tylko o tym usłyszą, nie bądąc bezpośrednio związane ze sprawą. Trzynaście Powodów jest przekrojem przez każdy z tych punków widzenia. Ale jest coś jeszcze... Co w sytuacji, gdy osoba dowiaduje się po fakcie, że nieświadomie doprowadziła kogoś do odebrania sobie życia?


Hannah Baker (Katherine Langford) była zwykłą nastolatką. Po przeprowadzce na przedmieścia pracowała w miejscowym kinie. Jej jedyna przyjaciółka wyprowadziła się jeszcze przed rozpoczęciem pierwszego roku w liceum. Wtedy pojawił się Justin Foley (Brandon Flynn), który zawrócił Hannah w głowie. Pierwsza randka i pierwszy pocałunek były dla niej spełnieniem marzeń tylko przez jeden dzień. Jedno niefortunne zdjęcie  tego wieczoru zostaje rozesłane po szkole i tak zaczyna się okres walki z rówieśnikami, a nawet przyjaciółmi, który doprowadza główną bohaterkę do samobójstwa.

Tuż przed śmiercią Hannah nagrała taśmy, na których podaje trzynaście powodów, przez które zdecydowała się na ten krok. Jest wśród nich pierwszy pocałunek, przyjaciele przez których została zdradzona oraz kilka innych osób. Jest też Clay Jensen (Dylan Minnette), znajomy z pracy i szkoły, który podkochiwał się w Hannah. On również jest na taśmach i to z nim właśnie ich słuchamy; są one bowiem przekazywane do każdej z osób, które składają się na tytułowe trzynaście powodów.


Trzynasto-odcinkowy serial jest adaptacją książki z 2007 roku o tym samym tytule autorstwa Jaya Ashera. Scenariuszem zajęli się Brian Yorkey, Elizabeth Benjamin i Thomas Higgins. Przyznam, iż książki jeszcze nie przeczytałam, ale jeżeli jest tak dobra jak serial... nie mam co zwlekać. Historia nie należy do łatwych. Nie jest również używana do romantycznych zabiegów, nie ma cenzurowanych momentów... Przeżywamy wszystko, bez opuszczania najgorszych chwil i dowiadujemy się, jak one wpływały na Hannah.

Wydarzenia z teraźniejszości są przeplatane retrospekcjami momentów, o których opowiada nam główna bohaterka. Dowiadujemy się jak doszło do nieszczęsnego zdjęcia, jak powstała lista „najlepszy/najgorszy tyłeczek”, czemu przyjaciele odwrócili się od Hannah, jak kolejni ludzie pogarszali jej sytuację w szkole próbując ratować własną reputację... Widzimy jak nawet najmniejsze rzeczy pogarszają stan psychiczny dziewczyny.


Podoba mi się sposób w jaki twórcy przenieśli historię na ekran. Nie boją się pokazać wszystkich problemów, włącznie z gwałtem. Nastolatkowie są tacy, jakich widzimy ich dzisiaj – wiedzą, co to seks, alkohol, narkotyki. Jesteśmy świadkami imprez, na których upijają się do upadłego, i które nie dla wszystkich są miłymi wspomnieniami. Co więcej, pokazano nam jak jedna impreza i zła decyzja mogą zmienić wszystko.

Jeśli coś mi się nie podobało, było to postępowanie niektórych postaci, szczególnie po przesłuchaniu taśm. Świadczy to jednak o niezwykłym talencie aktorów wcielających się w te role. Twórcy nie bali się pokazać jak okrutni potrafią być nastolatkowie. Moje serce podbiła jednak Hannah, Clay i Tony (który pilnował, aby wola dziewczyny się wypełniła). Szczególnie podobały mi się fragmenty, kiedy Clay, wiedząc coraz więcej, wyobrażał sobie, jak sytuacje między nim a dziewczyną mogły wyglądać; wtedy było widać jak bardzo mu na niej zależało.


Trzynaście Powodów to produkcja, na którą trzeba było poczekać, ale było warto. Nic nie upiększa, nie podciąga pod wątek romantyczny; wszystko jest niemal boleśnie prawdziwe. I oto właśnie chodziło – o pokazanie świata nastolatków takim, jakim jest, nie takim, jakim pokazują go w produkcjach, np. Disneya. Powinna to być pozycja obowiązkowa na listach wszystkich, a w szczególności rodziców i... nauczycieli. Muszę Was jednak ostrzec, że serial nie waha się przed niczym, nawet przed pokazaniem sceny samego samobójstwa. Oglądacie więc na własną odpowiedzialność.

17 lut 2017

Epoka pięknych morderstw. "Belle Epoque", odcinek 1 - recenzja

Marketingowa otoczka nowego serialu Belle Epoque była świetnie przemyślana. Tu grafika, tu materiał zza kulis, nowy opis postaci na oficjalnej stronie, zmiana logo w dniu emisji. Przyznaję się – większość z tych rzeczy mnie urzekła i nie mogłam wysiedzieć spokojnie do czasu premiery. A gdy wreszcie włączyłam TVN i zaczęłam oglądać… odrobina ekscytacji gdzieś uleciała.




Serial rozpoczyna się retrospekcją w domu Morawieckich. Jan Edigey-Korycki (Paweł Małaszyński) i Lucjan Morawiecki stają do pojedynku. Kula sięga tego drugiego i nie udaje mu się przeżyć. O co walczyli – nie wiadomo. Czy na pewno Jan zabił – nie wiadomo. Wiemy tylko, że Konstancja Morawiecka (Magdalena Cielecka) wykrzykuje Janowi, że nie chce go już nigdy więcej widzieć. Z tym zostawia nas ten krótki flashback, a twórcy wyraźnie dają do zrozumienia, że sezon będzie opierał się na pytaniu ‘co tak naprawdę się wtedy stało i dlaczego’.



Korycki po latach spędzonych na morzu, powraca do Krakowa, bynajmniej nie z tęsknoty. Dowiedział się, że jego matka została brutalnie zamordowana i chce ją pożegnać. Spotyka się ze swoimi przyjaciółmi, rodzeństwem Skarżyńskich – Henrykiem i Weroniką (w tych rolach Eryk Lubos i Anna Próchniak), w końcu dawno się nie widzieli. Henryk chwali się swoim laboratorium, z którego jest niesamowicie dumny.

Podczas tej wizyty do patomorfologa przyniesiona zostaje wyłowiona ze stawu głowa (tak, tylko głowa). Z jej ust zostaje wyciągnięty liść palmy, który jest kluczowym elementem śledztwa. Główny bohater wpada na trop, dzięki któremu szybko i sprytnie udaje się powiązać obecną śmierć z kilkoma innymi, łącznie z zabójstwem jego matki. Pewny siebie udaje się na posterunek, chcąc pomóc komisarzowi carskiej policji, Ferdynandowi Jelinkowi (Olaf Lubaszenko) w doprowadzeniu sprawy do końca i ujęciu sprawcy. 


Sam Jan to trochę typ spod ciemnej gwiazdy, ubrany w zdarty płaszcz i kapelusz; wydaje się, że najpierw wali w mordę, a później zdaje pytania. Okazuje się jednak, że jest miłym mężczyzną z dobrego domu. Oglądając dowiadujemy się, że najprawdopodobniej cały Kraków wie o incydencie sprzed lat, ale temat jest nieco zakazany. Nawet relacja, jaka łączyła Jana z Konstancją nie jest – jeszcze – wyciągana na światło dzienne. Nietrudno się domyślić, że byli w sobie zakochani. Przez cały odcinek para na siebie nie wpada, aż do ostatniej sceny, gdzie Jan zauważa swoją dawną (?) ukochaną, jak ta wsiada do dorożki. Oj, będzie romans; oj, będzie gorąco.


Gołym okiem widać, że TVN zainwestował spore pieniądze w ten serial. Kostiumy są anielskie i zjawiskowe, ciężko było mi oderwać od nich oczu. Nawet sama Magdalena Cielecka przyznała, że podczas przymiarek miała ochotę zabrać ubrania ze sobą. Sama złapałam się na tym, że westchnęłam kilka razy nad wzorem kamizelki, którą nosił Małaszyński. Z całego serca gratuluję Małgorzacie Zacharskiej (kostiumolog), bo praca, jaką włożyła w dobranie strojów jest kapitalna; ciężko znaleźć epitet, który określiłby jej geniusz. Chapeu bas, pani Małgorzato!

Plenery wręcz urzekają od samego początku. Park, las, wnętrze baru, kasyno – wszystko jest czarujące. Ale jest coś, co mi w nich przeszkadzało. Zdjęcia, choć solidnie przemyślane, są za jasne, zbyt perfekcyjne. Nawet panie lekkich obyczajów wyglądają nienagannie, niczym pierwszorzędne arystokratki. Przeszkadza to w odbiorze, bo choć same kostiumy, jak mówiłam, są wspaniałe, to nie zawsze nadają autentyczności postaciom. Zwłaszcza, gdy cała przestrzeń serialu to istne Bizancjum piękna.


Jeśli chodzi o grę aktorską – nie mam zastrzeżeń. Co prawda dość sceptycznie podeszłam do wiadomości, że Paweł Małaszyński będzie grał główną rolę. Nie zrozumcie mnie źle, nie mówię, że jest złym aktorem. Po prostu znaczna część produkcji z jego udziałem nie przypadła mi do gustu, niekoniecznie z jego powodu. W ramach Belle Epoque wypada naprawdę dobrze, choć mam wrażenie, że momentami sam siebie hamował w ukazywaniu emocji.

Spodobał mi się Eryk Lubos, który wbił się w rolę fantastycznie, a i z wąsami jest mu całkiem do twarzy. To samo mogę powiedzieć o jego serialowej siostrze, Ani Próchniak. Młoda, tuż po studiach, zafascynowana nauką. Będzie to chyba moja ulubiona kobieca postać. Miłym zaskoczeniem jest Olaf Lubaszenko, wraz z którym na ekranie pojawiło się trochę humoru. Jako komisarz policji sprawdza się rewelacyjnie.


Każdy odcinek Belle Epoque będzie stanowić jedną historię kryminalną. To miła odmiana od produkcji, które rozciągają śledztwo na kilkanaście odcinków. Z drugiej strony na koniec epizodu dostaniemy na tacy odpowiedź, więc widz nie musi nadzwyczajnie się wysilać.

Osobiście po wszystkich materiałach promocyjnych spodziewałam się czegoś innego. Nie mogę powiedzieć, że serial jest zły, bo z pewnością dostarczył mi sporo rozrywki, pomimo zawrotnego tempa. Abstrahując od moich widzi-mi-się, poleciłabym Wam ten serial, przede wszystkim dlatego, że to nasza rodzima produkcja i warto ją wspierać. Nawet krytyką, byle konstruktywną. 

8 lis 2016

Bezwstydne slumsy Chicago w "Shameless" (sezony 1-6) - recenzja

Sprawa ze mną i dobrymi serialami wygląda tak: jeśli ktoś mi je poleci, trochę mi zajmie zanim sama się przekonam o ich jakości. Jeśli zobaczę coś gdzie w internecie, wygląda to podobnie. Niedawno po raz kolejny przekonałam się, że lenistwo jest moim ogromnym przekleństwem. W dwa tygodnie nadrobiłam sześć i pół sezonu serialu, który prawdopodobnie kończy się w tym roku – Shameless. Serial należy do grupy tych, których pierwotne wersje pojawiały się najpierw w Wielkiej Brytanii, a potem Amerykanie stwierdzili, że zrobią swoją. Z tego co mi wiadomo, pierwsze sezony obydwu serii mają jednakowe scenariusze, a od drugiego sezonu pojawiają się różnice; są to wręcz oddzielne seriale. Nie wiem, jak wygląda sytuacja z wersją brytyjską, jeszcze nie skusiłam się na seans. Wiem za to, że ta zza Atlantyku podbiła moje serducho.


Shameless opowiada perypetie siedmio- a czasem i ośmio-osobowej rodziny Gallagherów mieszkającej na przedmieściach Chicago. Można powiedzieć, że ich dzielnica przypomina slumsy. Ojciec – Frank (William H. Macy) – jest typowym menelem, który wraca do domu tylko po pieniądze. Jego żona, Monica (Chloe Webb), uciekła od rodziny (później dowiadujemy się, iż cierpi ona na dwubiegunowość i odmawia przyjmowania leków). Opiekę nad młodszym rodzeństwem przejmuje najstarsza z nich, Fiona (Emmy Rossum). Kiedy poznajemy Gallagherów od razu wprowadzani jesteśmy w wypracowaną przez nich rutynę.

W momencie rozpoczęcia serialu najmłodszy z rodzeństwa Liam (grany przez bliźniaków, Brenanna i Blake’a Johnsonów) miał tylko dwa latka. Później mamy Carla (Ethan Cutkosky) oraz Debbie (Emma Kenney), uczących się w podstawówce. Kolejna dwójka to Ian (Cameron Monaghan) oraz starszy od niego o około dwa lata Lip/Phillip (Jeremy Allen White), obaj w liceum. Do tej gromadki dochodzą sąsiedzi i przyjaciele rodziny – Kevin (Steve Howey) i Veronica (Shanola Hampton) oraz późniejszy chłopak Fiony, Steve (Justin Chatwin). Są to główne postacie, z którymi później spotykałam się co odcinek, jednak te drugoplanowe wcale nie były takie złe.

Gallagherowie (wraz z Kevinem i Veronicą) w pełnej krasie.

Przez sześć sezonów widzimy, jak młodsza część Gallagherów rośnie, jakie problemy czekają ich na drodze do dorosłości. Lip jest najmądrzejszym dzieciakiem w szkole. Ian chciałby zaciągnąć się do wojska; oprócz tego ma romans z właścicielem sklepu, w którym pracuje. Hobby Carla skupia się wokół przemocy i zadawania bólu innym. Debbie z kolei bardzo brakuje matki, a Liam… to dwulatek, którym każde z rodzeństwa zajmuje się po trochu. Fiona łapie każdą dorywczą pracę, aby zapewnić swojej rodzinie dach nad głową i jedzenie. I tak toczy się ich życie do czasu, aż nie spadną na nich nowe problemy.

Dobrym przykładem wyśmienitej postaci drugoplanowej jest grana przez Joan Cusack, Sheila Jackson. Matka jednej ze znajomych Lipa jest postacią tak samo dziwną jak i kochaną. Sheila ma bowiem fobię – nie potrafi wyjść z domu, po przekroczeniu progu dostaje ataku paniki. Oprócz tego ma raczej zaskakujące upodobania łóżkowe. Jeszcze inna postać drugoplanowa (która po prostu podbiła moje serce) to Mickey Milkovich (Noel Fisher). Długo nie widziałam tak dobrej ewolucji bohatera, z agresywnego młodocianego przestępcy do… agresywnego młodocianego przestępcy, który potrafi być troskliwy, kochający i delikatny. Mickey nie miał łatwego życia, jego rodzinę można nazwać wręcz wersją Gallagherów, która poszła w zupełnie odwrotną stronę. Na przekór temu dostajemy jednak postać, której rozwój sprawia, że się w niej zakochujemy.

Najlepszy character development w dzisiejszej telewizji - Mickey ♥

Najciekawszym przypadkiem jednak jest sam Frank. Z początku wydaje nam się, że nie obchodzi go nic oprócz pieniędzy na alkohol i narkotyki. Nie przejmuje się sytuacją panującą w domu, dziećmi interesuje dopiero, kiedy widzi w tym korzyść dla siebie. Na spory czas wyprowadza się nawet do Sheili, kiedy ta rozstaje się z mężem. Dlaczego? Przez jej fobię, nie ma ona pojęcia o jego reputacji. Dopiero około trzeciego sezonu możemy zauważyć, jak bardzo ważna jest dla niego rodzina. Moment też nie należy niestety do najdłuższych.

Sześć sezonów po dwanaście odcinków to wystarczający czas, aby przywiązać się do postaci. Shameless ma to do siebie, że wyróżnia się na tle innych seriali. Dokonuje tego głównie poprzez poruszanie tematów, które nadal wydają się być na świecie drażliwe, m. in. inna orientacja seksualna czy choroby psychiczne. Nie traktuje tych kwestii jak przyrządy do pociągnięcia fabuły do przodu, choć wynika z nich sporo innych wątków w późniejszych sezonach. Homoseksualizm Iana oraz współdzielona z jego matką  choroba – wcześniej już wspomniana dwubiegunowość – są raczej częścią danej postaci, bez nich Ian nie byłby tym, kogo widzimy na ekranie.


Na sam koniec muszę się do czegoś przyznać: rozpoczęłam seans z Shameless ze względu na związek Iana z innym chłopakiem (chyba już nie muszę mówić z którym?). Co poradzić, kocham motywy homoseksualne we wszelkiego rodzaju produkcjach. Już po pierwszym sezonie wiedziałam jednak, że to pani Jackson jest moją ulubioną postacią. Jednak nie tylko ze względu na te dwa przypadki polecam ten serial. Robię to ponieważ nie często spotyka się produkcję telewizyjną poruszającą tematy nadal kontrowersyjne, chociaż zgodzę się, że ostatnimi czasy częstotliwość ta stopniowo wzrasta. Shameless jest serialem wiernym swojemu tytułowi – jest produkcją bezwstydną, a zarazem (czy może właśnie przez to) prawdziwą. 

25 wrz 2016

„Wszystko co robię, robię dla dobra klubu”. Kilka słów o "Sons of Anarchy"

Mój seans Sons of Anarchy rozpoczęłam rok temu; późno, bo kilka lat po premierze ostatniego odcinka. Wcześniej nic mnie do tego nie zachęciło, żadne przychylne recenzje, czy zachwyt fanów. Dopiero po przeczytaniu Chłopców Jakuba Ćwieka – i po namowach mojej przyjaciółki – doszłam do wniosku, że brak mojego wcześniejszego zainteresowania był błędem. Po skończeniu całego serialu biję się w piersi,popełniłam bardzo duży błąd. Niestety, magia internetu sprawiła, iż znałam zakończenie serii jeszcze zanim się za nią wzięłam. Najlepsze jest jednak to, że nijak nie zniszczyło mi to seansów, a wręcz przeciwnie – jeszcze bardziej przeżywałam każdy kolejny odcinek.


Pomysł na serial wyszedł od Kurta Suttera, który później został producentem, reżyserem i scenarzystą większości odcinków.Produkcja opowiada o perypetiach klubu motocyklowego z Charming w stanie Kalifornia. Jego główną, oficjalną działalnością jest mechanika, samochodów i motocykli głównie. „Teller-Morrow”, bo tak nazywa się zakład, najprawdopodobniej powstał w tym samym czasie co sam klub. Drugą działalnością jest nielegalna sprzedaż broni i to właśnie z tego członkowie utrzymują siebie i swoje rodziny. Jak można się domyślić, to właśnie to dyktuje przebieg akcji serialu oraz życie całego klubu.

Głównym wątkiem są życiowe rozterki syna jednego z założycieli Sons of Anarchy. Jax Teller (Charlie Hunnam) dorastał w otoczeniu motocyklistów bez obecności ojca, który zginął w wypadku, kiedy ten miał zaledwie kilka lat. Zastępował mu go ojczym, Clay Morrow (Ron Perlman), również jeden z pierwszych dziewięciu członków klubu i ówczesny lider. Życie wydaje się proste, nawet z żoną narkomanką, która rodzi syna bliskiego śmierci. Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy Jax odnajduje manuskrypt swojego ojca, a w jego życiu ponownie pojawia się stara miłość, Tara Knowles (Maggie Sif).

Oto najlepsza partia w Charming - Jax Teller

Podczas seansów z serialem jesteśmy świadkami zarówno wzlotów jak i upadków, nie tylko klubu, ale jego członków i rodziny Jaxa. Młody Teller wydawał się znać swoje miejsce w życiu, wiedział też jaka czeka go przyszłość – lidera SoA. Komplikacje w postaci Tary oraz spisanych przemyśleń zmarłego ojca zmieniają jednak jego myślenie; nie od razu, a stopniowo, z biegiem czasu. Przyszłość, która wydawała się pewna i wcale nie taka zła, nagle strasznie się komplikuje. Kolejne próby przywrócenia przyszłych losów na korzystniejsze tory, najczęściej kończą się niepowodzeniami albo, co gorsza, jeszcze większymi komplikacjami.

W całej tej sytuacji (nie)pomaga obecność matki Jaxa, Gemmy Teller-Morrow (Katey Sagal). Po śmierci swojego męża wyszła za mąż za jego najlepszego przyjaciela. Przyzwyczajona do bycia old lady (żony jednego z członków klubu) nie widzi siebie na innym miejscu i robi wszystko, aby się na nim utrzymać. Tak samo jej drugi mąż, Clay, który jest równocześnie według mnie przez spory czas jest głównym antagonistą. Członkowie klubu są tylko marionetkami w rękach Claya, często nie będąc świadomymi jego prawdziwych zamiarów.


Każdy z członków ma większą lub mniejszą rolę, w zależności od sezonów. Mamy tu Filipa Chibsa Telforda (Tommy Flanagan), jednego z dwóch najbardziej rozsądnych członków klubu. Bobby Elvis Munson (Mark Boone Jr), jest tym drugim rozsądnym, a do tego Presleyem po godzinach. Alexander Tig Trager (Kim Coates) jest tym, który wnosi humor do serialu, jednocześnie będąc bardzo nieobliczalną postacią. Juan Carlos Juice Ortiz (Theo Rossi) był na początku bardzo przeze mnie lubiany, jednak z czasem było mi go najzwyczajniej w świecie żal. Jest jeszcze Harry Opie Winston (Ryan Hurst), najlepszy przyjaciel Jaxa, też jeden z rozsądniejszych klubowiczów, jednak bardzo zamkniętych w sobie. Ponadto jest on synem Piermonta Piney Winstona (William Lucking), który wraz z ojcem młodego Tellera zakładał klub. Happy Lowman (David Labrava) to z kolei zdolny do wszystkiego i pomimo tego wrażliwy twardziel, specjalizujący się w torturach. Warto też wspomnieć o Otto Delaneym (Kurt Sutter), facecie od brudnej roboty za kratkami, któremu oddanie wobec klubu nie wyszło na dobre.

Kobiety, wbrew pozorom, odgrywały dużą rolę w serialu. Nie chodzi tu tylko o to, że klub miał swoje crow eaters (groupies). Już wyżej wspomniana Gemma odgrywała dużą rolę w tym, co stało się z klubem po śmierci jej pierwszego męża. Tara z kolei często, moim zdaniem nienaumyślnie, mieszała Jaxowi w głowie. Jej główną intencją było odciągnięcie Jaxa od niebezpieczeństwa, co niestety było równoznaczne z odsunięciem go od klubu. Obydwie, Gemma i Tara, próbowały chronić swoje rodziny, każda na swój sposób, jednak przez skrywane sekrety obie skazane były na niepowodzenie.

Tara Knowles i Gemma Teller-Morrow

Nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała o soundtracku, który spisał się w serialu genialnie. Piosenki w nim używane, bardziej w klimacie country, którego nie trawię, tu spisały się nadzwyczaj dobrze. Idealnie dobrane do nastroju całego serialu sprawiały, że jeszcze bardziej przeżywałam to, co działo się na ekranie. Użyte w czołówce This Life Curtisa Stigera często wywoływało u mnie dreszcze w połączeniu z ekscytacją kolejnymi odcinkami. Do tego wykorzystane w dwóch odcinkach kończących sezony szósty i siódmy, odpowiednio Crash This Train Joshua Jamesa i Come Join the Murder w wykonaniu The White Buffalo i The Forest Rangers do dziś wywołują u mnie łzy.

Trudno mi powiedzieć, czy coś mi się w serialu nie podobało. Może czasami czuło się zbytnie kombinowanie w akcji lub powtarzanie schematów, czego w dzisiejszym świecie seriali jednak trudno jest uniknąć. Okazało się do tego, że śmierć najmniej lubianej(ych) postaci nie przyniosło mi ulgi, podobnie jak zresztą bohaterom. Plus za Hunnama, który jest wyśmienity w tej roli (ach, te sceny łóżkowe z jego udziałem...). Tak samo jak Perlman, który wpasował się w rolę idealnie. Zaskoczyła nie za to Katey Sagal, którą pamiętam ze Świata według Bundych (jak na razie jedyna produkcja, w której ją widziałam). Tutaj zagrała kompletnie inną rolę i naprawdę pokazała klasę.

Tommy Flanagan (Chibs) i Kim Coates (Tig) na planie SoA

Warto wspomnieć, że twórcy serialu współpracowali przy produkcji z prawdziwymi klubami motocyklowymi. Odtwórca roli Happy’ego jest byłym członkiem Hell’s Angels. Zdjęcia z planu często przedstawiały aktorów i ekipę rozmawiającą z wysłannikami klubów. Dzięki temu można spokojnie stwierdzić, że serial (może nie w 100%) dobrze obrazuje mam dynamikę, w jakiej funkcjonują dzisiejsze MC (Motorcycle Clubs). Do tego dochodzi idealnie dobrana obsada i płynna akcja. Mogę ten serial szczerze polecić każdemu, a szczególnie tym, którym niestraszny jest widok krwi i przemocy.

Oh, Jax. Y U always lying...